Le Grand Départ

Maanden kijk je er naar uit, althans, wij wel: de zomervakantie. Naar de nodige voorpret is het zaterdag 28 juli tijd om echt pret te gaan beleven. Op weg naar de nummer 1 vakantiebestemming van Nederlanders: Frankrijk. Zelf zijn we nooit verder gekomen dan Parijs en Euro Disney, dus het wordt voor ons een heel avontuur. Gaan we ons redden met een boekje Frans onderweg en het Engels wat we kunnen? Over veertien dagen weten we het.

Allereerst maar eens weg gaan. Terwijl men in London de Olympische gedachten met 12 miljard Euro in stand houdt, proberen we nog een beetje te slapen. Wil toch ieder jaar niet echt lukken. Als je dan eindelijk slaapt gaat de wekker. We willen op tijd gaan rijden want dit weekend is uitgerekend een van de zwarte zaterdagen in Frankrijk. Veel fileleed is voorspeld, kunnen we niet vermijden maar, citaat van de buurman, als we dan in de file moeten staan dan liever vooraan. Om 10 voor 4 (het is nog behoorlijk donker en het regent) vertrekken we richting het Zuiden.

 

Via Utrecht en Gorichem gaan we richting de grens bij Breda. Er is wel verkeer op de weg maar het rijdt nog lekker vlot door. Veel Nederlanders met caravans of volgepakte auto’s. Antwerpen schiet aan ons voorbij, Gent  verdwijnt snel in de achteruitkijkspiegel en we rijden zo Frankrijk binnen. Kaartje voor de tolweg Lille-Parijs, de eerste stop. Koffie, broodje en een plas. En weer verder. Nog steeds kunnen we mooi gebruik maken van de cruise control. Het schiet op. Parijs ronden we via de oostkant. En daar loopt het helaas even iets minder soepel door. En maken we ook kennis met het eigenaardige weggedrag van de Fransen. Baantje links, baantje rechts of toch maar weer naar links. Een half uurtje file rijden, we staan net niet stil, laten we de grootste groep auto’s achter ons. De meeste vakantiegangers kiezen de route voor Bordeaux over Orleans. Dat hadden wij ook kunnen doen maar daar is het zeker druk. We kiezen voor de iets langer weg via Le Mans.

Een brede driebaans tolweg ligt voor ons. Cruise control erop en sturen maar. Een keer tanken (voor 1,66 per liter!) en even later nog een korte stop. De weg is mooi maar ook wel saai en bijna slaapverwekkend. De omgeving is ook niet echt spannend, beetje Midden-Limburg. Glooiend landschap met bijna uitsluitend landbouw. Voor vertrek maak je een beetje een planning van de afstand en de reistijd. We hadden 861 kilometer (gerekend over Orleans) berekend, het werden er 30 meer. Reistijd 10-12 uur, moet normaal gesproken toch kunnen. Zo soepel zoals het dit jaar ging hebben we het nog nooit gehad, om 13:40 rijden we het terrein van de camping op. Niks zwarte zaterdag voor ons.

De caravan

Joie de vivre

De stacaravan is al klaar dus we kunnen meteen de auto uitpakken en ons installeren. De stacaravan op de camping L’Etang de la Brèche in Varrenes sur Loire is bijna nieuw, de ruimte erom heen ruim en het terrein is groot en ruim opgezet. Olaf geeft het zwembad een 8. Het weer is sinds we België in gereden zijn alleen maar beter geworden, niet te warm. Graadje of 25, lekker vakantie weer.

Zonsondergang bij de Loire, met Chateau Saumur 

Kortom, de eerste week van onze zomervakantie is goed begonnen. 

Skiermuontseach

 

Meppel, Grou, Leeuwarden; Kedeng, kedeng, o ho.

Gyptsjerk, Oentsjerk, Rinsumageast, Dokkum, Melsawiert, Anjum; busje komt zo.

Lauwersoog, Schiermonninkoog; ik heb een boot en die ligt hier in de sloot.

