Zomervakantie 2011, het begin

Even de benen strekken

3:30, allemachtig vroeg maar van rustig slapen komt toch niets. De auto staat al gepakt onder de karpoort van de buren klaar. Kleren aan, heet water in de thermosflessen en we kunnen op weg naar onze eerste vakantie bestemming van 2011: Oostenrijk. De eerste vakantiedag begint, het zal een lange dag worden.

De eerste 2½ uur verlopen soepel. Het blijft nog best lang donker. Af en toe moeten de ruitenwissers van onze gehuurde Citroen Grand Picasso, lekker veel ruimte, ook nog aan het werk. Ook de volgende 2½  gaan zonder al te veel oponthoud. Hier en daar wat wegwerkzaamheden maar het is nog rustig op de weg. De tweede stop is net voorbij Heidelberg, we zijn dan al ruim 475 kilometer op weg. We verlaten de rechter Rijnoever en slaan links af richting Ulm. Daar rijdt het allemaal iets minder goed door. Er zijn zelfs momenten dat we helemaal stil staan. Dan weer een stukje vooruit en weer stilsstaan. Opschieten doet het niet meer. Als we voorbij Ulm richting Oostenrijk afbuigen lijkt het even beter te gaan. Maar voor de grens bij Füssen staan we echt stil. Het is inmiddels goed zonnig geworden en de thermometer wijst 25 graden aan. Motor uit, even in de file de benen strekken, het is toch een hele zit. We kunnen weer een stukje verder maar dan kan de moter weer uit. De grens ligt in een tunnel en die is maar eenbaans, dat is een heel gerits. Ruim een uur later zijn we eindelijk door de tunnel maar ook dan kunnen we nog niet lekker doorrijden. Het landschap is wel schitterend. We rijden niet voor niets al direct in Tirol.

De eerste bergen

Nadat we de Lermoostunnel (842 kilometer van Zwolle vandaan) hebben gepasseerd slaat veel verkeer links af richting Innsbruck. We gaan rechtsaf waardoor het een stuk rustiger wordt. We slingeren ons door verschillende dorpen en mooie dallen. Bij Landeck, Annemiek heeft hier in haar jeugd een paar vakanties doorgebracht, gaan we naar Prutz. In Prutz gaan we het Kaunertal in. Onze eindbestemming ligt in dit dal: het gehucht Grasse, behorende bij het dorp Feichten. In Grasse staat ons hotel voor de eerste vakantieweek.

Er zullen nog veel foto's gemaakt worden.

Naar ruim 12 uur en 10 minuten zijn we 909 kilometer van Zwolle vandaan en zetten we de motor uit. We zijn er! Het was al met al toch weer een hele reis, maar het uitzicht op de bergen maakt veel, zo niet alles goed. We ademen de warme berglucht in en gaan ons melden bij de receptie van het hotel Tia Monte.

Tijd van komen en een tijd van gaan.

Er is een tijd van komen. En er is een tijd van gaan. Helaas is nu de tijd gekomen dat we gaan. Na een eenvoudig ontbijt in het witte huis met alleen de gasten van dit huis, staan we allemaal om kwart voor acht om de parkeerplaats klaar om te vertrekken. De koffers worden ingeladen en de bestemming vliegveld wordt in de navigatie ingevoerd. Arie heeft gisteren al verteld waar de huurauto’s (met een volle tank!) ingeleverd moeten worden.

De rit naar het vliegveld, inclusief (niet onbelangrijk) een tankbeurt, verloopt soepel. Alleen bij Faro lijkt zich iets van een soort van ochtendspits te ontwikkelen. Maar meer dan een rijtje auto’s voor een verkeerslicht wordt het niet. We zetten eerst de passagiers af bij de vertrekhal en brengen de bus terug. Alles gaat goed. We lopen naar de vertrekhal en gaan eerst in de verkeerde rij voor het inchecken staan. Wim, inmiddels een ervaren Portugal-ganger, ziet het echter op tijd dat we niet goed staan. Aan de andere kant van de vertrekhal is de balie waar wij moeten zijn. De rij daar is ook veel korter.

