Voetbal voor echte mannen, al hoewel

Donderdagavond, 25 graden, kortom een heerlijke zomeravond. Wat is er dan leuker om met de hele familie gezellig naar een sportwedstrijd te gaan? Met de hele familie bedoel ik dan ook echt de hele familie: baby's, kleuters, pubers, pa, ma, opa, oma. Allemaal genieten van stoere kerels die elkaar achter na zitten om een bal. Het spektakel, het gedoe er omheen, de sfeer op de tribunes: het is vermakelijk en we genieten samen met zo'n 40000 anderen mee.

In het land waar zeker de helft van de bevolking bij de eerste de beste sportieve inspanning waarschijnlijk een hartverzakking krijgt, is men wel groot fan van het kijken naar sport. Als onderdeel van het All American gevoel laten we ons in deze passie meevoeren naar het Ford Field in Detroit. Dit is het stadion van de Detroit Lions, het football-team wat uitkomt in de hoogste competitie van Amerika, de NFL. De competitie zelf is nog niet begonnen zodat we ons moeten 'behelpen' met een oefenwedstrijd, maar ook dat pakken ze groot aan. Met alle toeters en bellen al ontbreken helaas de cheerleaders dan wel weer.

'Collega fotografen'

The Star Spangled Banner

Ik ga geen poging doen om de spelregels uit te leggen, daar ben ik niet helemaal uitgekomen. Hetgeen overigens geen enkele belemmering is om een zeer leuke avond te hebben. Men speelt vier keer een kwartier zuivere speeltijd waardoor de hele wedstrijd drie uur duurde. Dat lijkt lang, is het ook best wel, maar op en rond het veld gebeurd genoeg om je geen moment te vervelen. In het veld zijn 2 *11 mannen bezig. Naast het veld staan nog een 70 man in volle bepakking klaar om te wisselen. En iedereen lijkt wel een beurt te krijgen want voor ieder moment van de wedstrijd is een bepaalde samenstelling van mannen nodig. Snelle dunnere mannen voor de aftrap, grote lompe dikkerds voor het tegenhouden van de tegenstander. Het is een continu het veld in- en uitlopen van mannen. Aan de zijlijn staan vervolgens een heel batterij aan trainers en hulpcoaches klaar om aanwijzingen te geven. Daar tussendoor loopt een klein mannetje met grijs haar rond, die is het algemene opperhoofd van de hele troep.

De Detroit Lions is een middenmoter in de NFL. Met hun baby-blauw/witte tenue met zilverkleurige helm stralen ze niet echt (mijn mening) ontzag uit. Het heeft iets mieterigs. Nee, neem dan de tegenstanders, de Cincinnati Bengals. Wit met oranje tenue en een oranje helm, lang rasta haar er onderuit. Dat is pas stoer. In het spelverloop wordt mijn mening bevestigd, de Bengals nemen al snel een voorsprong die door de Lions niet meer ingelopen wordt. Maken de Lions een keer een mooie actie wordt die vaak direct te niet gedaan door een domme fout en kunnen de Bengals weer scoren. De uitslag is dan ook niet verrassend of spannend 30 -6.

Zeg nu zelf: Wie is imponerender?

Wat bij dit type voetbal wel opvalt is de hardheid. Het gaat er behoorlijk hard aan toe gaan waarbij regelmatig de mannen als lappen poppen door de lucht vliegen of je wordt onder een stapel tegenstanders bedolven. Slechts 1 man liep een beetje hinkepotend het veld af. Soms is het ook wel wat onvriendelijk maar nooit wordt er geniepig de tegenstander iets aangedaan. Dat kan ook niet want er lopen 8 scheidsrechters in en buiten het veld die alles in de gaten houden. En twijfelen die dan hebben ze altijd nog een optie om de beelden vertraagd terug te kijken. 

De watjes die in de Nederlandse Ere-divisie spelen zouden hier wel een voorbeeld aan kunnen nemen. Overigens samen met het publiek, geen uit- en thuis publiek vakken. Alles zonder problemen gewoon door elkaar waarbij men elkaar niet in de haren vliegt. Puntje van kritiek: als de tegenstander door een fout een straf krijgt wordt er gejuicht, dat komt bij mij niet al te sportief over. En een groot deel van het publiek liep 5 minuten voor het einde al weg, de stand was inderdaad voor de Lions hopeloos verloren, maar je cluppie tot het einde steunen is er blijkbaar niet bij. Misten ze nog wel een mooi laatste punt die wij wel gezien hebben.

Een afgetekende nederlaag	Genoeg redenen om het hoofd te buigen

Canadees vs Amerikaan

Omdat we ook een paar dagen op Canadees grondgebied hebben rondgelopen is er ook wel een kleine analyse te maken waarbij we de Canadees en zijn land even af kunnen zetten tegen de de buren.

