Luie wolven en valken in duikvlucht

Vandaag even geen vulkanische educatie. Al kom je het overal tegen, we zoeken het vandaag niet op. We gaan vandaag beestjes kijken. In het stadje Pelm, tegen Gerolstein aan, staat een ruine van de burcht Kasselburg. Rondom deze burcht uit de twaalfde eeuw is een Adelaars- en wolvenpark aangelegd.

In een groot stuk bos loopt een grote roedel wolven rond. Deze beesten kunnen vanachter een hoog hek bekeken worden. Het is wel even zoeken want het stuk bos wat deze wolven tot hun beschikking hebben is behoorlijk groot. Gelukkig brengt de telelens de dieren directer bij. Daarnaast lopen er ook, in een apart stuk bos, een stel everzwijnen rond. Ondanks de warmte (ook vandaag is het weer meer als 25 graden) is de roedel zwijnen behoorlijk actief. Ze rennen van de ene kant naar de andere kant als ze maar denken dat daar meer eten te halen is.

In de oude ruine zijn kooien gemaakt waar een aantal roofvogels die ook in het wild in de Eifel voorkomen, zijn ondergebracht. In vergelijking met de wolven en zwijnen hebben deze vogels maar weing ruimte. Veel meer dan de hele dag op een tak zitten kunnen ze niet. De variatie die ze er zelf in kunnen brengen bestaat uit het met je kop of met je kont in de zon gaan zitten. Best wel een beetje sneu. Gelukkig mogen ze een of soms twee keer per dag een stukje vliegen. Er wordt namelijk twee keer per dag een vrij vliegshow gegeven waarbij een valkenier (in ons geval een nogal gezette dame) allerlei wetenswaardigheden verteld over bepaalde roofvogels. Dit doet ze terwijl de vogels vrij over het publiek kunnen vliegen. En dat levert best wel spectaculaire duikvluchten op de handschoen van de valkenier op. Daar zijn verse eendagskuikens te halen. En dat is allemaal goed te fotograferen. Het levert een paar mooie foto's op.

Na een paar uurtjes hebben we het wel gezien. De warmte drijft ons naar het zwembadje bij het huisje. Het verzadigingspunt wat betreft natuur en wandelen begint naar anderhalve week wel zijn maximum te halen. Morgen nog maar eens kijken of we nog een beetje Duitse cultuur kunnen oppikken tijdens een stadswandeling in Gerolstein.

Georoute in de Eifel

Gerolstein

We zetten vandaag onze vulkanische verkenningen voort. In het vakantiehuisje hebben in de informatie map een georoute gevonden van ongeveer 7 kilometer. Deze route gaat langst een aantal vulkanische bezienswaardigheden. De route begint en eindigt in het centrum van Gerolstein.

Het weer doet aardig zijn best om zich aan de route aan te passen, het is tegen de dertig graden. Dat past dus wel bij een vulkaan-route. We beginnen zoals gezegd in het centrum van Gerolstein. Als eerste bezienswaardigheid lopen we langst een Helenenquelle.  Deze bron geeft water van ruim 80-90 meter diep.  Het water is rijk voorzien van allerlei mineralen en, daar hebben we de link met vulkanen, vulkanisch CO2. Hierdoor kun je het water meteen uit de bron drinken. Je proeft echt het koolzuur, net of je een glasje water op een terrasje drinkt. Uit dezelfe bron wordt ook het bekende Gerolsteiner Bronwater gehaald. Midden in het dorp staat hier een grote fabriek voor.

