Gewoon werk

Was ik in mijn vorige blog aangekomen bij de eerste klant, inmiddels is het dinsdag. We hebben bij de eerste klant een goed gesprek over van alles en nog wat gehad. Ook natuurlijk over een overgang naar WinTree maar die beslissing wordt met het seizoen voor de deur, even uitgesteld tot het najaar. Omdat de Canadese boomkwekerij een sterke Ons-kent-ons heeft zal ook het succes van de implementatie bij de 2 nieuwe klanten een belangrijke rol spelen.

Na een goede nachtrust kan ik aan het ontbijt. Nu slaap ik niet in duistere achteraf motels waar je een voortvluchtige crimineel, als je die al herkent, tegen zou kunnen komen. Gewone degelijke hotels, netjes, schoon, goede bedden. Des te vreemder vind ik het dan dat ik een ontbijtbuffet aantref waar het servies van papier is en het bestek van plastic. Dat maakt ontbijten toch net even iets minder. Wat bij dit eerste hotel wel leuk is, is een pancake-machine. Je drukt op een knop en 3 minuten later komen er twee heerlijke pannenkoeken uit de zijkant gerold. Alleen onhandig deze met een plastic mesje te moeten snijden.

Brede weg maar zonder asfalt, we gaan echt de binnenlanden in

Om 8 uur is het tijd om aan het werk te gaan. Na een klein half uurtje rijden komen we in de middle of nowhere bij de eerste klant. Een boomkwekerij met vooral laanbomen. Wat ik daar verder die dag gedaan heb is voor deze blog nou niet zo heel erg interessant denk ik. Gewoon een dag consultancy zoals dat ik vaker bij klanten op locatie doe. Beetje worstelen met een etikettenprinter waarbij ik win en veel uitleggen. De klant nog meer kennis geven hoe hij het beste met de software kan omgaan.

Wat foto's van het bedrijf, niet te veel want het is geen weer om buiten te zijn.

Tussen de middag met de klant en zijn zoon even bij Tim Hortons (soort Starbucks alleen dan Canadees) een broodje gegeten en weer door om uiteindelijk rond 17 uur te stoppen. Klant blij dus ik ook zo’n beetje blij. Heb wat dingetjes verkeerd zien gaan in het programma wat de klant nog niet opgevallen is. Dus straks op kantoor maar snel oplossen. We nemen afscheid, Kevin is de gehele tijd voor zichzelf op pad geweest, (naast vertegenwoordiger van TSD is hij ook vertegenwoordiger van een aantal grote boomkwekerijen, een pottenfabrikant en een bedrijf wat betonnen ornamenten en zo maakt) maar is weer terug. Zijn klanten zijn boomkwekerijen en tuincentra waardoor hij dus veel bij onze mogelijk nieuwe WinTree gebruikers over de vloer komt. We gaan op weg naar het Noorden.

zon	en regen

Dat doen we een beetje met een omweg waardoor Kevin bij z’n ouders langst kan. Hij parkeert me om 21:00 in een hotel en slaapt dan bij zijn ouders. Zodat we de volgende morgen verder kunnen rijden naar klant nummer 2.

Valt niet me het land in te komen

Nederland uitkomen ging niet vanzelf maar Canada inkomen is ook een grote oefening van geduld hebben.  En het was zo goed begonnen. Thuis heb ik via een website al voor $7,50 een Eta gekocht. Een soort elektronische goedkeuring dat het best wel eens mogelijk zou kunnen zijn dat ik het land in mag. Die eerste goedkeuring had ik binnen 5 minuten in huis. Blijkbaar is mijn herkomst voldoende reden om daar niet al te moeilijk over te doen. Vervolgens in het vliegtuig een immigratieformulier ingevuld, niets bijzonders dus wie houdt me tegen.