Amerika	vs	Canada
Slechte weggen	-	Prima onderhouden weggen
Zwerfvuil langst de weggen	-	Schone weggen
Grote auto's	-	Grote auto's maar ook wel kleinere modelletjes (Mini, Kia)
Rustig in verkeer, toeter zit waarschijnlijk vast geroest.	-	Wat onrustiger, toetert graag
Blanke Amerikaan in bediening	-	De Aziaat is zwaar over vertegenwoordigt
Formaat van de bewoners is vaak breder dan hoog	-	Geen lichtgewichten maar de verhouding breed - hoog is iets beter
Stoplichten aan draden	-	Stoplichten aan palen

grote auto

maar ook grote motoren

Natuurlijk zijn er ook volop overeenkomsten zoals die er ook zijn tussen Nederland en bijvoorbeeld België of Duitsland. De mogelijk grootste overeenkomst tussen beide landen is wel dat met geld alles kan. Loop je door omstandigheden met een minder gevulde of zelfs lege portemonnee rond dan ben je echt de klos. Een sociaal vangnet lijkt niet te bestaan. In beide landen zie je, vooral in de steden, mensen die passief bedelen. Hetgeen ook toegestaan is, je mag door middel van bordjes vragen om steun, maar je mag de mensen niet rechtstreeks aanspreken. Tijdens onze rondgang door Detroit kwamen we in een parkje terecht, tijd voor een boterham. We werden daar aangesproken door een persoon waarvan ons niet helemaal duidelijk was wat de bedoeling van hem was. Maar zodra de man ons aanspraak kwam van af de andere kant van de weg een beveiliger onze kant op. De man die ons aansprak was meteen klaar. De beveiliger bleef in de beurt rondhangen totdat we klaar waren.

alles is groot, groter, groots

en de supermarkten gaan daar graag in mee

Mocht ik ooit voor een keuze staan om of in Amerika of in Canada te gaan wonen dan denk ik, zo op het eerste gezicht, dat de keuze voor Canada valt. Maar ja, die keuze zal er zeer waarschijnlijk wel niet komen dus hoef ik me daar ook niet echt druk om te maken.

Een 'free huge'in Toronto. Zo voelt het hele bezoek aan Canada. Een land wat je omarmt.

Nu we toch in de beurt zijn

Afstanden hebben in Amerika en Canada een andere dimensie als bij ons in Nederland. Rij je in Nederland in 2 uur tijd dwars door het hele land (oke, lukt je alleen op zondagochtend voor 8 uur), hier ben je dan net een stad verder. We passen ons makkelijk aan dus de anderhalf uur die we vanuit Niagara moeten rijden om bij onze volgende bestemming te komen is eigenlijk gewoon 'om de hoek'.

CN-Tower

We gaan op bezoek in de stad die vaak als een van de meest leefbare (milieuvriendelijkheid, hoge welvaart en relatief weinig misdaad) ter wereld wordt gezien. De grootste stad van Canada en de hoofdstad van de provincie Ontario. We zijn een dag (en een nachtje slapen) te gast in Toronto.

Je zou Toronto een beetje kunnen vergelijken met Chicago. Veel hoge gebouwen van glimmend glas met als hoogste punt de CN-Tower van 553,3 meter.  Maar er zijn zeker wel verschillen.

Was Downtown Chicago vooral kantoren, in Toronto lijkt het een mix te zijn van kantoren en woningen. Niet alle torens zijn kantoren, afgaande op de balkons en huiselijke taferelen achter de ramen wordt er in de stad ook gewoond. Dat geeft de stad, zelfs op de zondag, iets levenders. Daarnaast is

De stad is fietsvriendelijk

de stad niet helemaal volgebouwd. De wandeling die ik van het internet afgeplukt heb heet niet voor niets City-Park Walk. Het loopt langs kleine en grotere parken welke een oase van rust en groen zijn. Naast alle hoogbouw komen we ook regelmatig nog oudere pandjes tegen. Het geeft de stad een vriendelijk gezicht, ik kan me goed voorstellen dat het prettig is om hier te wonen.

midden in de stad een treinmuseum

Het is natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ook hier bestaat de andere kant van de medaille. En deze andere kant ligt letterlijk op straat. Met enige regelmaat liggen aan de kant van de stoep of op een bankje mensen. Naast hun vaak een bord met hierop de vraag om hulp. In een tunnel kwamen we een hele rij met kartonnen borden tegen met allerlei paranoïde teksten van een dakloze die in het midden van de tunnel zijn 'huisje' had gecreëerd. De mooiste tekst, alhoewel de situatie van de man verre van mooi is, die we op een karton tegen kwamen was "I'm homeless but not hopeless. Please help me".  Het is vreemd dat in een stad waar alles zo goed geregeld lijkt, deze mensen toch blijkbaar op straat moeten leven. Als onwetende voorbij lopende toerist is dit lastig te begrijpen en geeft soms een ietwat onprettig gevoel.  

Begrijpen doen we niet

Het kan zonder maar...

Van der Valk appelmoes zonder kers, een Harley motor zonder geluid, een huwelijk zonder seks. Natuurlijk kan het allemaal maar het is het voor mij dan net niet. Zo is het ook een beetje met de Niagara watervallen. Je kunt ze vanaf de kant bekijken maar het wordt net iets meer als je het vanaf een boot doet. Als het ware een hoogtepunt binnen een hoogtepunt. En aangezien ik voor deze gelegenheid speciaal een onderwater camera heb aangeschaft willen we natuurlijk ook dit hoogtepunt.