Gerolsteiner Dolomieten

We lopen nog op het vlakke deel van de route en steken het spoor over. Direct naast het spoor ligt, enigszins verborgen achter wilde begroeing, een rotsige wal. Gelukkig geeft een bord uitleg dat het hier om de jongste, (slechts 30.000 jaar oud) bekendste lavastroom van heel Midden Europa gaat. Als je goed kijkt kun je hier en daar wel karakteristieke basaltzuilen, welke vaak in lavastromen voorkomen, zien. Hierna verlaten we het dal en gaan het hoger opzoeken. Helaas voor Olaf moeten we behoorlijk klimmen om bovenop het Munterly-plateau te komen. Hier zouden we de Gerolsteiner Dolomieten kunnen zien. Alleen staan nu bomen met heel veel groen blad in de weg. Door de bladeren heen zien we een beetje wat op een bord uitgelegd wordt.  Deze Dolomieten zijn 350 miljoen jaar geleden ontstaan toen op deze plaats een subtropische zee lag. Door afzettingen van fossielen zijn de rotsen gevormd. Boven op het plateau hebben we wel een mooi panoramisch overzicht over het rivierdal van de Kyll en Gerolstein.

Via het plateau lopen we bossen in. Het gaat hier weer op en neer, waarbij op de boventoon voert. In deze bossen, waar ook al Neanderthalers hebben rondgelopen, komen we langst een kleine grot, de Buchenlochhöhle. Deze grot dankt zijn bestaan aan het feit dat de kalk in de bodem door regen- en grondwater wordt opgelost. Hierdoor ontstaan gatten in de bodem. En deze grot is dus ook door klaloplossing ontstaan. Het is vochtig maar wel lekker koel. Na deze verkoeling gaat het pad langzaam naar beneden. Het is omdat er een informatie bord staat anders waren we zo langst weer een vulkanische bezienswaardigheid gelopen. Helaas is het bord niet echt verhelderend in wat we zien. Een beetje te Duits waarbij mijn 4 jaar MAVO-Duits niet toereikend is. Het heet in ieder geval de Hagelskaule. Het ziet eruit al een grijze steenlaag in de bodem  hetgeen dus gestold lava is. Tja, het zal wel interessant zijn alleen is het vandaag even niet aan de familie Rommens besteedt.

Paupenkaule

We gaan verder naar beneden en lopen het bos uit. Links van de weg is een groot rond gat. Met een diameter van ruim 80 meter en een diepte van 20 meter is dit een van de vele kraters die in de Vulkaan-Eifel te vinden zijn. Deze 'kuil' ( Papenkaule) is een van de grootste in zijn soort. De georoute loopt verder tussen wuivende masivelden door richting de rand van een ander bos. Hier staan we opeens tussen iets totaal anders. Het is een oude Keltisch-Romeinse tempel uit ongeveer 124 na Chr. We zien de fundering en wat muren van een gebouw wat ooit door Marcus Victorius Polentius ter ere van de godin Caiva gebouwd is.  Hier staat ook een mooie beukenboom die even als paraplu dienst moet doen, Uit de aanwezige bewolking valt een korte maar stevige bui. Na 3 minuten is het weer droog en schijnt de zon weer volop. We kunnen door naar het eindpunt van de route, het punt waar we ook begonnen zijn.

De route heeft verder geen bijzonderheden meer in petto, alleen een behoorlijke afdaling naar het centrum van Gerolstein. In het dal is het nog behoorlijk warm. De grote M ('Wir lieben es') biedt in de vorm van een grote milkshake een heerlijke verkoeling. We hebben ons portie educatie van vandaag wel gehad. 

IPM- Essen, dé vakbeurs voor de boomkwekerij, bloemisterij en tuincentra van Europa

Van dinsdag 24 januari tot en met vrijdag 27 januari 2012 werd in Essen, Duitsland de grootste vakbeurs voor de boomkwekerij van Europa gehouden. Naast alles wat met groen te maken heeft zijn er ook exposanten te vinden die zich meer richten op tuincentra en bloemisterijen. Een vergelijking met het Plantarium in Boskoop is goed te maken. Als ik wat kale cijfers tegenover elkaar zet dan is meteen de enorme omvang van deze beurs goed zichtbaar:

-       IPM Essen 1500 exposanten, 60000 bezoekers uit 94 landen

-       Plantarium 300 exposanten, 17000 bezoekers uit 46 landen

Onder de exposanten staan een groot aantal  TSD-klanten. Daarnaast is deze beurs een mooie gelegenheid om hernieuwd kennis te maken met mogelijke nieuwe klanten.