Wachten, wachten, wachten

In ieder geval niet de eerste meneer die mijn paspoort controleerde, wat onduidelijke krabbels op het formulier zet en me verder een prettig dag wenst. Zo, dat ging makkelijk. Koffer ophalen en naar buiten wandelen. Nee, dat was te simpel gedacht. Na een half uurtje wachten op de koffer kom ik weer bij een meneer die me links of rechtsaf kan sturen. Hij stuurt me dus links af waardoor ik niet in de aankomsthal Kevin kan begroeten maar in een grote wachtruimte kom met 20 onbemande loketten. Ik moet het formulier en mijn paspoort inleveren en die verdwijnen in een enveloppe. Het grote wachten begint, ruim anderhalf uur. Terwijl het een komen en gaan is van Border Services personeel blijft het merendeel van de loketten onbemand. Eindelijk wordt mijn naam geroepen. “Kom je doen?”, “Waar ga je heen?”, “Kun je dat bewijzen?”. De beste man achter het loket wil alles van me weten. Sta hem vriendelijk te woord maar bedenk wel dat ik al die vragen al een keer op internet heb beantwoord dus als hij dat even bekeken had dan had het allemaal niet zo lang geduurd. Maar goed, ruim 2 uur na het landen kan ik dan toch Kevin de hand schudden. Ook hij heeft dus al die tijd, op slechts een paar meter van mij vandaan, zitten wachten.

Eindelijk staan we buiten, maar echt vrolijk wordt ik daar niet van. Het is grijs, miezerig, koud weer. Gauw de auto in op weg naar het eerste bezoek. We zijn al snel uit de bebouwing en dan komen we op het platteland, de Prairie terecht. En om eerlijk te zijn: dit is niet het meest interessante deel van Canada. Tenzij je van wijd, (heel wijd) en ver- (heel ver) gezichten houdt. Na 9 uur in een vliegtuig is het bijzonder lastig om hier niet acuut bij in slaap te vallen. Is voor mij niet zo’n punt maar niet echt gezellig (oei, gebruik ik dit woord?) voor Kevin. En door die saaiheid lijkt de afstand die volgens Google maps maar een uur was opeens veel langer. Dat was het ook wel, we deden er anderhalf uur over, maar het leken er wel twee.

En zo ziet de Prairie er van boven uit.

PH-AKB: ready for take off

Het is maandagochtend, de eerste week van de meivakantie. En uitgerekend op een van die drukke dagen in het jaar reis ik af naar Schiphol om op bezoek te gaan bij twee nieuwe klanten. Maar eer ik daar ben, ben ik wel een paar uur verder. Eerst maar op Schiphol komen, hetgeen gelukkig mee valt. De NS zorgt voor een vlotte reis. Anders wordt het bij de bagagecheck en de paspoortcontrole. Over de ongeveer 50 meter tussen begin en eind doe ik ruim 5 kwartier. Alle bagagecheck banden zijn open dus daar doen ze hun best om alles snel en goed te controleren. Maar eenmaal daardoor moeten alle mensen van 12 bagagecheck banden door 6 poortjes voor de paspoortcontrole. Beetje jammer dat de andere zes beschikbare elektronische poorten het niet doen. Maar goed, had erop gerekend dus ruim op tijd zit ik aan de koffie en wacht ik op het moment dat ik in kan stappen.

Ik ben blij met mijn Economy Comfort stoel,
net iets meer ruimte

De Airbus 330-300 PH-AKB van de KLM vertrekt van gate D57. Voor de bekenden op Schiphol: dat is een heel eind lopen. Eenmaal bij de gate val ik bijna over iets groots, zwart en vormloos. Mijn eerste reactie: Greenpeace bellen om deze walvis terug de zee in te slepen. Maar als ik nog een keer kijk blijkt de vorm een mens te zijn die zich op de grond heeft uitgespreid om te slapen. Ik wist niet dat er leggings in die maat bestonden. Gelukkig zit ze later niet naast me in het vliegtuig. We kunnen op tijd instappen en met ruim 280 andere passagiers vertrek ik naar Calgary, Alberta, Canada.

