Rome, gigantisch!

De eerste dag in Rome. 1 mei, een zondag en ook nog eens de Internationale Dag van de Arbeid. Op voorhand bedacht dat er dan veel winkels wel dicht zouden zijn. Maar daar is niets van te merken. Hier en daar zijn wat kleinere winkeltjes dicht maar het meeste is toch gewoon open. En er is al een hoop volk op straat.

Het weer is schitterend, het ontbijt is goed dus we kunnen op stap. Vandaag heeft niet echt een heel vast thema. Een aantal locaties die in het boek Het Bernini mysterie van Dan Brown worden genoemd staan wel op de planning. Door omstandigheden komt dat niet helemaal uit de verf. Het wordt er overigens niet minder mooi of interessant door. Aan de hand van de bekende en iets minder bekende bezienswaardigheden heb ik een wandeling uitgezet die ons een mooie eerste indruk van de stad geven. Over die indrukken in een volgende blog meer.

Vanuit het hotel gaan we ongeveer, als je het op de kaart bekijkt, rechts van het centrum, naar boven. Op Piazza della Republica staat een gigantische basiliek Santa Maria degli Angeli. De entree is apart, je zou er zo langst heen lopen. Een bord boven de deur maakt ons nieuwsgierig, niet een geweldig indrukwekkende voorgevel. 
De buitenkant ziet er helemaal niet kerks uit. Ooit was deze kerk de centrale hal van een badhuis, in 300 na Christus gebouwd door Christelijke slaven. In 1561 door Michelangelo schitterend verbouwd tot basiliek. Hoe wrang is het dat Christelijke slaven het oorspronkelijke gebouw voor basiliek hebben gemaakt. Nu is deze kerk als pauselijke basiliek, een van de vier belangrijkste kerken in Rome. 

We bezoeken deze dagen aardig wat kerken, wat vooral opvalt is dat ze niet bescheiden zijn. Er is niet op de inrichting bezuinigd. Het is allemaal prachtig maar soms bekruip je het gevoel wel eens dat het ook wel ietsje minder had gekund. Zeker als je weet dat de meeste gebouwen gebouwd zijn in periodes dat het met veel  mensen in die tijd niet al te jofel ging. Maar goed, dat moeten we maar niet al te veel bij stilstaan. Dan hadden we niet hierheen moeten komen.

Na deze eerste kerk lopen we verder. Het lijkt erop dat op iedere hoek van de straat een kerk staat. We lopen niet overal binnen. Dan zouden we meer binnen als buiten zijn en daar is het weer veel te mooi voor. Een kerk die wel binnen gaan is Chiesa di Santa Maria della Vittoria (begin 1600), deze kerk komt namelijk in het Bernini Mysterie voor als een van de altaren van de verlichting. Het interieur is in barok-stijl.





In de Cornora-kapel staat het beeld Extase van St. Theresa, gemaakt door Gian Lorenzo Bernini (1647-1652). Het beeld wordt gezien als een van zijn meesterwerken. De pijl in de hand van de engel zou wijzen naar het andere altaar. Daar in een van de volgende blogs meer over. Ook hier laten we alles maar over ons heen komen.

Links de Cornora-kapel

Extase van St. Theresa

Ja, ik wil

Hallo blog-lezers. 

Het is alweer een tijd geleden dat ik jullie lastig viel met mijn schrijfsels over belevenissen die ik zo nodig met jullie moest delen. De laatste keer was een mini-citytrip naar Edinburgh, Schotland. Dit keer wil ik jullie graag meenemen naar de andere kant van Europa. Het wordt geen mini-citytrip maar we gaan ons vijf dagen onderdompelen in de hoofdstad van Italië, Rome. En dan nemen we ook gewoon even Vaticaanstad mee, kunnen we meteen twee hoofdsteden van onze 'te bezoeken hoofdsteden van Europa'-lijst afstrepen.