Dit jaar heb ik de gelegenheid gekregen om mee te lopen in de mobiele stand van TSD. Samen met onze twee account managers boomkwekerij ben ik afgelopen donderdag mee geweest naar de beurs. Na tweeënhalf uur rijden worden we met ‘Deutsche Grundlichkeit’ een parkeerplaats bij de Messe op gedirigeerd. Het is droog dus een korte wandeling naar de ingang is niet erg. Via een relatie hebben we toegangskaarten gekregen dus kunnen we snel de kassa passeren.

Binnen is meteen de grootsheid van de beurs zichtbaar. De beurs beslaat 12 hallen. Help, waar moeten we beginnen? Gelukkig heb ik twee ervaren beursgangers bij mee. We slaan de Holland hal over en begeven ons eerst naar de hal waar de meeste Belgische exposanten te vinden. Onder de vlag van de boomkwekers bond van Vlaanderen staan een groot aantal Belgisch kwekers, leuk knus in kleine stands. Hier kunnen we meteen een aantal van onze Belgische klanten weer eens spreken. Ook spreken we een aantal kwekers die nog twijfelen of ze met TSD willen gaan samenwerken. Het zijn geen moeilijke gespreken, zelden wordt er over een lopende offerte of zo gesproken. Gewoon praten over waar de klant mee bezig is. Het weer, de handel, de prijzen. Belangstelling tonen voor de kweker. En we worden overal vriendelijk te woord gestaan.

Na de Belgen gaan we zuidelijker richting de Italiaanse hal. En die maken er echt een spektakel van. Grote stand waarvoor je bijna een aparte plattegrond nodig heb. En in veel stands staan koks te koken. Het is nog redelijk vroeg maar de lucht van braadworst wordt al vermengd met Italiaanse geuren. In deze hal proberen we een aantal van onze Italiaanse contacten te spreken maar dit valt niet mee. Of ze zijn er niet of ze hebben geen tijd. Jammer maar ze hebben weer gezichten van TSD gezien. Als tussendoortje lopen we ook even de afdeling voor tuincentra op. Konijnenhokken, gereedschappen, kleding en, heel opvallend, behoorlijk wat software en printers voor graflinten.

Na dit uitstapje gaan we weer terug naar die exposanten waar we meer affiniteit mee hebben: de kwekers. We komen in de Holland hal terecht. Al jaren verzamelen zich een groot aantal Nederlandse boomkwekerijen zich onder de paraplu van Plant Publiciteit Holland. Deze grote stand heeft een uniforme uitstraling maar iedere kweker/handelaar heeft zijn eigen stuk waarin hij zijn producten toont. De ene kweker doet het klassiek met uitsluitend planten, een ander is meer creatief en presenteert zijn producten meer alternatief. Maar groen en kleurrijk is het bij iedereen. In deze hal spreken we heel veel mensen. Ongelofelijk hoeveel mensen mijn collega’s kennen. Ik loop inmiddels ook al wat jaartjes mee, maar ik ben zo slecht in namen. Als iemand gaat praten herken ik de persoon vaak pas. Gelukkig is iedere stand voorzien van een firmanaam, dat helpt ook wel. Lastiger wordt het als je iemand in het gangpad treft. Want behalve de exposanten spreken we ook heel veel bezoekers. En iedereen kent TSD en dat is natuurlijk helemaal mooi. Soms praat je 5 minuten en bij een andere ben je, inclusief koffie, zo een uur verder. Vragen over de software kunnen soms direct benatwoordt worden of worden de andere dag op kantoor even uitgezocht. Een oplossing van 5 minuten kan soms een uur werk per dag schelen.

Helaas loop je ook wel mensen tegen het lijf die je liever zou willen ontlopen. Maar dat is niet altijd mogelijk. Dan is het gesprek soms iets minder luchtig maar dat zijn uitzonderingen. De meeste gespreken in de Holland hal zijn plezierig en positief. De sfeer is goed.

Scan deze QR_code met je mobiel en je komt (als het goed is) op mijn site uit.
Ik heb het niet kunnen testen, ik heb geen smartphone.