In november 2013 ondernam ik ook al eens een reis naar Canada. Toen om een week bij de eerste WinTree-gebruiker in Grand Forks, Britisch Columbia op bezoek te gaan. Dit keer blijf ik aan deze kant van de Rocky Mountains en ga ik op bezoek bij twee nieuwe klanten. Het plan voor deze week is als volgt. Allereerst dus vliegen op Calgary: maandag 12:30 vertrekken en op maandag om 13:30 aankomen. Is dus eigenlijk maar een uur vliegen. Op Calgary wordt ik opgewacht door Kevin. Kevin is onze vertegenwoordiger in Canada en hij zal mij dit bezoek de meeste tijd vergezellen. Vanaf het vliegveld rijden we eerst anderhalf uur naar het Westen. We bezoeken Eagle Lake Nurseries, is nog geen klant maar er is al meerdere keren contact met deze mogelijk nieuwe klant geweest. Even goedendag zeggen en kijken of ze nu ook met WinTree aan de slag. Het ideaal is als ze gewoon de offerte tekenen en we afspraken over de implementatie kunnen maken. Maar dat zou wel erg ideaal zijn.

IJsland

Groenland

Groenland

Aan het einde van de middag rijden we zo’n twee uur naar het zuiden, naar het plaatsje Coaldale waar we de nacht doorbrengen. Op dinsdag bezoeken we klant nummer 1, Simon Bos. Aan het einde van de dag begeven we ons noordwaarts om ter hoogte van Calgary te overnachten. Op woensdag gaan we verder omhoog om zo’n 3-4 uur later in Beaumont, een plaatsje rechts onder Edmonton, aan te komen bij klant 2, Cheyenne Tree Farms. Daar blijven we de woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdagochtend.

En op zaterdagmiddag zakken we weer af richting Calgary om daar op zondag weekend te vieren. Zodat ik op maandag weer terug naar huis kan. Duurt de heenreis maar een uur, terug ‘verlies’ ik die tijd weer waardoor ik op dinsdagmorgen pas weer thuis ben. Kortom een week consultancy bij klanten en in het weekend nog wat tijd om iets leuks te doen. Eigenlijk een gewone werkweek.

Vrijdag 24 maart 2017 – De laatste dag

Schilderen is geen Maltese bezigheid

Aan al het goede komt een eind. Zo ook aan deze training op Malta. Omdat de training zonder afsluitend examen of zo is, verloopt deze laatste dag net als alle andere dagen. Heb bijna de blaren op mijn tong staan van al het gepraat. Beide leraressen zijn het wel met me eens dat het Engels spreken me na een week makkelijker af gaat. Het gaat allemaal wat vloeiender en ook grammaticaal is het wel verbeterd. Als bewijs van mijn aanwezigheid krijg ik een mooi certificaat mee naar huis.

Moderne appartementen krijgen ook een Maltees balkonnetje

Het is als gezegd een dag als de anderen, dus ook nu sta ik om half drie buiten in de zon, het weekend kan beginnen. Gisteren had ik mezelf beloofd niet meer in de bus te stappen. Maar loser die ik ben, ik kan mezelf niet eens aan een belofte houden. Ik stap toch nog een keer in de bus. Dit keer voor een kort ritje van 15 minuten naar Sliema. Sliema is een stadje van niets, de enige reden waarom ik dan toch de uitdaging met het openbaar vervoer weer aan gaat is het feit dat je vanaf de promenade van Sliema een mooi uitzicht over de baai naar Valletta hebt. En je kunt langs de kust weer terug wandelen naar St. Julian

Het uitzicht vanaf de promenade is richting zee is mooi, draai je je echter om dan is het minder fraai. Saaie bruine appartement blokken, waarbij enige variatie in bouwstijl ver te zoeken is. Wat ook opvalt zijn de Maltese balkons. Omdat ze beschermd zijn mogen ze niet afgebroken worden. Dus als je dan iets nieuws wilt bouwen dan bouw je dus gewoon om zijn balkon heen. En dat ziet er erg raar uit.

De wandeling langst het water is mooi en rustgevend. Na zoveel gepraat is het wel prettig even geen gepraat te horen. 