Een weekend (2-4 maart) onthaasten en uitwaaien op 40 vierkante kilometer eiland. Aangekomen met de boot is de optie om verder te reizen met de bus uitgesloten. Die is meer dan vol, dus lopen we de 3,5 kilometer naar het appartement aan de Reddingsweg, net buiten de dorpskern. Een deel van de eerste verdieping gehuurd van een particulier. Keurig netjes. Ruime zitkamer, keuken, 2 slaapkamers en een badkamer. Zoek je nog een adres voor een lang weekend: dit is zeker de moeite waard.

Meteen het dorpje verkent, fietsen gehuurd en de duinen in. Gids Olaf laat ons de kampeerboerderij waar hij (begin van dit schooljaar) zijn schoolverlatingsdagen doorgebracht heeft, zien. Daarna door de duinen naar de vuurtoren. Het zou best mooi zijn alleen de mist ontneemt ons het uitzicht. Terug naar de woning, eten, beetje televisie kijken en in slaap vallen. De zeelucht maakt slaperig.

Ondanks het vreemde bed lekker geslapen. Buiten waait het, niet hard maar genoeg om de mist weg te blazen. Het is bewolkt maar we kunnen meer van het eiland zien. Op de fiets richting de veerdam. Wind tegen, hard trappen. Vanaf de veerdam, oostelijk buitendijks langs de Waddenzee. Het wad ligt droog. Paar vogels, verder weinig leven. Over het Kwelderpad naar Kobbeduin. Uitkijk over kilometers kwelders. Gak, Gak, volop ganzen. Verder noordwaarts over het Johannes de Jongpad, door de duinen richting Noordzee. Tussen strandpaal 6 en 7 het strand op. Een ontzettend breed strand, weinig mensen. De wind door je haren. Het is fris maar zo heerlijk! Daarna warme chocomelk en appelgebak bij de Marlijn, we denken maar even dit weekend aan de calorieën. Verder over het Scheepstrapad, door de duinen naar het westen, richting de vuurtoren. Die is nu iets beter te zien maar helaas begint het iets te miezeren. Een foto als een ansichtkaart maken zit er ook nu weer niet in. Terug via het dorp naar de woning, het is wel geen vier uur maar toch tijd voor een cup-a-soup. Wind en zeelucht maakt hongerig. Onthaasten, dat best moeilijk. Je kunt wat spelen op een Nintendo of even de ogen dichtdoen. Maar je kunt er ook heel onrustig van worden.

Kom, we gaan weer wat bekijken. Foto’s maken in het dorp. Oude huisjes uit de 1756, schattig kerkje met een kerkhof. Prullariawinkels o nee souvenirwinkels. Buiten het dorp nog een mooi rustiek gelegen kerkhof voor drenkelingen en gesneuvelde soldaten. Voor de avond kunnen we kiezen uit verschillende eetgelegenheden. De keuze is reuze maar wij kiezen voor de kwaliteit van het Kwalitaria. Veredelde cafetaria, maar de sate, kroket en nuggets zijn prima te eten. Jammer dat het Milkshake seizoen nog niet geopend is. Daarna kopje koffie voor de televisie, lekker burgerlijk, en in slaap vallen. De zeelucht maakt nog steeds slaperig.

De tweede nacht had de rug een andere mening over het bed dan de eerste nacht. Stijf aan alle kanten zijn we vroeg wakker. Op het gemak ontbeten. Het weer is niet denderend maar zo goed als droog. Hebben we gisteren het eiland in oostelijke richting verkend, vanmorgen gaan we naar het Westen. Door de duinen en om de Westerplas (een groot vogelreservaat) heen. Niet veel te zien, een paar meeuwen, eenden en ganzen. De grote intocht van vogels in dit gebied moet nog komen. Verder over de dijk langst de Waddenzee, via de veerdam naar de andere kant van het eiland. Langst de Wassermann, een bunker uit de Tweede Wereldoorlog en het hoogste punt van het eiland, door de bossen terug naar het appartement. Het appartement moet netjes achtergelaten worden, we hebben een professional bij ons dus dat is zo gebeurd. Daarna….

