Geschiedenisles-1

De geschiedenis van Uganda begint eigenlijk met soort Adam en Eva verhaal. Een man genaamd Kintu reist met zijn koe van noordelijk Afrika richting de evenaar, naar het stuk land wat nu als Oeganda op iedere wereldkaart terug te vinden is. Daar leeft hij vredig van de melk van zijn koe.

      Kintu met zijn koe, foto genomen bij school

Op een dag daalt Nambi met een paar van haar broers vanuit de hemel af naar de aarde. Nambi is de dochter van Gulu, koning van de hemel. Nambi ziet Kintu en is meteen helemaal hoteldebottel van hem en wil direct met hem trouwen. Emancipatie was nog niet helemaal doorgevoerd dus Nambi moest toestemming aan haar hemelse vader vragen of zij de aardling Kintu mocht trouwen. Nou, dat vond Pa niet echt een top idee en daarom besloot hij Kintu naar zich toe te halen om hem aan een paar testen te onderwerpen. Ondertussen hadden de broers van Nambi in het geniep ook de koe van Kintu naar de hemel gehaald.

      Foto genomen in National museum of Uganda

      Het moet de oermens voorstellen, alleen een beetje knullige weergegeven

Kintu kon alle testen goed uitvoeren, zelfs de test om uit een grote kudde koeien zijn eigen koe te halen. Vraag het vandaag de dag aan een willekeurige boer om zijn eigen koeien te herkennen en hij zal daar waarschijnlijk ook wel in slagen. Maar Gulu was blijkbaar zo onder de indruk dat hij de hand van Nambi aan Kintu gaf.

Samen keerde ze terug naar de aarde waarbij, door een beetje domme actie van Nambi, ook broer Walumbe mee afdaalt. En Walumbe is de dood, die onvermijdelijk bij ieder mens een keer op visite komt. Alle Oegandesen zouden dus nakomelingen van Nambi en Kintu zijn. Maar Walumbe heeft de grote Kintu nooit te pakken gekregen waardoor hij dus nog steeds voortleeft onder de mensen.

    Luzira head, beeldje uit de late ijzertijd

    Foto genomen in National museum of Uganda

Ik maak even een ontzettende sprong in de geschiedenis maar zullen daar in de volgende blog pas in belanden.

Chaos!?

De vlucht naar Oeganda verliep soepel en prettig. Het is een hele zit maar goed dan kom je ook ergens. Al waren de dames bij de imigratie niet de meest vriendelijke dames die je kunt treffen, we komen met een ingepakt visum in ons paspoort de grens over.  Buiten staan Rinty en Brandon (stuiter, stuiter Oma komt!) te wachten.  We wurmen ons tussen de private hirers (zouden wij in Nederland gewoon taxi's noemen) met bordjes van alle mogelijke hotels door, op weg naar de auto. De lucht is aangenaam warm. Er heerst een zekere rust.

Maar die is maar van korte duur. Nadat de toegangsweg naar het vliegveld over gaat in het gewone verkeer van Entebbe is het gedaan met de rust. Links, rechts, boven, onder het maakt niet uit. Als een ongecontroleerd bende mieren verplaatsen de Oegandesen zich van A naar B. Het geheel lijkt slechts één wet te respecteren: die van de brutaalste. En dat zijn vaak de boda-boda ( de motortaxi's). Als automobilist kun je natuurlijk je recht nemen maar dan loop je een groot risico dat een boda-boda schade aan je auto maakt. En die mannen, hier niets geen emancipatie, zijn zo water vlug en weten zich door ieder gaatje te wringen, dat je geheidt de dader niet meer kan achterhalen. Zit je met schade die je zelf moet betalen. Dan is de keuze snel gemaakt.

En deze schijnbaar wetteloze, is niet zo want met enige regelmaat worden er weggebruikers van de weg gehaald door de in witte pakken gestoken verkeerspolitie, jungle van alles wat zich voortbeweert maakt een behoorlijk lawaai. In een eerdere blog over Rome heb ik het al gehad over de constante stroom geluid die de gehele dag tot je komt. Dit geluid valt in het niet bij de hoeveel geluid wat hier tot je komt. Waar je ook bent, je hoort het geluid van de grote stad. 