Bij Natalie en Dinja is wat onrust ontstaan. Hans en Gideon hebben de huurauto zonder af te tanken bij de autoverhuur ingeleverd.  En dat vinden de Portugese dames niet goed. Ze krijgen de keuze: € 33,= boete betalen of alsnog tanken. Het tankstation is dichtbij dus besluiten ze terug te rijden om te tanken. Ter ondersteuning gaat Gert nog even mee. Het tanken is zo gebeurd, alleen het betalen verloopt minder soepel dan verwacht. Ondertussen begint Natalie het bij de incheckbalie een beetje Portugees benauwd te krijgen. De meneer aan de incheckbalie maakt aanstalten om te vertrekken. Met de nodige vertraging lukt het alsnog de benzine te betalen en de auto in te leveren. En daar wordt rustig de papieren in orde gemaakt. Vooral niet een beetje door werken. Rennen!!....Te laat! Zonder enig gevoel van klantvriendelijkheid gooit de baliemedewerker de balie dicht en verdwijnt. Twee verbouwereerde dames achterlaten. Terwijl in de verte de mannen aangerend komen.

Wij staan met de meesten van de groep inmiddels bij de gate en hebben wat gehoord dat het beneden niet helemaal goed gaat. Gelukkig zien we dan toch de bezwete hoofden van Hans, Gideon en Gert aan de gate verschijnen. Gidoen heeft een groot deel van zijn shampoo collectie voor de veiligheidscheck moeten weggooien. Hans heeft een groter probleem. Bij de gate aangekomen heeft hij twee tassen. En dat is één teveel. De grootste tas, die normaal gesproken (gratis) ingecheckt had moeten worden, moet alsnog in het ruim van het vliegveld. En dat kost u dan € 35,=, direct afrekenen graag. Bij verschillende collega’s wordt geld verzameld omdat pinnen niet kan. Uiteindelijk loopt Hans met twee tassen naar het vliegtuig en kan hij onderaan de trap één tas inleveren bij een Portugees vliegtuigbelader en kan ook voor hem de terugreis beginnen.

Oosterschelde met Markiezaatsmeer (net onder de vleugel)

Een nieuwe klant?

De terugreis volgt dezelfde route als de heenreis alleen dan andersom. Bij Zundert vliegen we Nederland binnen, we draaien boven vliegveld Seppe naar rechts en vliegen op Eindhoven aan. We herkennen de A50 met afslag st. Oedenrode. In de verte zien we een grote loods van een TSD-klant. Drie uur na het vertrek om 10 uur landen we weer op vaderlandse bodem. Het was een TOP weekend waar nog lang over nagepraat zal worden.

In de boot genomen

Eenmaal terug bij de huizen kunnen we nog even bijgekomen van de bergwandeling. De oksels worden gewassen, het zweet van de voorhoofden gewist. Schoon shirt aan. Op naar Lagos. Bestemming: Boot.

Voor de liefhebbers heeft Arie een boottocht van 2 uur geregeld. De mensen die geen zin hebben (7 in totaal) lopen wel mee naar de kade en zien dat de collega’s in de boot genomen worden. Het schip kiest het ruime sop met een straffe wind in de vlag (de zeilen zijn nog niet uit). De achterblijvende landrotten lopen het oude stadje in. Via verlaten winkelstraten komen we op een pleintje met een trendy café-restaurant met terras. Koffie met Schwarzwälderkirch Törte, blijven we toch nog een beetje in de bergsfeer. Heerlijk genieten van de koffie en taart zien we hier ook weer hoofdzakelijk inlanders voorbijkomen. Veel toeristen zien we nog niet.

Lagos

We besluiten samen, ook wel even een keer lekker om geen collega’s om je heen te hebben, een rondje te maken door het stadje. Lagos heeft, net als Silves, een lange geschiedenis die ook al in de 8^ste eeuw begonnen is. Hiervan is bijna niets terug te vinden. Het stadje is gebouwd tegen een heuvel waardoor de straatjes af en toe best steil omhoog gaan. En dat doet na vanmorgen best wel een beetje au aan de benen. We slenteren door de smalle straatjes en proberen de kathedraal te vinden. Die vinden we wel alleen is alles potdicht. Jammer. Verder heeft het stadje niet veel te bieden. We gaan terug richting de ruime boulevard met wuivende palmen. We zien de boot terug komen. Met haar helemaal door elkaar gewaaid komen de collega’s met verhalen over grotten in de vorm van een wc, kamer of Michael Jackson van boord.

We vertrekken met de hele groep naar Portimao voor het eten. Vanmorgen was het hoogste punt van dit weekend, vanavond kon wel eens het hoogtepunt van dit weekend worden.

De berg Foia

De ochtend van zondag 10 april begint net zo relaxed als die van de zaterdag. We hebben de wekker er niet speciaal voor gezet maar ik ben toch blij dat ik redelijk vroeg wakker ben. Vanuit een terrasstoel de zon op zien komen boven de Serra de Monchique is een aparte ervaring die we in Zwolle-Zuid niet vaak (eigenlijk nooit) mee maken. Om half 9 is het al behoorlijk druk aan het ontbijt in het rode huis. Een aantal mensen heeft zijn best weer gedaan om een Continental Breakfast klaar te maken. Boven de heuvel zweven wat wolken voorbij maar de rest van de lucht is strak blauw met een lichte bries uit het noorden. Iedereen geniet.