Er was vandaag één trend die er duidelijk uitsprong: onze klanten zijn druk met QR-codes. Een QR-code is een tweedimensionale streepjescode waarin tekst omgezet wordt tot allemaal vierkantjes. Als je deze code met je smartphone fotografeert/ scant kun je de tekst (vaak een web site adres) lezen. En als je dan handig bent met je smartphone kun je meteen naar die site toegaan. Nu wordt hier vaak verwezen naar de eigen website maar er zijn ook al een paar vaste plantenkwekers die aparte websites hebben laten maken (door TSD) met hierop allemaal informatie over planten. Het idee hierachter is dat de consument in een tuincentrum loopt, de QR-code scant en dan op internet meer informatie over de plant kan lezen. Deze trend zal het komende jaar zeker verder doorzetten. Tijdens het Plantarium, wat als thema communicatie heeft, zal TSD hier zeker aandacht aan besteden. Wie weet in latere blogs hier mee over.

Als ik terug kijk op deze dag kan ik concluderen dat het vooral een leuke maar ook een nuttige dag was. Veel relaties van TSD gesproken. Gezien waar onze klanten mee bezighouden en gemerkt dat de stemming wat betreft de handel goed is. Het voorjaar moet natuurlijk nog beginnen maar de geluiden zijn positief. En als het goed met onze klanten gaat gaat het ook goed met TSD. Volgend jaar rond deze tijd zullen we weten of deze goede stemming ook omgezet is in een goede handel.

De blauwe ogen van de Eifel

Dat zo dicht bij huis al vulkanen te vinden zijn wisten we niet voordat we met de voorbereidingen van de vakantie van 2011 begonnen. Op nog geen 300 kilometer van Zwolle vinden we vulkanen die slechts 10.000 jaar geleden nog actief waren. Dat is lang geleden maar in de hele ontstaansgeschiedenis van de aarde is dat ongeveer gisteren geweest. En vandaag hebben we een eerste stap gezet om meer te weten te komen over deze vulkanen en, vooral, hier meer van te zien.

Koffie met..

Als eerste gaan we ons een soort van verdiepen in het ontstaan van deze vulkanen in het Eifel Vulkan Museum in Daun, op zo'n 20 kilometer van Gerolstein. In dit kleine museum kunnen we op interactieve wijze zien hoe vulkanen ontstaan en hoe het landschap buiten is gevormd. Uiteraard kunnen we ook allerlei gesteente en fossielen bekijken die in de directe omgeving zijn gevonden. Na dit educatieve moment gaan we de praktijk in. Net buiten Daun liggen een aantal 'Maaren'.

Weinfelder Maar

Tijdens de vulkanische uitbarstingen in het gebied kwamen de lavastromen op verschillende plaatsen dikke waterlagen tegen. Hierdoor ontstonden geen gewone vulkaanuitbarstingen maar gas-erupties. Door deze gasuitbarstingen ontstonden wel kraters maar de bodem van de kraters werden meteen afgesloten. In totaal zijn er 70 van deze afgesloten 'maaren' in de Eifel ontstaan. In de loop van de tijd liepen 10 van deze maaren vol met water. En deze maaren zijn nu duidelijk 'blauwe ogen' in het Eifel gebied. Bij Daun liggen drie van deze met water gevulde maaren. 

Bij Gerolstein ligt een droge maare die we later deze week nog bekijken. Als we hem in ieder geval als maare herkennen en niet denken dat het een grote kuil  is. 

Vanaf Daun rijden we een stukje buiten de stad en parkeren de auto op een parkeerplaats bij de Weinfelder Maar. Al wandelend hebben we mooi zicht op deze maare. Het pad gaat steil omhoog. Au, de kuiten voelen de bergen van Oostenrijk nog steeds. Boven op een grote pukkel (561 meter hoog)  kunnen we de maare van bovenuit goed bekijken.  Een klein stukje verder hebben we een doorkijk naar de tweede maare: Gemündener Maar. We vervolgen het pad verder en lopen om de Wienfelder Maar heen. Even een weg oversteken en we hebben ook nog zicht op de derde maare: Schalkenmehrener Maar. Helaas hebben we geen luchtballon of zo om alles vanuit de lucht te bekijken. Maar we kunnen ons heel goed voorstellen dat vanuit de lucht deze blauwe ogen goed opvallen.