Tel bij dit geluid de plaatjes die tot je komen als je opnieuw kennis maakt met Oeganda op en dan heb je een beetje chaos. Chaos in het hoofd wel te verstaan. En die chaos komt slechts gedeeltelijk tot rust als we veilig en wel in de ommuurde tuin bij ons vakantieadres zijn aangekomen. Dan verdwijnen de vele plaatjes die tot je komen even maar het geluid blijft. Toeteren, optrekken, in verkeerde versnelling de helling oprijden; het gebeurd allemaal op de druk bereden weg net buiten de ommuring van de tuin. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat blijft men zich van A naar B bewegen. We gaan hier natuurlijk deze vakantie ook regelmatig in mee. 

Vraag je een Oegandees hoe zij dit allemaal ervaren dan krijg je een schouderophaal als antwoord. Men weet niet beter, het is dus echt een dingetje van mij dat de combi geluid en indrukken die tijdelijke chaos in mijn hoofd veroorzaken. 

De andere kant van de waarheid

'

Ik prijs me gelukkig met een redelijk trouwe groep blog-volgers. Een beetje nadeel hiervan is dat er bij een deel van deze groep nu een dejavu gevoel optreedt bij het zien van bovenstaande afbeelding. En ja, daar ik kan alleen maar in meegaan. Dat gevoel is geheel terecht. Al is het alweer vier jaar geleden, ik neem jullie in deze nieuwe blogserie weer mee naar hetzelfde land als toen.

Ik begin deze vakantiereis in Amsterdam. Had ik in de auto gestapt dan had ik ruim 10272 km moeten rijden, gelukkig gaat er ook een vliegtuig zodat deze reis slechts 6300 km is. Via Italië steken we over naar Egypte om dan in een rechte lijn zuidwaarts naar Nairobi, Kenya te vliegen. Dit is echter niet de eindbestemming want we moeten nog een uurtje westwaarts om in Entebbe, Oeganda uit te komen. Ook dan zijn we nog niet daar waar we zijn moeten. Uurtje met de auto en dan kunnen we zeggen: we zijn er. Dan zijn we al wel zo'n 15 uur onderweg.

In 2014 was ik ook al in dit land maar toen trokken we via Jinja met de bron van de Nijl richting het oosterlijk gelegen Tororo. Nu blijven we in het midden van dit 241550 km2 grote land Oeganda. Het land waar Yoweri Museveni president is en waar 210 mensen per vierkante kilometer wonen. Het land waar ik een Muzungu (wit mens) ben. Het land waar corruptie hoogtij viert. Ter illustratie:

Denemarken staat met 90 uit 100 punten bovenaan,  Nederland op 8 (83 punten), Oeganda met 25 punten op 151. Maar het kan nog beroerder: onderaan op plaats 176 staat met 10 punten Somalië.
Het land waar 37% van bevolking het met minder dan 1,25 US$ per dag (internationaal gebruikte armoedegrens) moet zien te redden.

Het land van de gorillas in de mist en uitgestrekte oerwouden. Het land van mooie mensen en hele mooie vrouwen maar ook hele lelijke. Het land waar Kampala de hoofdstad van is. En deze hoofdstad is dus onze bestemming. Ik zeg onze omdat Rian, mijn zus, met mij het reisgezeldschap vormt.  Twee maal per jaar reist zij af naar Kampala om haar dochter Rinty, haar schoonzoon Alex en kleinzoon Brandon te bezoeken. En dit keer mag ik met haar mee naar deze overvolle stad waar ruim 1,5 miljoen mensen op 200 km2 wonen. Dat zijn ruim 7500 mensen op 1 km2 en ik kan je vertellen: dat is veel en dan is het druk. Vindt je Amsterdam druk? Nee joh, daar wonen maar 4100 mensen op een vierkante kilometer.

Heb ik een doel in deze vakantie? Ja, natuurlijk. Net als iedere vakantie even lekker weg uit de dagelijkse sleur, bijtanken, relaxen, me onderdompelen in een andere cultuur. Maar ik heb mezelf ook een hoge doel gesteld: proberen de andere kant van de zichtbare waarheid te zien. Hoe ik dat voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet maar ik ga het wel proberen en in de zoektocht ga ik jullie de komende blogs in meenemen.

Wat ik nog wel even wil benadrukken is dat beweringen, meningen en feiten in deze blog geheel voor mijn rekening komen. De feiten zijn veelal gebaseerd op google-resultaten op het internet of komen van mensen die ik deze reis ontmoet. Beweringen en meningen komen allemaal uit mijn grijze massa en zijn dus mijn waarheid. En iedereen mag het daar eens of oneens zijn, zie maar. Ik heb er in ieder geval een hoop plezier in om het op te schrijven en de foto's (is ook nog wel een dingetje maar daar over later meer) met jullie te delen. Neem het dus (meestal) niet al te serieus. Lees en geniet!