De titel van deze blog heeft twee betekenissen. Een "Ja, ik wil" als je vrouw vraagt of je zin hebt om naar Rome te gaan. Wie zal daar nee tegen zeggen. Maar voor de tweede betekenis moeten we dertig jaar terug  gaan. Op een herfstachtige dag in april zeiden twee snotneuzen van nog geen tweeëntwintig jaar oud "Ja, ik wil" tegen elkaar. En die snotneuzen waren wij dus, Annemiek en Frank. En we vonden het wel een feestje waard om dit gedenkwaardige feit te vieren. En daarom gaan we naar Rome. Samen met het gezin, dus ook Yoeri en Olaf, vijf dagen genieten van Rome en als het kan ook van elkaars gezelschap.

Vele weggen leiden naar Rome, die van ons begon gewoon bij het reisburo in Zwolle-Zuid. Vliegreis en hotel via hun geboekt. En om wachtrijen te voorkomen ook een excursie naar het Vaticaan er bij geregeld. Maar de rest hebben we lekker zelf uitgezocht. Bus en trein naar Schiphol is geen probleem. Vliegreis naar Aeroporto di Roma Fiumicino gaat ook soepel, maar dan. Theoretisch is het vanaf het vliegveld een half uur met de Leonard Express naar Roma Termini. En vandaaruit nog slechts vijf minuten naar het hotel. Alleen die dertig minuten werden er iets meer. Niet qua reistijd maar wel qua wachten, ruim anderhalf uur in een trein gezeten die stil stond op het station.  Wachten op een trein die onderweg was naar het station en dus het spoor bezet hield. Die trein hebben we nooit zien aankomen maar uiteindelijk zijn we dan, veel later als verwacht, dan toch in het hotel terecht gekomen.

Aan de buitenkant ziet het hotel er niet uitnodigend uit. Het is een grote stadsvilla maar het woord onderhoud lijkt in het Italiaans niet te bestaan. Of het moet een bewuste actie zijn om het hele pand aan de buitenkant een craquelé effect te geven. 

Binnen zit alles gelukkig wel gewoon strak in de lak, hoge ruimtes, netjes geen opsmuk. Prima om er een paar nachten te slapen. En het gehele centrum onder loopafstand.  Je kunt je voorstellen dat na een reis van negen uur de fut er wel een beetje uit is. Gelukkig is er een goed restaurant om de hoek, Mamma Angela Trattoria (bedankt Els voor deze tip). Heerlijk eten en dan naar bed. Morgen verder Rome in.

Contrast

In mijn werkzame leven heb ik al menig kwekerij gezien. Was het in de 'Boskoop'-tijd vooral bij bedrijven in de directe omgeving, maar bij TSD kom ik met enige regelmaat ook bij kwekerijen buiten de lands grenzen. Zo ook afgelopen week, bezoek bij twee klanten in Engeland.

Nu is het in Engeland de gewoonte om je kantoor in een porto cabine te plaatsen. Breidt je uit dan plak je er een porto cabine aan vast. En zo plak je in de loop der jaren van alles aan elkaar. Vloerkleedje op de grond en niet te veel 'Clean desk policy'. Bij zo'n bedrijf was ik dus vorige week. Bij dit niet nader te noemen bedrijf net boven Manchester is opruimen niet hun sterkste punt. Terwijl ook hier regelmatig klanten op het bedrijf komen.

Het plein voor het kantoor

het toiletgebouw, gelukkig vriest het nog niet

Na een dag werken was het contrast in de volgende twee dagen wel erg groot. Vanuit Manchester ben ik drie uur rijden naar beneden gezakt en kom in het welvarende Oxfordshire terecht. Rijke mensen met grote tuinen, die ontvang je niet op een bedrijf met een plein vol ongeorganiseerde rotzooi spullen. Die ontvang je met een mooie oprit.

Om vervolgens via een strak ingerichte entree...

.. de mensen in een net, opgeruimd kantoor te kunnen ontvangen.

Ik heb toch best wel mazzel dat ik dit allemaal betaald mee mag maken.