Nou ja, niet iedereen. Een niet verder bij naam te noemen collega vindt zoveel zon allemaal veel te warm. En hij kan het beeld op zijn meegebrachte laptop niet zien. Gelukkig beidt het terrasje aan de achterkant van het huis uitkomst. Maar in de schaduw is het toch weer fris. Dan bel je dus even de collega die nog op het terras aan de voorkant zit. “Kun je me trui even brengen”. En de gebelde collega hobbelt met trui naar achter. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers. En dit zijn twee mooie voorbeelden.

Het plan voor vandaag heeft gisteren tijdens de borrel al behoorlijk vorm gekregen. Een wandeling rondom de berg Foia. Daarna klif kijken bij Aljezure en om 5 uur in Lagos voor de boottocht. Een leuk gevarieerd programma, wat echter heel anders uitpakt dan gepland.

Om 10 uur laden we de bus vol met nagenoeg de zelfde groep wandelaars als gisteren. Alleen Joke en Chris gaan niet mee. Deuren dicht en in de navigatie de bestemming “Berg” in typen. Via het gehucht Caldas de Monchique leidt de navigatie ons door de nauwe straatjes van Monchique. Op het dorpsplein, inclusief fontein, draaien we links en gaan steil de berg op. De weg slingert zich het dorp uit, de berg op. Tussen de bomen door zien we in de verte de oceaan. De weg draait naar de andere kant van de berg wat ook weer een mooi uitzicht geeft over het binnenland van de Algarve. Na 8 kilometer klimmen, komen we boven op de top van de berg Foia. Deze berg is 902 meter hoog en heeft bovenop een groot plateau. Er staan een aantal zendmasten en een restaurant. Verder is het kaal en heeft de wind er vrij spel.

 

We parkeren de auto en genieten van het weidse uitzicht. De rugzakken gaan op de rug en de kaart met wandelroute wordt erbij gepakt. Op de kaart (niet al te gedetailleerd) staat als beginpunt een dikke rode stip boven op de berg. Waar precies het gemarkeerde pad begint wordt er niet bij verteld. In het restaurant worden we glazig aangekeken als we vragen of zij misschien het beginpunt van de route weten. Dan maar op goed geluk en een beetje aan de hand van de kaart, een kant gekozen. Oostwaarts trekt de groep reizigers. Op weg naar het onbekende.

Na 100 meter zien we een bordje staan met twee strepen boven elkaar. Een witte streep boven met eronder een rode streep. Dat is bekend. In Oostenrijk worden wandelingen in de bergen ook altijd met dit teken aangegeven. Je krijgt neigingen om passanten met een “Grüss Gott” te begroeten. We hebben nu misschien dan wel het begin ontdekt maar we hebben de keuze tussen rechts en links af. Aangezien de meerderheid voor rechts is, kiezen we dus maar voor die kant. Het pad gaat meteen behoorlijk naar beneden. Alleen staan we na 200 meter in de achtertuin van een woning. Rechts is dus ook hier niet goed. Terug het steile pad op en dan bij het bordje links af. Dit pad lijkt beter want na een paar 100 meter zien we weer de twee strepen op een rots geschilderd. Dit is dus het pad van de route. We dalen aan de noordkant van de berg. Het uitzicht richting het binnenland is prachtig. Glooiende heuvelruggen, hier en daar een huisje of een weg. Maar vooral veel gras en struiken. De flora is hier wel heel anders dan op de heuvels bij de huizen. We zien weinig activiteiten. Af en toe een vogel maar verder vooral niets. Ooit is hier waarschijnlijk wel meer activiteit geweest want we zien restanten van bebouwing en ook zijn de vormen van aangelegde terrassen nog goed zichtbaar.

"Wilde beesten"

De grashellingen maken langzaam plaats voor hogere bomen. Ook hier staan gigantisch dikke Eucalyptus bomen. Een meter in diameter en vele meters hoog. Volgens de bescheiden tekst bij de kaart moeten we ongeveer 400 meter dalen en daarna weer 400 meter stijgen. Tot nu toe loopt het pad geleidelijk naar beneden. De wit/rode strepen komen we enige regelmaat tegen. We zitten dus op de juiste route. Met de kaart in de hand is het alleen heel lastig in te schatten waar we op de route zitten. Bij een scherpe bocht ontstaat verwarring. Op een rots aan de linker kant van de weg zien we een wit/rood teken met een hoek erin. Normaal is dit het teken om de hoek om te gaan. Maar direct om de hoek zien we een witte streep met een rode streep er dwars door. Het teken om aan te geven dat je daar niet heen moet. We zouden dus rechtdoor moeten. Van het brede pad een smal bospad op. Een van de wandelaars gaat als verkenner naar voren en komt daar na een paar meter weer een goed wit/rode streep teken tegen. Daar gaan we dus heen.