Springen door de geschiedenis

Onze vakantie in Wales zit erop. Het was in de eerste plaats geweldig om met Annemiek en de mannen veertien dagen op pad te zijn. En het werd er nog beter op doordat Wales ons een verscheidenheid aan bezienswaardigheden heeft voorgeschoteld.

Als een schaakstuk sprongen we door de geschiedenis van het land en haar bevolking. En ik wil jullie in deze laatste blog van deze Wales serie mee laten springen aan de hand van de laatste 16 foto's. En als je een beetje puzzelaar bent dan kun je uit de letters tussen ( ) de bestemming voor de, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, volgende blog-serie halen.

(K)	(N)	(A)	(G)
(L)	(E)	(P)	(D)
	(A)	(A)	(O)
	(A)	(A)	(M)

Ik denk dat ik jullie in deze 16-delige blog-serie een leuk overzicht heb gegeven van wat Zuid-Wales te bieden heeft. Ik dank jullie voor jullie belangstelling, met gemiddeld 50 page views per blog ben ik blij!

Tot een volgende keer.

De cirkel is rond

Heel, heel, echt heel lang geleden was er een groep mannen die zich zat te vervelen. Het waren natuurlijk weer de mannen die niets te doen hadden, de vrouwen in de tijd hadden het veel te druk met kinderen, huishouden en voedsel verbouwen. Nadat zowel de linker als het rechter neusgat voldoende opgeschoond was moesten toch iets verzinnen om de tijd door te komen. Constant achter je vrouw aanzitten was ook niet echt een optie. Ze keken eens naar buiten en zagen een paar grote stenen liggen. 'Kunnen we daar niet iets leuks mee?'. Er werd wat gemopperd, die stenen zagen er wel erg lomp, groot en zwaar uit maar na enig aandringen werd er vol goede moed begonnen om van de stenen iets leuks te maken.

Blijkbaar had een van de mannen ook nog kennissen in Wales die ook nog wel een paar keien in hun achtertuin had liggen waar ze niets mee deden. Gemakkelijk gezegd dan gedaan maar deze blauwe stenen werden bijna 100 kilometer vervoerd om in het bouwwerk op te nemen. Hoe ze vervolgens het voor elkaar kregen om de stenen rechtop te zetten, op de top een soort puntje hebben kunnen halen om daar vervolgens als een soort Lego-bouwstenen de dwarsliggers op te leggen. Niemand weet het precies. Waarom ze de stenen in een cirkel plaatsten? Ook dat weet niemand precies.

Het is al met al een wonder dat men het zo lang geleden voor elkaar hebben gekregen dit te maken. Zo'n wonder dat het tot een van de zeven wereldwonderen van de wereld is gaan behoren waar jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers op af komen. En wij behoren vandaag tot deze grote stroom bezoekers. Op internet hebben we al kaartjes, in tegenstelling tot de musea in Wales is dit beslist niet gratis, gekocht dus kunnen we onze auto gratis parkeren. We hebben een bepaald tijdslot waarin we de code in de mail bij de kassa moeten omwisselen voor echte toegangskaarten.

We zijn mooi op tijd en kunnen de lange wachtrij van mensen die op de bonne fooi gekomen zijn zo voorbijlopen. Het kaartje geeft recht op een busritje van 10 minuten en toegang tot een piepkleine tentoonstelling. Hadden we dat geweten dan hadden we geen 64 euro neergeteld maar 5 euro voor parkeren en hadden we half uurtje naar de cirkel kunnen lopen. Maar goed, we steunen nu ook het in stand houden van werelderfgoed en dat voelt ook wel weer goed. Na 10 minuten bussen staan we midden in een glooiend Engels landschap. En op een van de verhogingen zien we waar we voor gekomen zijn: de Cirkel of wel Stonehenge.

Zoals eerder gemeld, precies weten ze het niet wat Stonehenge nu eigenlijk is. Via een app op onze mobiel luisteren we naar aannames, waarschijnlijkheden en een paar wetenschappelijk bewezen feiten. Maar een algeheel vastomlijnd, sluitend verhaal wordt het niet. Geeft ook niet, we verbazen ons gewoon. Of zoals een leraar op school altijd tegen me zei: "Als je het niet begrijpt, de wonder je het maar". Gevolg was dat ik vier jaar lang hebben tijdens zijn les heb zitten bewonderen, maar dat even terzijde.