Athene van het Noorden

Bij Athene denk je toch snel aan zon, lekker warm weer en veel monumenten. Voor het laatste kun je gegarandeerd terecht in Edinburgh, Schotland. De eerste twee is minder zeker, maar laten we nu net ontzettend mazzel hebben. Is het vorige week op de dinsdag en woensdag (werkdagen) nog echt Engels weer met regen en veel wind, de donderdag (vrije dag) is het schitterend weer. Je krijgt wat je verdient is hier blijkbaar van toepassing.

In m'n eentje een stad doorlopen is niet echt mijn ding. Maar tijdens mijn laatste bezoek aan een klant in Schotland (zie mijn blogs van juni) wordt ik vergezeld door Gert, de accountmanager van de klant. En dan is het wel leuk om even een vrije dag aan het bezoek te plakken en Edinburgh te bezoeken.

Palace of Holyroodhouse

Met de tram zijn we in een half uurtje van het hotel bij het vliegveld midden in de stad. Het is druk, overal forensen die zich van links naar rechts verplaatsen. We lopen mee in de stroom en begeven ons naar het beginpunt van onze kortdurende verkenning: Palace of Holyroodhouse. Dit is de officiële residentie in Schotland van Queen Elizabeth. Dit paleis staat aan het begin van de 'Royal Mile', Een rechte weg van, verrassend 1,6 kilometer, tussen het paleis en het Kasteel van Edinburgh.

Onze tijd is beperkt, en we zijn niet zulke museum-tijgers, dus we kijken een beetje buiten rond en beginnen aan de klim richting het kasteel.  Onderweg zien we vooral veel grauwheid, zandstenen gebouwen die door de luchtvervuiling er vies uitzien. En de mensen hebben zich hier op aan gepast. Saai, kleurloos volk. Waar zijn de roodharige meisjes met sproeten?

	Interieur St. Giles Kathedraal

Halverwege de mijl stappen we even de St. Giles Kathedraal binnen, kopen een vergunning om te fotograferen en kijken rond. Het is mooi, de glas-en-loodsramen geven wat kleur aan de stad. Helaas kunnen we de doedelzak spelende engel niet vinden. Buiten lopen we verder langst de grauwheid. Met een verfkwast zijn delen van sommige panden wat opgeleukt, Maar ook daar geen knallende kleuren, eerder bescheiden kleur. Niet te veel opvallen lukt het devies. Gelukkig schijnt de zon!

We bereiken het hoogste en tevens eindpunt van de mijl: Edinburgh Castle. Hoog boven de stad is in de loop der eeuwen een groot kasteel gebouwd. In 1190 werd de eerste parlementaire vergadering van Schotland gehouden. Iedere nieuwe vorst bouwde er wel een gebouw bij of paste de bestaande gebouwen aan. In 1929 werd de laatste verfraaiing (twee bronzen beelden) toegevoegd.


In de 'Crown Room' liggen (replica) van de kroonjuwelen van de Schotten. Het boefje komt weer in mij naar boven met al die duidelijke bordjes: Verboden te fotograferen. Boze suppoost, maar ik heb een foto. De steen is de Stone of Destiny, hierop zat de koning bij de kroning.

the One o'clock Gun

Aan het begin van de middag wordt er een toneelstukje opgevoerd. Een voorstelling die iedere dag sinds 1861, behalve op zondag, wordt opgevoerd. Een bloedserieuze militair laad vol ceremonie het kanon en om precies 13:00 drukt hij op een knopje. Gevolg een ontzettende harde knal en een hoop rook.

Mel Gibson?

We hebben het naar een paar uurtjes wel gezien, tijd om richting huis te gaan. Te beginnen met een tramrit naar het vliegveld. Edinburgh is leuk om een keer te zien en zeker de moeite om, als onderdeel van een rondreis Schotland, nog eens te bezoeken.

En wat hadden we een mazzel met het weer!