Ik eindig de dag weer in mijn favoriete restaurant. Het is daar goed eten, goedkoop en bijna naast het hotel. En dan op tijd naar bed, op zaterdag vlieg ik om 7:30 weer terug naar Amsterdam. Het vervoer naar het vliegveld komt me om 4 uur ’s nachts ophalen. Zelfs voor mij is dat belachelijk vroeg. Maar het is ook weer fijn om naar huis te gaan. Waarmee dan ook deze Malta blogserie eindigt. Begin mei, ben ik weer met een nieuwe blog terug op deze site, een nieuw avontuur buiten de landsgrens staat al gepland.

Donderdag 23 maart 2017, toch weer de bus in

Het water in de douche is nog steeds koud. Toch maar even gemeld bij de receptie. “O ja hoor dat weten we al. We wachten op de manager om iemand het te laten oplossen”. Dus een 4-sterren hotel is zo georganiseerd dat ze er gewoon een nacht overheen laten gaan voordat ze gaan nadenken om het op te lossen. Het jammer gevoel van gisteravond is meteen weer een beetje terug.

Maar kom op, de zon schijnt en ik ga weer vrolijk aan de praat. Het gaat goed met de lessen, betrap me er zelfs op dat ik soms al in het Engels ga nadenken. En dat komt het vlot spreken wel ten goede, hoef je niet de zinnen in je hoofd eerst te vertalen. Ik maak wel wat grammaticale fouten maar die zitten zo in mijn spreken ingebakken dat het lastig wordt om die eruit te krijgen. Het zal een gewone luisteraar niet altijd opvallen. Maar met de grammaticale tips kan ik natuurlijk mijn geschreven teksten wel verbeteren.

Om half drie sta ik dus weer in de zon en besluit om, tegen beter weten in, toch maar weer met de bus op pad te gaan. Het begint al lekker: de bus komt ruim 30 minuten later aanrijden, maar gelukkig kan ik wel zitten. De bus wurmt zich door nauwe straatjes die er niet op gemaakt zijn om én geparkeerde auto’s én bussen te verwerken. Het schiet niet op maar 60 minuten later zijn we op de plaats van bestemming; Mdina, de oude hoofdstad van het land.

 

Originele Mdine-naren

De stad is klein maar zeer mooi en goed gerestaureerd, een plaatje om te zien. De stad ligt boven op een heuvel waardoor je vanaf de stadsmuren een prachtig uitzicht over bijna het hele land hebt. Behalve de grootte valt, ten opzichte van Valletta, ook het stratenplan van Mdina op. Leek Valletta ontworpen te zijn met een liniaal, alle straten in Mdina hebben een kromming. Dit was om er voor te zorgen dat bij belegeringen de vijand weinig slachtoffers kon maken met pijl en boog. Die konden en kunnen immers niet in een bocht schieten. En het is stil in Mdina, heerlijk stil. Daar wordt door middels van bordjes ook continu om gevraagd. De bewoners (zo’n 200) houden van hun rust of slapen overdag graag, het geeft wel iets vredigs. Beetje jammer zijn wel de groepen conferentiegangers van de Deutsche Post. In grote groepen sjokken ze achter gids aan door de stad. Het viel dan ook niet mee om foto’s zonder mensen te maken.

Maar ondanks de bescheiden formaat van de stad, staat er wel een grote kathedraal. Die is gelukkig beter gedecoreerd dan in Valletta, meer mijn stijl. Voor de rest is niet al te veel te melden. Bekijk de foto’s maar die zeggen denk ik genoeg

De busrit terug was heftig. Een uur lang staan in een propvolle bus is niet leuk. Openbaar vervoer in Malta raad ik niemand aan.

Woensdag 22 maart 2017, na regen weer volop zonneschijn.

Sky line van Valletta

De weersverbetering van gisteravond heeft zich in de nacht voortgezet, de dag begint kraakhelder met dan ook logischerwijs volop zon. Van die zon kan ik helaas alleen tijdens de pauzes genieten, beker Americano erbij. Tijdens de pauzes probeer ik ook iedere keer bij een andere student aan te schuiven, waarbij ik mezelf niet opdring, althans ik denk van niet. Zo ook vandaag: ik ga in gesprek met een langharige vriendelijk kijkende man. Hij komt uit Turkey en omdat hij level C2 heeft (dan ben je nog net niet Native speaker) is het gemakkelijker om met hem te praten. Zodra hij hoort dat ik uit Nederland kom begint hij zich meteen te verontschuldigen voor het gedrag van zijn president. De situatie in zijn land zit hem blijkbaar hoog dat hij het prettig vind om hier even over te praten.