Het kleine schuinstaande steentje komt uit Wales

We wandelen op ons gemak een rondje om de cirkel. Verbaas me waarom iedereen perse een selfie met de stenen wil maken. We rijden met de bus terug (voor toekomstige bezoekers: bij de terugrit wordt je, in tegenstelling tot de heenrit, niet gecontroleerd of je een kaartje hebt dus je kunt zo instappen) en lopen de tentoonstelling (kaartje nodig) nog even door. We rijden verder, op weg naar de boot en huis.

Newport

In Nederland hebben we het over een dorp of een stad. Simpel al hoewel niet helemaal als je het standpunt neemt dat een stad pas een stad is als het stadsrechten heeft. Op basis van dit criteria wordt ons land dus vanuit een dorp geregeerd. Althans als je nog van regeren kunt spreken, ze schieten niet echt op daar.

Maar goed, wat heeft dit allemaal met Wales te maken. Niet veel, maar toch wel weer een beetje. Is het bij ons een stad of dorp, in Engeland en Wales ligt het nog iets complexer. Je hebt hier een village, het equivalent van ons dorp. En je hebt hier een town, onze stad. Maar je hebt hier nog een derde type namelijk de City. En je wordt niet zomaar als town een city. Daar moet je wel wat voor doen en dan komt de Crown ook nog om de hoek kijken. Als je als town een kathedraal hebt, laten we de definitie van wat een kerk een kathedraal maakt maar achter wegen laten, en de koninklijke familie is in goede doen, dan mag je jezelf City noemen. Vandaag bezoeken we Newport, een van de zes towns in Wales die het predicaat City heeft.

Van Newport hebben we geen stadswandeling gevonden dus we lopen zelf maar een route langst wat hoogtepunten die op een plattegrond zijn aangegeven. Allereerst beklimmen we een  pukkel om bij St Woolos Cathedral te komen. Ik weet niet wat het is met de Anglicaanse kerk, als geboren katholiek ben ik tierlantijnen en zo in een kerk gewend.  Dat is aan de Anglicanen niet echt besteed, vind ik jammer.


Nu was het bezoek aan deze kathedraal ook wel meteen ongeveer letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van Newport. Voor de rest is het twee beetjes treurig. Oud en vervallen lijkt hier tot standaard gemaakt. Zelfs de ruïne van het kasteel aan de Usk deelt mee in de malaise.  Gelukkig eindigen we in een hypermodern winkelcentrum in een schoenenzaak waar de jongens zich nog even goedkoop in nieuwe stappers hijsen. Daar worden we weer blij van.

Caerdydd

Kom je in Zuid-Wales dan kun je natuurlijk Cardiff links laten liggen. Maar dan mis je toch wel een stad met een leuk centrum. Modern en oud staan hier in redelijke harmonie naast elkaar waarbij oud toch wel de overhand heeft. Maar oud is zeker niet vervallen. Oude gebouwen worden, althans aan de buitenkant, redelijk goed onderhouden waardoor de stad een vriendelijk, opgeruimd uiterlijk heeft.


              In Cardiff kun je goed fietsen

We hebben Cardiff drie keer bezocht. Het eerste bezoek hebben we volledig besteed aan het kasteel. Tijdens het tweede bezoek  hebben we een stadswandeling gemaakt wat ons langst de hoogtepunten van de stad leiden. De foto's in deze blog zijn van deze wandeling. Een derde bezoek was op een dag met alleen maar regen (de enige dag met alleen maar regen), we hebben toen het Historisch Museum vereert met een bezoek.

Lopen jullie gewoon even aan de hand van wat foto's mee door Cardiff en beoordeel zelf of je deze stad zelf een keer wilt bezoeken. Wij hebben ons er in ieder geval prima vermaakt.

Cardiff Markett
Het stadhuis	In de stad overal geslaagden

Tot slot nog een paar kleurrijke foto's. De Engelse maar ook de Walese vrouw (maar ook  man) is over het algemeen lelijk. Maar ze maken het soms nog erger door hun haar in de meest onmogelijk kleuren te verven. Dames, daar knappen jullie niet van op! *)


*) dit is de mening van de blogschrijver, iedereen heeft de volledige vrijheid om het ontzettend met mij eens te zijn.