Wende

We zijn in ons geschiedenisboek inmiddels aanbeland in 1991. Hebben we in Nederland wel eens een politieke aardverschuiving als de sociaal-democraten winnen of verliezen van de liberalen, een verandering zoals in dat jaar plaats vond in Duitsland zie je in Europese landen zelden. Een verdeeld land wordt, zonder een oorlog of veel geweld, opeens een verenigd land. Door de val van de muur in '89 wordt alles weer anders. Je kunt zeggen van de Duitsers wat je wilt maar flexibel en open voor veranderingen zijn ze zeker.

Oud (Haus Huth) en nieuw op Potzdamer Platz

De Wende luidt een nieuw tijdperk in voor Berlijn. De muur wordt, op wat stukken na, neergehaald en Oost en West vloeien samen. Dat het niet altijd even soepel verliep is niet zo vreemd. Met deze veranderingen begint ook het grote verbouwen. En daar zijn ze nu nog steeds mee bezig.

Berlijn is weer de hoofdstad van het verenigd Duitsland, waarmee het ook het politieke en economische hart van het land wordt. Hetgeen gepaard gaat met bouwen. Kantoren van multinationals, regeringsgebouwen en ruimte voor bedrijven die er toen doen of denken dat ze dat doen. En dit alles gaat gepaard met glas, veel glas. Een concentratie van glas vinden we rond de Potzdamer Platz. En ik hou er wel van.

De stad bruist van het leven zonder dat het hierdoor verdrinkt. Overal zijn mensen maar zelden is het druk. Soms is het gewoon rustig en zelfs stil. En dat vinden wij wel prettig. Op ons gemak kuieren we door dit deel van de geschiedenis, waarbij onvermijdelijk de laatste pagina in zicht komt, het nu. En dat bepaalt dat we aan het einde van onze reis zijn. Het was een enerverende, interessante, leerzame maar vooral, leuke wandeling. Ik hoop dat ik met deze blogserie jullie een beetje van ons gevoel van Berlijn heb mee kunnen geven. Als jullie met de helft van het plezier waarmee ik de blog maak, de blog hebben gelezen dan ben ik al blij. En wie weet tot een volgende blog.

Tot slot nog wat laatste afsluitende foto's.

Lichtshow met als onderwerp de val van de muur

Feiten en observaties

Even een luchtigere blog. Als je een paar dagen door een stad loopt dan vallen natuurlijk allerlei dingen op. Loop je met z'n tweeën door een stad dan valt er natuurlijk nog meer op. Naast deze observaties van twee gewone stervelingen die absoluut niet beweren dat zij de wijsheid in pacht hebben, zijn er natuurlijk ook wel een paar feiten over Berlijn te vermelden die door middel van een paar aardig gelukte foto's te illustreren zijn.

Feit: met 3,5 miljoen inwoners is Berlijn de grootste stad van Duitsland. Maar daar merk je alleen in de ochtend- en avondspits iets van. Behalve dan is het nergens dom vol. Waarschijnlijk komt dit ook door de hoeveelheid ruimte die voor verkeer ( wandelaars, auto's, fietsen en zo) beschikbaar is.

Kursfürsterdamm

Feit: met z'n 891 vierkante kilometer is Berlijn 8 keer zo groot als Parijs, terwijl er verhoudingsgewijs veel meer bomen staan. Berlijn is gewoon een groene stad. Ook weer door de ruimte die ervoor beschikbaar is.

Feit: Berlijn heeft meer bruggen dan Venetië.

Feit: Berlijn is één grote bouwput. Alleen in Sjanghai en in Dubai wordt er per vierkante kilometer meer gebouwd. Ieder gaatje in de stad wordt nog volgezet waarbij het vooral om woningen gaat. Ook heel veel oudere gebouwen staan in de steigers. Er wordt zelfs gewerkt aan een herbouw van het oude stadspaleis. Nieuwbouw met in een 'ouderwetse' stijl wat je bij heel veel gebouwen terug ziet. Niets geen moderne hightech gebouwen in een straat met huizen van begin 1900.