 

Busje komt zo, ik heb een boot..,busje komt zo..,kedeng, kedeng..,busje komt zo. Om 4 uur en 15 minuten later in onze eigen keuken te staan. Het was een heerlijk relaxed weekend. Zeker de moeite waard om nog eens naar terug te gaan. 

Niet alles is prachtig

Terroristen

Tot nu toe is alles wat we gezien en gedaan hebben deze vakantie leuk en interessant. Natuurlijk waren er wel eens wat min-puntjes maar die werden dan meestal direct weer teniet gedaan door vele pluspunten. Vandaag slaat de balanbs helaas om naar de min-kant. Je kunt niet altijd maar hoogtepunten hebben.

Het begon vandaag ontspannen op de midgetgolfbaan. Alleen was daar ook een zwerm bijen op vakantie die zich niet alleen tegoed deden aan de peren in de perenboom maar het ook nodig vonden om ons te terroriseren. Dat ze zich vervelen vonden we op zich geen probleem alleen deden ze dat hoofdzakelijk in de directe omgeving van Annemiek en Olaf. En die konden dat absoluut niet waarderen. Het plezier in het golfen was snel verkeken. Oke, kan gebeuren, de zon schijnt nog dus op naar Gerolstein.

Gerolstein in de Tour

We hebben nog een folder met een stadswandeling in Gerolstein liggen waarop wel een paar leuke bijzienswaardigheden stonden. Het eerste deel van de route liep gelijk met de georoute die we al gedaan hadden dus we beginnen bij de Erlöserkirche. Alleen hebben we even 10 minuten in de auto gewacht want de regen komt met bakken naar beneden. Bij de kerk staan meerdere mensen te wachten voor een bezichtiging. De kerk heeft kostbare mozaieken dus kun je alleen maar naar binnen onder begeleiding. Een vlot pratende Duitse gids, hier ontgaat een deel van het vast boeiende verhaal van de beste man ons, geeft uitleg wat we allemaal zien. De kerk is binnen echt schitterend. 20 miljoen mozaiek steentjes zijn in de wanden en het plafond verwerkt. En het glimmende goud is ook echt goud. Terwijl het niet eens een katholieke kerk is. Naar een half uurtje ons vergaapt te hebben aan zoveel glimmertjes staan we weer buiten en vervolgen onze wandeling.

Erloserkirche

De rest wat we gezien hebben is eigenlijk niet het beschrijven waard, wat een tegenvaller.  Echt geen idee hoe ze er een folder vol mee hebben kunnen krijgen. Annemiek wilde nog even winkelen en dat lukte zelfs niet. Het weer paste zich prima aan. Weg zon. Hallo regen. Dit was een middag die we maar snel moeten vergeten.  Het kan niet allemaal meezitten.

Gerolstein

Al hebben we eigenlijk nog een dag, we hebben het hier in de Eifel wel gezien. Morgen, donderdag gaan we in de loop van de morgen inpakken en naar huis. Naar de top week in Oostenrijk is dit deel van Duitsland ons eerlijk gezegd een beetje tegengevallen. Natuurlijk is de natuur mooi en is het leuk om de gevolgen van natuurgeweld te zien in de vorm van de Maaren.  We zien waarschijnlijk een beetje te veel verwend in de Alpen. De heuvels hier vallen daar toch een beetje bij in het niet. Het zij zo. We hebben een heerlijke relaxte vakantie gehad, we kunnen er weer een jaar op teren. Traditie getrouw denken we al na over volgende jaar. Het zou best eens in noordelijke richting kunnen gaan, maar net zo goed is een zuidelijke richting mogelijk. We zien wel. Eerst maar weer werken om een nieuw potje vol te sparen.

Luie wolven en valken in duikvlucht

Vandaag even geen vulkanische educatie. Al kom je het overal tegen, we zoeken het vandaag niet op. We gaan vandaag beestjes kijken. In het stadje Pelm, tegen Gerolstein aan, staat een ruine van de burcht Kasselburg. Rondom deze burcht uit de twaalfde eeuw is een Adelaars- en wolvenpark aangelegd.