De steiger van de boot ligt 60 meter onder ons. We moeten dus omlaag maar dat hebben de Canadezen met een lift prima geregeld. We staan redelijk snel in de rij om aan boord te gaan. We krijgen een rode regencape (blauwe capejes zijn de Amerikanen) en moeten nog even wachten. Met dertig graden in de schaduw begint het aan de verkeerde kant van de cape toch ook al snel vochtig te worden. Terwijl het plastiek ons juist droog zou moeten houden. Echt modieus is het niet maar we staan met 700 anderen voor schut. Gedeelde smart is halve smart.

Was het boven nog zo goed als windstil hier aan boord van de Hornblower is dat zeker niet. Hoe dichterbij we bij een van de watervallen komen hoe harder het gaat waaien. Jullie kunnen je er wel een voorstelling bij maken dat de regencape hier geen overbodige luxe is. Wat een spektakel. 

De boot vaart eerst het hoefijzer bij de Horseshoe falls in waar hij ongeveer 5 minuten blijft ronddobberen terwijl we ons aan de reling moeten vast houden om niet weg te waaien. Op goed geluk maak ik mijn foto's, het resultaat is nog niet eens zo erg beroerd. 

Na deze boottocht die uiteindelijk een minuut of twintig heeft geduurd, sloffen we (boven is het warm) door het toeristische maar zeer vriendelijke plaatsje. We zoeken een restaurant op waar we nagenieten van de dag, prima eten en de knappe serveersters. Ja, Olaf heeft zijn ogen ook niet in z'n broekzak zitten. De dag wordt om 10 uur afgesloten met een mini vuurwerkshow en wat gekleurde lichtjes bij de Amerikaanse waterval.

Tevreden kruipen we in bed en tegen elkaar. Morgen weer een dag.

Kamer met uitzicht

Lake Eire en Lake Ontario zijn met elkaar verbonden door de rivier Niagara. Een niet al te indrukwekkende rivier wat normaal een rit van 5 uur zeker niet waard is. Waarom dan toch de auto gepakt om naar deze rivier te gaan?

Omdat deze rivier op 3/4 van zijn 56 km lengte 60 meter naar beneden valt. Dat is ook nog niet al te bijzonder, het is vooral de breedte en de enorme hoeveelheid (meer dan 2400 kuub per seconde!) water wat deze waterval tot een hoogtepunt van onze Detroit-trip maakt. Eigenlijk best wel sneu voor de Amerikanen dat het hoogtepunt van deze Amerika-reis in Canada ligt.

Met opgespaarde punten heeft Astrid een hotelkamer met spectaculair uitzicht kunnen boeken. Vanuit de kamer (29ste verdieping), en later natuurlijk ook van heel dichtbij, hebben we goed zicht op alle drie de watervallen die samen bekend zijn als de Niagara Falls

Zelden gelogeerd op een adres met zo'n uitzicht

De Niagara Falls, behoren tot de grootste en bekendste watervallen ter wereld. De waterval bestaat uit drie delen: de American Falls, de Bridal Veil Falls en de de Horseshoe Falls. De Horseshoe Falls, ook bekend als Canadian Falls, is het bekendste deel van de Niagarawatervallen. Ongeveer 90% van het water van de rivier de Niagara stroomt over de Horseshoe Falls. Troeven de Canadezen hier toch ook maar weer de Amerikanen af.

Horseshoe Falls

De Horseshoe Falls is 671 meter breed. Bovenaan, in het midden van de Horseshoe Falls is het water ongeveer 3 meter diep en passeert het de rand van de waterval met 32 km/h. De hoogte van de waterval is 53 meter. De diepte van de rivier aan de voet van de watervallen is zelfs meer dan de hoogte van de waterval, naar schatting 56 meter. Tussen Horseshoe Falls en de twee andere watervallen ligt Goat Island.

American Falls

De American Falls is de grootste van de twee Niagara-watervallen die volledig in de Verenigde Staten liggen, maar is een stuk kleiner dan de Horseshoe Falls. De breedte aan de top van American Falls is ongeveer 253 meter in een rechte lijn. De totale lengte van de gebogen rand is ongeveer 290 m. De hoogte van de waterval is 21 meter waarna het water neerslaat op een partij rotsen die door een grote verschuiving daar in 1954 terecht zijn gekomen. De diepte van het water aan de top van American Falls bedraagt slechts 0,6 m.

Meer boot in de volgende blog

In de American Falls ligt een eilandje, Luna Island, zodat deze waterval uit twee delen bestaat: rechts de eigenlijke American Falls en links de kleinste van de drie watervallen, Bridal Veil Falls. Net als de American Falls ligt deze waterval volledig op grondgebied van de Verenigde Staten, tussen Luna Island en Goat Island. De breedte aan de top van de Bridal Veil Falls is slechts 17 meter. Het verval van Bridal Veil Falls is 25 m, gemeten tot aan de rotsblokken onderaan de watervallen. Aan de voet van de watervallen ligt, 31 m onder de top, de Maid of the Mist Pool. Het totale verval bedraagt 55 meter.