Een beslissing die op dat moment heel logisch lijkt. Alleen met de kennis van nu hadden we beter toch de bocht om kunnen gaan.

Nieuwe keuken

Oud

In de dozen

Gelukkig was het vorige weekend goed weer want het werd wel erg. Afwassen in een teiltje aan de tuintafel. Het begint steeds meer op kamperen te lijken. Maar naar een dag doorwerken hebben we de nieuwe keuken.

Afzien

Soepel lopende lades, kastdeuren met schokdempers. Een fornuis met wokbrander en kinderslot. Een oven met magnetron-functie in plaats van een magnetron waarin je (met moeite) een taartje kunt bakken. We hebben het allemaal. Al ontbreken er nog legplanken in een kast en moet ook bij het plafond een plint komen, we genieten er nu al volop van.

de vloer zoals het nu nog is.

Het volgende project: de vloer, morgen ophalen en volgende week leggen. We zijn lekker op schema.

Nieuwe keuken: geel met een kookeiland

De "oude" keuken

Het project WC-vernieuwing is succesvol afgerond. Iedere dag zitten we met veel plezier op ons mooiste, kleinste kamertje van ons huis. Het volgende project zijn we inmiddels ook begonnen.

Kamperen in huis

De 10 jaar oude Ikea keuken heeft zich verplaatst naar de voorzolder waar het nog jaren dienst kan doen als opruimkast voor gereedschap en werkblad om was op te vouwen. Het plaatsen van de keuken wordt gedaan. Het afbreken, tegeltjes van de muur halen, aansmeren, elektra verplaatsen doen we zelf. 

Kookeiland

Geel van de primeer
voor het stucen
 

Voor het water maar vooral voor het gas hebben we maar een installateur in de arm genomen. Beetje vervelend als we straks een nieuwe keuken hebben en de boel ontploft. 

Dat risico nemen we maar niet.

Omdat het demonteren en zo meestal in het weekend moet gebeuren zijn we een beetje creatief met de kastjes en zo aan de gang gegaan. Het geeft een beetje kamperen in je eigen huis gevoel.

Vandaag is de nieuwe keuken geleverd. Dinsdag komen de monteurs om alles te plaatsen. Het eind resultaat laat ik de volgende keer wel zien.

De "nieuwe" keuken

Kleinste kamertje

Voor degene die mijn blogs met enige regelmaat lezen hebben tot nu toe een aantal verhalen kunnen lezen over mijn weekendje Portugal. Voor de opletters onder jullie hebben jullie ook kunnen constateren dat nog niet het hele verhaal verteld is. Dat klopt. Op de zondag en maandag is er nog voldoende gebeurd om jullie hier over te vertellen. Dat komt een van de volgende keren weer.

Dit keer wil ik een kleine uitstap maken naar het renovatieplan waarmee wij dit voorjaar in Zwolle zijn begonnen. Het is geen complete verbouwing zoals bij mijn broer of een aanbouw bij mijn zus. We doen het iets rustiger aan. Vorig jaar hebben we serieus nagedacht of we misschien zouden gaan verhuizen. Iets kleiner wonen, mogelijk een gunstigere hypotheek. Om de verkoopkansen van ons huis te vergroten zijn we toen begonnen met ons huis te neutraliseren. Kortom de opvallende kleuren op muren en kozijnen terugbrengen naar eer algemene kleuren, veelal krijtwit. Het trappengat, de trap en een paar muren in de woonkamer hebben inmiddels een mooie lichte kleur gekregen.

Inmiddels is een verhuizing op de lange baan geschoven. Maar de keuken en de wc beneden waren toch wel toe aan een grotere opknap beurt, daar is een kwast met verf niet meer toereikend voor.

Nieuw

Oud

Closet, huuske, nummer honderd, plee, poepdoos, privaat, gemak, toilet. Er zijn veel woorden om een van de kleinste ruimtes in je huis mee aan te geven. Ons renovatieplan is begonnen in dit kleine kamertje op de begane grond. Het enige wat we zelf aan deze renovatie gedaan hebben is slopen, spullen kopen en de juiste mensen inhuren. De ingehuurde mensen hebben het mooi opgeleverd. De foto’s spreken voor zich.

fonteintje                                              lamp