Dat het niet met iedereen gemakkelijk communiceren is merk ik als ik tussen de middag een andere student aanspreek. Ze komt ook uit Turkey, ze is net 2 dagen op Malta. Dat is alles wat ik uit haar kon krijgen, meer Engels spreekt ze nog niet. Een duidelijke starter dus. Blijf me toch iedere keer verbazen dat er jongeren uit moderne westerse landen zijn die geen Engels spreken. Maar goed, daar verdienen ze in Malta dan weer een goede boterham aan.

Stadsmuur Valletta

Omdat de toer naar Valletta niet door ging, vandaag maar eens de stoute schoenen aangetrokken en zelf op pad gegaan. Van het centrale plein in St. Julian kun je met een bus in 30 minuten aan de rand van de oude binnenstad staan. Dus dat ging lekker makkelijk en dat maar voor €1,50. De bus stopt voor de oude stadsmuren en je loopt zo de stad in.

Rechts het parlementsgebouw

Het eerste wat opvalt is het redelijk moderne parlementsgebouw. Pas 4 jaar oud maar ontzettend mooi in de oude omgeving ingepast. Daar hebben ze wel goed over nagedacht. Van mijn lerares Nadia had ik doorgekregen dat ik toch zeker naar de kathedraal moet. Die is zo mooi van binnen. Om nu niet als een kip zonder kop door Valletta te rennen eerst het VVV maar opgezocht. Krijg er een mooie plattegrond mee en de mededeling dat over 10 minuten de kathedraal sluit. Oeps, dat wordt even doorlopen. Na het nodige zoeken sta ik dan toch binnen, de kassa sluit maar je mag dan nog een half uur binnenkijken.

Ik ben al in heel wat kerken geweest maar dit was er wel eentje van de overtreffende trap. Aan de buitenkant is het bijna niet te zien dat het een kerk is. Daarbij komen ook nog eens de vele steigers voor een restauratie, het nodigt niet uit om na binnen te gaan. Maar omdat Nadia zo enthousiast over deze kerk is de €10,= entree betaald. En voor die 10 euro krijg ik met toch een partij lelijk voor de kiezen. Uiteraard heel erg discutabel maar dit is mijn blog dus kan ik lekker schrijven wat ik wil.

Lelijk dus, wat een bling-bling. De binnenhuisarchitect die deze kerk een aantal eeuwen geleden heeft mogen decoreren had A: een ontzettende voorliefde voor de kleur Goud. Of B: hij was een goede boekhouder, hij kocht de goudverf omdat het in de aanbieding was. Geen stukje muur of pilaar is gespaard gebleven onder een stortvloed van goud. Of het nu echt goud, bladgoud of goud uit een verfpot is maakt niet zo gek veel uit. Het is te veel, te overdadig, gewoon te! Maar door deze lelijkheid werd het bijna (maar dus niet helemaal) weer mooi. Toen ik Nadia de andere dag vertelde, subtiel als ik kan zijn,  wat ik er van vond was ze toch wel een beetje beledigd. Hoe kon ik zoiets ouds en moois nu lelijk vinden? Ines, die mijn verslagje las lag in een deuk. Zo zie ja maar weer hoe twee Maltezen anders op wat kritiek reageren.

Na de explosie van goudkleur is het tijd om nog even door de stad te wandelen. Wat vooral opvalt zijn de rechte, heuvelachtige straten. Als je hier woont dan hoef je niet naar de sportschool voor je work-out. Gewoon een paar rondjes door de stad en je hebt zeker spierpijn. Wat je ook veel ziet zijn houten afgesloten erkers cq balkons die tegen de gevels zijn geplakt. Dit blijken wereldberoemde, althans op Malta, Maltese balkons te zijn. Is wereld erfgoed en mag niet verwijderd worden. Maar blijkbaar hebben de Maltezers er zelf een hekel aan want onderhouden worden ze bijna niet. Je schijnt er subsidie voor te kunnen krijgen maar daar zijn wachtlijsten van jaren voor. Op een gegeven moment rotten ze waarschijnlijk wel van de gebouwen af.