In een groot stuk bos loopt een grote roedel wolven rond. Deze beesten kunnen vanachter een hoog hek bekeken worden. Het is wel even zoeken want het stuk bos wat deze wolven tot hun beschikking hebben is behoorlijk groot. Gelukkig brengt de telelens de dieren directer bij. Daarnaast lopen er ook, in een apart stuk bos, een stel everzwijnen rond. Ondanks de warmte (ook vandaag is het weer meer als 25 graden) is de roedel zwijnen behoorlijk actief. Ze rennen van de ene kant naar de andere kant als ze maar denken dat daar meer eten te halen is.

In de oude ruine zijn kooien gemaakt waar een aantal roofvogels die ook in het wild in de Eifel voorkomen, zijn ondergebracht. In vergelijking met de wolven en zwijnen hebben deze vogels maar weing ruimte. Veel meer dan de hele dag op een tak zitten kunnen ze niet. De variatie die ze er zelf in kunnen brengen bestaat uit het met je kop of met je kont in de zon gaan zitten. Best wel een beetje sneu. Gelukkig mogen ze een of soms twee keer per dag een stukje vliegen. Er wordt namelijk twee keer per dag een vrij vliegshow gegeven waarbij een valkenier (in ons geval een nogal gezette dame) allerlei wetenswaardigheden verteld over bepaalde roofvogels. Dit doet ze terwijl de vogels vrij over het publiek kunnen vliegen. En dat levert best wel spectaculaire duikvluchten op de handschoen van de valkenier op. Daar zijn verse eendagskuikens te halen. En dat is allemaal goed te fotograferen. Het levert een paar mooie foto's op.

Na een paar uurtjes hebben we het wel gezien. De warmte drijft ons naar het zwembadje bij het huisje. Het verzadigingspunt wat betreft natuur en wandelen begint naar anderhalve week wel zijn maximum te halen. Morgen nog maar eens kijken of we nog een beetje Duitse cultuur kunnen oppikken tijdens een stadswandeling in Gerolstein.

Georoute in de Eifel

Gerolstein

We zetten vandaag onze vulkanische verkenningen voort. In het vakantiehuisje hebben in de informatie map een georoute gevonden van ongeveer 7 kilometer. Deze route gaat langst een aantal vulkanische bezienswaardigheden. De route begint en eindigt in het centrum van Gerolstein.

Het weer doet aardig zijn best om zich aan de route aan te passen, het is tegen de dertig graden. Dat past dus wel bij een vulkaan-route. We beginnen zoals gezegd in het centrum van Gerolstein. Als eerste bezienswaardigheid lopen we langst een Helenenquelle.  Deze bron geeft water van ruim 80-90 meter diep.  Het water is rijk voorzien van allerlei mineralen en, daar hebben we de link met vulkanen, vulkanisch CO2. Hierdoor kun je het water meteen uit de bron drinken. Je proeft echt het koolzuur, net of je een glasje water op een terrasje drinkt. Uit dezelfe bron wordt ook het bekende Gerolsteiner Bronwater gehaald. Midden in het dorp staat hier een grote fabriek voor.

Gerolsteiner Dolomieten

We lopen nog op het vlakke deel van de route en steken het spoor over. Direct naast het spoor ligt, enigszins verborgen achter wilde begroeing, een rotsige wal. Gelukkig geeft een bord uitleg dat het hier om de jongste, (slechts 30.000 jaar oud) bekendste lavastroom van heel Midden Europa gaat. Als je goed kijkt kun je hier en daar wel karakteristieke basaltzuilen, welke vaak in lavastromen voorkomen, zien. Hierna verlaten we het dal en gaan het hoger opzoeken. Helaas voor Olaf moeten we behoorlijk klimmen om bovenop het Munterly-plateau te komen. Hier zouden we de Gerolsteiner Dolomieten kunnen zien. Alleen staan nu bomen met heel veel groen blad in de weg. Door de bladeren heen zien we een beetje wat op een bord uitgelegd wordt.  Deze Dolomieten zijn 350 miljoen jaar geleden ontstaan toen op deze plaats een subtropische zee lag. Door afzettingen van fossielen zijn de rotsen gevormd. Boven op het plateau hebben we wel een mooi panoramisch overzicht over het rivierdal van de Kyll en Gerolstein.