Gemündener Maar

Na deze eerste kennismaking met de Vulkan Eifel gaan we terug naar het huisje. Later deze week zullen we onze vulkanische speurtocht verder vervolgen.

Eifel, wel even wennen.

Na een week hooggebergte hebben we nog een week dichter en lager bij huis te goed. We begeven ons naar Gerolstein, een klein plaatsje in het midden van de Duitse Eifel. Dit gebied is vooral bekend vanwege zijn natuur ontstaan door vulkaanuitbarstingen. Maar voordat we in het huisje zijn moeten we nog wel een stukje rijden. We zitten immers nog hoog in de Oostenrijkse Alpen.

Na een laatste ontbijt in het hotel kunnen we om 8 uur weg. De route tot de grens verloopt soepel. Er is al veel verkeer op de weg. We komen zelf al Nederlanders tegen die de andere kant (waarschijnlijk richting Italië) gaan.  De grens wordt snel gepasseerd maar daarna is het gedaan met opschieten. Niet dat we lang stilstaan, maar er zijn stukken autobaan die aangelegd zijn om hard over heen te rijden maar voorop rijdt iemand die dat niet wil. Gevolg is kilometers langzaam en af en toe stilstaand verkeer. Dan zijn kunnen we weer goed doorrijden maar een aantal kilometers verder wordt er weer aan de weg gewerkt, moet je weer 80 km/uur rijden. Bij Karlsruhe zijn we 5 uur verder en zijn  we nog 300 kilometer (van de 674) van het huisje vandaan.

Bij Mainz gaan we naar de rechter Rijnoever richting Koblenz. Dit is duidelijk een route die minder vakantiegangers trekt want hier kunnen we wel lekker doorrijden. 8 uur na vertrek verlaten we de autobaan bij Daun en moeten nog 25 kilometer binnendoor naar het huisje. Het huisje wat we hebben gehuurd is op een vakantiepark en daar moeten we natuurlijk alles weer zelf gaan doen: koffie zetten, ontbijt maken, koken. En dan heb je wel boodschappen nodig. Zodra we in Daun een supermarkt (de ook in Nederland bekende Aldi) tegenkwamen zijn we daar dan ook maar meteen gestopt om voor de komende dagen eten en drinken in te slaan.

Om half 6 rijden we totaal versleten naar een lange dag in de auto, het vakantiepark op. We hebben onze late komst al telefonisch gemeld. Maar dat was geen probleem, de mensen van de receptie zijn ook van de bediening dus die waren er nog wel. We krijgen de sleutels en kunnen op zoek naar het huisje.

Het huisje staat op een park met allemaal bebossing. Alle bungalows zijn particulier bezit en worden verhuurd. Vergelijk de inrichting van de huisjes maar met Center Park alleen hoe die er in de jaren 70 uitzagen. Netjes en schoon, nou ja bijna schoon: onze professional ziet natuurlijk allerlei spinnenwebben en vuil liggen. Maar dat wordt meteen even weggewerkt. Alleen de inrichting is een beetje gedateerd. Na een week luxe in een hotel is het wel even omschakelen maar we zullen ons hier de komende week best wel vermaken. De jongens hebben allebei een eigen kamer dus er kan ook nog uitgeslapen worden.

In koken hebben we naar de lange dag reizen geen zin meer, het resturant van het park biedt uitkomst. Het restuarant is meer een kantine maar het eten is goed en betaalbaar. De zon trakteert ons nog even op een mooie zonsondegang, we leggen nog een kaartje en gaan daarna vermoeid naar bed. Morgen gaan we wel eens in de omgeving rondkijken.

Je verwacht het niet

Na vorig jaar bij ‘Het Zusje’ te hebben gegeten, werden we dit jaar door Arie uitgenodigd om het TSD kerstdiner te nuttigen bij Chinees Kantonees restaurant Taiwan in de Luttekestraat in Zwolle. Best verrassend: kerst bij de chinees. Maar dat het niet een standaard hapje eten bij de chinees werd wordt wel duidelijk uit het menu wat ons voorgezet werd.  