Ik kan Malta in ieder geval van mijn “ bucket list”: Bezoek alle Europese hoofdsteden afstrepen. Over het algemeen is de Maltezer trots op zijn eiland en hoofdstad maar het is niet helemaal mijn ding. Na een paar uurtjes rond kijken wordt het tijd om met de bus terug te gaan. Met de nodige pijn en moeite lukt het me de laatste staanplaats te bemachtigen, minstens 40 mensen kunnen niet mee. Deurtjes dicht en rijden. Nou ja, rijden, het is meer stilstaan in de avondspits. Enigszins geradbraakt kom ik na een uur aan bij het hotel. En daar doet de televisie het de hele avond niet en heb ik geen warm water om te douchen. Al met al een beetje jammer einde van deze derde dag.

Dinsdag 21 maart 2017, storm

Deze tweede dag begint niet geheel volgens verwachting: het regent en daarbij waait het ook nog ontzettend hard. Gelukkig voorspellen ze alleen voor vandaag dit weer. De lessen zijn binnen dus er is om te beginnen niet veel aan de hand. Vanmorgen begin ik, net als de rest van de week, om kwart voor negen. Ik kan dus op mijn gemak ontbijten om vervolgens de 20 stappen naar de school te maken.

Het thema van de lessen van vanmorgen is de WOW-factor. Maar dit is eigenlijk niet meer dan een kapstok om gewoon weer over allerlei onderwerpen te praten: muziek, boeken, films en kunst. Maar we komen ook, vraag me niet hoe, bij geloof en euthanasie uit. Dit laatste is niet echt een WOW-onderwerp en ik merk dat ik er goed bij moet blijven om Nadia niet helemaal tegen me in het harnas te jagen. Ze heeft een aantal standpunten die nogal haaks op die van mij staan. Ook later in de week is ze het duidelijk niet altijd met mijn liberale opvattingen eens.

We hebben ook een lesboek waar we een aantal oefeningen uit doen maar het is toch vooral praten, praten, praten en af en toe aangevuld met wat grammaticale dingen. Na de middag ga ik met Ines gewoon verder met praten, praten, praten. We doen een poging om het verslagje van de eerste dag door te nemen maar verder dan de eerste paragraaf komen we niet. “Time flies when you are having fun”. En met Ines is het zeker fun. Het is half drie voor we er erg in hebben.

Helaas regent het nog pijpen en hier en daar een steel. Geen weer om naar buiten te gaan, dat zal dan ook wel de reden zijn dat een geplande toer van de school naar de hoofdstad Valletta niet doorgaat. Er hebben slechts 2 studenten zich opgegeven, terwijl het pas bij 10 deelnemers doorgaat. Ik zet het op mijn To do lijstje voor later deze week, het weer moet immers beter worden. Zittend in de hotel lobby zie ik langzaam de regen en grauwheid weg waaien. Beetje laat, het is al tegen vijven maar hopelijk is het de opmaat voor mooier en stabieler weer voor de rest van de week.

Maar omdat het nog even licht is wandel ik nog wat rond. Aan de kust is de zee onstuimig en beuken de golven op de rotsen. Het levert een paar mooie foto’s op. Dan is het natuurlijk ook weer tijd om iets te eten. Nu is het in St. Julian niet al te moeilijk om een restaurant te vinden, je struikelt er bijna over. Erg handig is dat je buiten de menu kaart al kan bekijken en dan ook meteen ziet wat het prijs niveau is. En daar zit nogal wat verschil in. Ik kom uiteindelijk bij Rafaël aan de haven terecht. Ze serveren er een Maltese specialiteit: konijn (zonder grappige oortjes en zacht staartje), gestoofd in een wijnsaus met doperwten (worteltjes zou voor het beestje leuker geweest zijn) en aardappels. Het is heerlijk zacht en mals, een prima keuze.

Voldaan kuier ik door de straten terug naar het hotel, morgen weer een nieuwe dag.