Via het plateau lopen we bossen in. Het gaat hier weer op en neer, waarbij op de boventoon voert. In deze bossen, waar ook al Neanderthalers hebben rondgelopen, komen we langst een kleine grot, de Buchenlochhöhle. Deze grot dankt zijn bestaan aan het feit dat de kalk in de bodem door regen- en grondwater wordt opgelost. Hierdoor ontstaan gatten in de bodem. En deze grot is dus ook door klaloplossing ontstaan. Het is vochtig maar wel lekker koel. Na deze verkoeling gaat het pad langzaam naar beneden. Het is omdat er een informatie bord staat anders waren we zo langst weer een vulkanische bezienswaardigheid gelopen. Helaas is het bord niet echt verhelderend in wat we zien. Een beetje te Duits waarbij mijn 4 jaar MAVO-Duits niet toereikend is. Het heet in ieder geval de Hagelskaule. Het ziet eruit al een grijze steenlaag in de bodem  hetgeen dus gestold lava is. Tja, het zal wel interessant zijn alleen is het vandaag even niet aan de familie Rommens besteedt.

Paupenkaule

We gaan verder naar beneden en lopen het bos uit. Links van de weg is een groot rond gat. Met een diameter van ruim 80 meter en een diepte van 20 meter is dit een van de vele kraters die in de Vulkaan-Eifel te vinden zijn. Deze 'kuil' ( Papenkaule) is een van de grootste in zijn soort. De georoute loopt verder tussen wuivende masivelden door richting de rand van een ander bos. Hier staan we opeens tussen iets totaal anders. Het is een oude Keltisch-Romeinse tempel uit ongeveer 124 na Chr. We zien de fundering en wat muren van een gebouw wat ooit door Marcus Victorius Polentius ter ere van de godin Caiva gebouwd is.  Hier staat ook een mooie beukenboom die even als paraplu dienst moet doen, Uit de aanwezige bewolking valt een korte maar stevige bui. Na 3 minuten is het weer droog en schijnt de zon weer volop. We kunnen door naar het eindpunt van de route, het punt waar we ook begonnen zijn.

De route heeft verder geen bijzonderheden meer in petto, alleen een behoorlijke afdaling naar het centrum van Gerolstein. In het dal is het nog behoorlijk warm. De grote M ('Wir lieben es') biedt in de vorm van een grote milkshake een heerlijke verkoeling. We hebben ons portie educatie van vandaag wel gehad. 

IPM- Essen, dé vakbeurs voor de boomkwekerij, bloemisterij en tuincentra van Europa

Van dinsdag 24 januari tot en met vrijdag 27 januari 2012 werd in Essen, Duitsland de grootste vakbeurs voor de boomkwekerij van Europa gehouden. Naast alles wat met groen te maken heeft zijn er ook exposanten te vinden die zich meer richten op tuincentra en bloemisterijen. Een vergelijking met het Plantarium in Boskoop is goed te maken. Als ik wat kale cijfers tegenover elkaar zet dan is meteen de enorme omvang van deze beurs goed zichtbaar:

-       IPM Essen 1500 exposanten, 60000 bezoekers uit 94 landen

-       Plantarium 300 exposanten, 17000 bezoekers uit 46 landen

Onder de exposanten staan een groot aantal  TSD-klanten. Daarnaast is deze beurs een mooie gelegenheid om hernieuwd kennis te maken met mogelijke nieuwe klanten.

Dit jaar heb ik de gelegenheid gekregen om mee te lopen in de mobiele stand van TSD. Samen met onze twee account managers boomkwekerij ben ik afgelopen donderdag mee geweest naar de beurs. Na tweeënhalf uur rijden worden we met ‘Deutsche Grundlichkeit’ een parkeerplaats bij de Messe op gedirigeerd. Het is droog dus een korte wandeling naar de ingang is niet erg. Via een relatie hebben we toegangskaarten gekregen dus kunnen we snel de kassa passeren.