Na een welkomsdrankje met een knabbeltje werd de eerste gang opgediend. Op kleine schaaltjes werd een serie koude gerechten geserveerd:

·         Gemarineerde jelly fish

·         Koolrabi zoetzuur

·         Rundvlees plakjes

·         Zijde taufu met duizendjarig ei

·         Gedroogde garnalen

·         Speklapjes gedroogd in soja

·         Peultjes

·         Varkensbil

Daarna worden achter elkaar verschillende warme gerechten opgediend:

1.      Krabbenboutjes

2.      Kai Cai groente

3.      Gestoomde hele tarbot

4.      Bedelaarskip

5.      Szechuan vissoep

6.      Ossenhaas met broccoli

7.      Lamskoteletjes in chinese 5 kruiden opgebakken

8.      Peking eend traditioneel

Bij ieder gerecht wist meneer Frank (dat was toevallig de naam van de man die ons de gerechten bracht) wel iets te vertellen. Over de ingrediënten of over het ontstaan van een gerecht. Bij iedere gang werd een andere wijn geserveerd dus jullie moeten het me niet kwalijk nemen dat ik niet alles meer weet wat hij verteld heeft. Maar ieder gerecht had een fijne, pittige, verrassend of juist neutrale smaak. Alles prima in balans en in ‘on-chinese’ bescheiden hoeveelheden.

Helemaal aan het einde werd het diner afgesloten, voor degene die toch nog honger/trek hadden, met   Kantonese nasi en bami.

Was vorig jaar het motto “We gaan voor een ster”, voor komend jaar heeft Arie het motto “Je verwacht het niet” voor TSD bedacht. En dan vooral dat de klant niet datgene krijgt wat hij verwacht, maar meer! En daar sluit dit kerstdiner mooi bij aan. Alles wat we vandaag gegeten hebben past prima in het motto. Eten bij de Chinees. Je hebt er bepaalde verwachting van maar we hebben zeker meer gekregen dan we verwacht hadden.

Tijdens het diner was er ook ruimte voor de verkiezing van de beste “TSD cap op reis”-foto. Sinds ons bezoek aan Portugal heeft iedereen foto’s in kunnen zenden met hierop de TSD-cap op bijzondere plaatsen. Onderstaand de foto die uiteindelijk met een overweldigende meerderheid van stemmen gekozen is. De foto is door mijzelf in Oostenrijk genomen. Maar ik moet hier ook Yoeri bij noemen die minstens 10 keer de pet weer op de kop van de koe gezet heeft. De koe was een bijzonder nukkig model.

Blauw bloed - deel 2

In mijn vorige blog heb ik verteld wat ik allemaal doe om inzicht te krijgen in mijn voorouders. Daarin gaf ik aan dat er mogelijk, zij het sterk verdund, blauw bloed door onze aderen stroomt. Nu werd ik meteen subtiel door mijn zussen er op gewezen dat blauw bloed verschillende oorzaken ka hebben: zuurstofgebrek, drank, kou of een ziekelijk witte huid door gebrek aan buitenlucht. Allemaal waar alleen heb ik het in dit verhaal over ander blauw bloed, adellijk blauw bloed. Ja, wij zijn waarschijnlijk (*) van adellijke afkomst. Kijk dat is een interessante stelling. En die komt niet zomaar uit de lucht vallen. Laat ik die eens voor jullie enigszins onderbouwen.