Nee, bouwen passend in de omgeving waardoor het dus erg lastig is om gebouwen te dateren.
En het wordt nog wel een klus om foto's zonder storende bouwkranen in elkaar te fotoshoppen. Ja, ik beken. Ik manipuleer de waarheid wel eens een beetje. Ik zet horizonnen recht, ik pas belichting aan, ik snij uit en poets dus ook wel eens dingen die ik niet vindt passen weg. Alles voor een mooie foto. Excuses als ik hiermee nu mensen ernstig teleurstel die dachten dat ik zo'n goede fotograaf was. 

Feit: je voor het houden van een hond €150,- belasting per jaar betaald. En €25,- voor een hamster. Vooral dit laatste is goed terug te zien in het straatbeeld; we zijn niet één hamster tegengekomen.

Feit: naamkaartjes van personeel in restaurants en hotels hebben geen voornaam. Je spreekt daar iedereen, zelfs snotneuzen met puistjes en een beugel, hier met Frau of Herr aanspreken.

Naast deze controleerbare feiten, ik heb de folder die dit vermeld hier naast me liggen en kan op verzoek digitaal toegestuurd worden, zijn er ook een paar niet-controleerbare ' feiten' door ons genoteerd.

Fiat, voorloper van de Smart

"Feit": een Berliner rijdt in grote dure auto's zoals een dikke BMW, Audi en Mercedes maar ook Porsche's en Maserati komen regelmatig voorbij. Maar allemaal in een relaxed tempo. Er wordt over het algemeen beheerst en gedisciplineerd gereden. Naast deze grote jongens, waarvoor langst stoepen vaak ook wel een betaalde parkeerplek te vinden is zoeven er ook leuke kleine Smarts voorbij. Die zijn natuurlijk in iedere leeg gaatje langst de stoep neer te zetten. En alle taxi's zijn in een lelijke beige kleur gespoten.

Laatste mode of bittere noodzaak?

"Feit": naast deze uiterlijke rijkdom kom je ook veel "straat-bewoners" tegen. In parken en op stations zie je veel mensen, vaak mannen, die leven op straat. Soms bakenen ze hun territorium af met bierflessen. In de Burger King lopen ze langst de karren met lege dienbladen om restanten op te eten. Soms zitten ze met een bakje voor hun te bedelen voor geld. Slechts een paar keer zijn we aangesproken om een gift te doen. 

"Feit": je statiegeld op blikjes maar ook kleine plastic flesjes betaald. En dat is weer een bron van inkomen voor bovenstaande groep die op krikkemikkige fietsen vuilnisbakken langst gaan om de weggegooide flesjes, welke toerist denkt eraan om het lege flesje weer in te leveren, te verzamelen en in te leveren.

"Feit": Berlijn een geweldige stad is om per fiets te verkennen. Op veel plaatsen heb je een aparte fietsstrook langst de werk of als onderdeel van de stoep. In voetgangersgebied mag een fietser ook fietsen mits hij/zij de voetganger hierbij niet hindert. Wij hebben twee dagen op de fiets gezetten en hierbij over verschillende stoepen gereden. Nooit boze gezichten of opmerkingen. Allemaal heel relaxed en in goede harmonie. Moeten ze in Amsterdam ook eens proberen.

"Feit": het openbaar vervoer goed is. We hebben een Welcome card gekocht voor vijf dagen. Daarmee kunnen we verder gratis met tram, S-bahn (bovengrondse metro), bus en metro reizen. Vooral de S-bahn en metro zijn erg overzichtelijk. De tram rijdt alleen nog maar in het voormalig Oost-Berlijn.  De kaart kostte €50,- voor ons samen maar door de kortingen die de kaart geeft bij musea, activiteiten en eetgelegenheden hebben we ruim de helft ervan terugverdient. En dat terwijl de aanschafprijs al lager is dan vijf losse dagkaarten. Omdat de metro relatief jong is zijn de stations ruim en licht. Zo anders dan in Londen of Parijs.

Metro bij het Hauptbahnhof