Binnen is meteen de grootsheid van de beurs zichtbaar. De beurs beslaat 12 hallen. Help, waar moeten we beginnen? Gelukkig heb ik twee ervaren beursgangers bij mee. We slaan de Holland hal over en begeven ons eerst naar de hal waar de meeste Belgische exposanten te vinden. Onder de vlag van de boomkwekers bond van Vlaanderen staan een groot aantal Belgisch kwekers, leuk knus in kleine stands. Hier kunnen we meteen een aantal van onze Belgische klanten weer eens spreken. Ook spreken we een aantal kwekers die nog twijfelen of ze met TSD willen gaan samenwerken. Het zijn geen moeilijke gespreken, zelden wordt er over een lopende offerte of zo gesproken. Gewoon praten over waar de klant mee bezig is. Het weer, de handel, de prijzen. Belangstelling tonen voor de kweker. En we worden overal vriendelijk te woord gestaan.

Na de Belgen gaan we zuidelijker richting de Italiaanse hal. En die maken er echt een spektakel van. Grote stand waarvoor je bijna een aparte plattegrond nodig heb. En in veel stands staan koks te koken. Het is nog redelijk vroeg maar de lucht van braadworst wordt al vermengd met Italiaanse geuren. In deze hal proberen we een aantal van onze Italiaanse contacten te spreken maar dit valt niet mee. Of ze zijn er niet of ze hebben geen tijd. Jammer maar ze hebben weer gezichten van TSD gezien. Als tussendoortje lopen we ook even de afdeling voor tuincentra op. Konijnenhokken, gereedschappen, kleding en, heel opvallend, behoorlijk wat software en printers voor graflinten.

Na dit uitstapje gaan we weer terug naar die exposanten waar we meer affiniteit mee hebben: de kwekers. We komen in de Holland hal terecht. Al jaren verzamelen zich een groot aantal Nederlandse boomkwekerijen zich onder de paraplu van Plant Publiciteit Holland. Deze grote stand heeft een uniforme uitstraling maar iedere kweker/handelaar heeft zijn eigen stuk waarin hij zijn producten toont. De ene kweker doet het klassiek met uitsluitend planten, een ander is meer creatief en presenteert zijn producten meer alternatief. Maar groen en kleurrijk is het bij iedereen. In deze hal spreken we heel veel mensen. Ongelofelijk hoeveel mensen mijn collega’s kennen. Ik loop inmiddels ook al wat jaartjes mee, maar ik ben zo slecht in namen. Als iemand gaat praten herken ik de persoon vaak pas. Gelukkig is iedere stand voorzien van een firmanaam, dat helpt ook wel. Lastiger wordt het als je iemand in het gangpad treft. Want behalve de exposanten spreken we ook heel veel bezoekers. En iedereen kent TSD en dat is natuurlijk helemaal mooi. Soms praat je 5 minuten en bij een andere ben je, inclusief koffie, zo een uur verder. Vragen over de software kunnen soms direct benatwoordt worden of worden de andere dag op kantoor even uitgezocht. Een oplossing van 5 minuten kan soms een uur werk per dag schelen.

Helaas loop je ook wel mensen tegen het lijf die je liever zou willen ontlopen. Maar dat is niet altijd mogelijk. Dan is het gesprek soms iets minder luchtig maar dat zijn uitzonderingen. De meeste gespreken in de Holland hal zijn plezierig en positief. De sfeer is goed.

Scan deze QR_code met je mobiel en je komt (als het goed is) op mijn site uit.
Ik heb het niet kunnen testen, ik heb geen smartphone.