Daarvoor is een korte basis cursus genealogie wel noodzakelijk. Anders ben ik jullie over drie generaties mogelijk al kwijt. In mijn zoektocht naar onze voorvaderen neem ik mijn oudste zoon Yoeri even als begin persoon. Hij wordt de proband genoemd. Hij heeft een vader (dat ben ik) en een moeder. Wij zijn de tweede generatie. Wij hebben ook weer ouders, de derde generatie. In iedere generatie wordt het aantal ouders dus verdubbeld. De vierde generatie bestaat dus uit 8 personen, de vijfde uit 16 en de zesde generatie uit 32 voorouders. In de genealogie gaan we niet uit van ‘kunstmatige inseminatie’, er is altijd een vader en een moeder. Al kan een van de twee onbekend zijn. Als we nu al deze voorouders presenteren op papier, het internet of wat voor manier dan ook dan noemen we dit een kwartierstaat. Een andere manier van publiceren is het gebruik van een parenteel. Hierbij kijk je niet terug in het verleden maar neem je een persoon en daaraan ‘hang’ je alle afstammelingen. De parenteel van mijn vader heeft daarbij 7 kinderen, 16 kleinkinderen en 1 (nog wel) achterkleinkind.

Ik gebruik altijd een kwartierstaat om mijn bevindingen te publiceren, dus laten we daar nu maar mee verder gaan. In eerste instantie heb ik mijn speurtocht gericht op de Rommens en van Gils-lijn (moeder’s kant). Ik heb daarom alle generaties nog lang niet compleet in beeld, ik ben pas drie jaar bezig. De stamboom bestaat op dit moment uit 1380 personen. Wat dat betreft ben ik een groentje in stamboomland, zowel qua leeftijd als qua ervaring. En als ik eenmaal mijn website met de kwartierstaat klaar heb dan meld ik dat wel, dan kunnen jullie al de families op een rijtje zien. Ben nu druk om de site te herbouwen.

In de Rommens-lijn ben ik inmiddels in begin 1600 aangekomen, de twaalfde generatie (ik hou Yoeri nog steeds als eerste generatie aan). In de van Gils-lijn heb ik twee generaties meer en dan zitten we eind 1500. In deze generatie heb ik ook familie van mijn schoonmoeder zitten. Maar in deze lijn is nog geen adellijk bloed bekend. Zo ver ik heb kunnen achterhalen zijn het allemaal hardwerkende mensen die (de ene generatie iets meer als de andere) het behoorlijk zwaar hadden. Er is veel babysterfte en ook stierven er veel kinderen al op jonge leeftijd. Voor de adel moeten we terug naar de achtste generatie (1736). Daar trouwt Marijnis Rommens met Elisabeth Verhulst. Als we de lijn van Elisabeth nu rechtsaf (in mijn software staat de vader altijd links) volgen en na een paar generaties nogmaals rechtsaf slaan komen we in 1260 aan. Dan wordt Raso II van Gaveren geboren. Op zich niets bijzonders alleen wordt hij eind 1290 Heer van Liedekerke en Breda. Tádá!! Als dat geen adel is. Dit is de tweeëntwintigste generatie. Het blauwe bloed. Ik heb ook al zijn voorouders in beeld. Dit gaat terug tot Heinrich II van Schoten Breda, geboren in 1132 in Breda, de zesentwintigste generatie.

Maar omdat bij Raso II waarschijnlijk de eerste verdunning van het bloed heeft plaatsgevonden met zijn huwelijk met Aleida van Boulaer ga ik maar even uit van deze generatie. Deze generatie bestaat dus (even rekenen) uit 2.097.152 voorouders. Nu wordt het lastiger, ik ben nooit een held in rekenen geweest, maar volgens mij is Yoeri 0,00004 % van deze groep. 5 liter bloed, waarvan dus 0.00004% blauw. Dat dan 0.0002 centiliter. Is niet veel maar toch. En het leuke is dat ik als tweede generatie twee keer zoveel heb.  Vanavond toch maar uitkijken met scheren, voor je weet ben ik precies dat beetje blauw bloed kwijt. En voor de mensen die nu bang zijn dat ik het hoog in mijn bol krijg, geen paniek. Jullie mogen mij met Hooggeboren Heer aanspreken maar Frank mag ook gewoon.

(*) De gegevens over de afkomst vanaf Elisabeth Verhulst heb ik gekregen van de heer Ger Klein uit Arkel. Hij heeft veel werk gestoken in het in kaart brengen van het gehele archief van Etten. Uit deze archieven zou de link met Raso naar voren komen. Al heeft hij wel een voorbehoud gemaakt bij de achttiende, negentiende en twintigste generatie.