Er was vandaag één trend die er duidelijk uitsprong: onze klanten zijn druk met QR-codes. Een QR-code is een tweedimensionale streepjescode waarin tekst omgezet wordt tot allemaal vierkantjes. Als je deze code met je smartphone fotografeert/ scant kun je de tekst (vaak een web site adres) lezen. En als je dan handig bent met je smartphone kun je meteen naar die site toegaan. Nu wordt hier vaak verwezen naar de eigen website maar er zijn ook al een paar vaste plantenkwekers die aparte websites hebben laten maken (door TSD) met hierop allemaal informatie over planten. Het idee hierachter is dat de consument in een tuincentrum loopt, de QR-code scant en dan op internet meer informatie over de plant kan lezen. Deze trend zal het komende jaar zeker verder doorzetten. Tijdens het Plantarium, wat als thema communicatie heeft, zal TSD hier zeker aandacht aan besteden. Wie weet in latere blogs hier mee over.

Als ik terug kijk op deze dag kan ik concluderen dat het vooral een leuke maar ook een nuttige dag was. Veel relaties van TSD gesproken. Gezien waar onze klanten mee bezighouden en gemerkt dat de stemming wat betreft de handel goed is. Het voorjaar moet natuurlijk nog beginnen maar de geluiden zijn positief. En als het goed met onze klanten gaat gaat het ook goed met TSD. Volgend jaar rond deze tijd zullen we weten of deze goede stemming ook omgezet is in een goede handel.

De blauwe ogen van de Eifel

Dat zo dicht bij huis al vulkanen te vinden zijn wisten we niet voordat we met de voorbereidingen van de vakantie van 2011 begonnen. Op nog geen 300 kilometer van Zwolle vinden we vulkanen die slechts 10.000 jaar geleden nog actief waren. Dat is lang geleden maar in de hele ontstaansgeschiedenis van de aarde is dat ongeveer gisteren geweest. En vandaag hebben we een eerste stap gezet om meer te weten te komen over deze vulkanen en, vooral, hier meer van te zien.

Koffie met..

Als eerste gaan we ons een soort van verdiepen in het ontstaan van deze vulkanen in het Eifel Vulkan Museum in Daun, op zo'n 20 kilometer van Gerolstein. In dit kleine museum kunnen we op interactieve wijze zien hoe vulkanen ontstaan en hoe het landschap buiten is gevormd. Uiteraard kunnen we ook allerlei gesteente en fossielen bekijken die in de directe omgeving zijn gevonden. Na dit educatieve moment gaan we de praktijk in. Net buiten Daun liggen een aantal 'Maaren'.

Weinfelder Maar

Tijdens de vulkanische uitbarstingen in het gebied kwamen de lavastromen op verschillende plaatsen dikke waterlagen tegen. Hierdoor ontstonden geen gewone vulkaanuitbarstingen maar gas-erupties. Door deze gasuitbarstingen ontstonden wel kraters maar de bodem van de kraters werden meteen afgesloten. In totaal zijn er 70 van deze afgesloten 'maaren' in de Eifel ontstaan. In de loop van de tijd liepen 10 van deze maaren vol met water. En deze maaren zijn nu duidelijk 'blauwe ogen' in het Eifel gebied. Bij Daun liggen drie van deze met water gevulde maaren. 

Bij Gerolstein ligt een droge maare die we later deze week nog bekijken. Als we hem in ieder geval als maare herkennen en niet denken dat het een grote kuil  is. 

Vanaf Daun rijden we een stukje buiten de stad en parkeren de auto op een parkeerplaats bij de Weinfelder Maar. Al wandelend hebben we mooi zicht op deze maare. Het pad gaat steil omhoog. Au, de kuiten voelen de bergen van Oostenrijk nog steeds. Boven op een grote pukkel (561 meter hoog)  kunnen we de maare van bovenuit goed bekijken.  Een klein stukje verder hebben we een doorkijk naar de tweede maare: Gemündener Maar. We vervolgen het pad verder en lopen om de Wienfelder Maar heen. Even een weg oversteken en we hebben ook nog zicht op de derde maare: Schalkenmehrener Maar. Helaas hebben we geen luchtballon of zo om alles vanuit de lucht te bekijken. Maar we kunnen ons heel goed voorstellen dat vanuit de lucht deze blauwe ogen goed opvallen.

Gemündener Maar

Na deze eerste kennismaking met de Vulkan Eifel gaan we terug naar het huisje. Later deze week zullen we onze vulkanische speurtocht verder vervolgen.