Second amendment

"Aangezien een goed geregelde militie nodig is voor de veiligheid van een vrije staat, zal geen inbreuk worden gemaakt op het recht van het volk om wapens te bezitten en te dragen."

De Amerikaan heeft veel heilige huisjes, maar mogelijk is het allerheiligste huisje wel verankerd in bovenstaande zin uit de grondwet van de Verenigde Staten van Amerika: het recht op het dragen van een wapen. En als je dat recht hebt dan moet er natuurlijk ook een nette manier zijn om aan een wapen te komen. Laat dat nou ook niet al te moeilijk zijn. Loop een willekeurige sportzaak binnen en achterin, afdeling Outdoor, vindt je naast de vishengels en kruisbogen (bij oneigenlijk gebruik ook al behoorlijk dodelijk) een vitrinekast met pistolen en jachtgeweren. 

In de uitverkoop: waarschijnlijk oude modellen

Het aanbod is wat beperkt maar wel in de uitverkoop. Voor het betere werk kun je terecht in een gunshop. Omdat we proberen het All American gevoel te krijgen besluiten de mannen van mijn gezelschap zo'n gunshop op te zoeken. Op slechts een paar blokken rijden, gewoon tussen andere winkels en bedrijfspanden, langst een doorgaande weg komen we bij Action Impact

Keurig pand, nette parkeerplaats, vriendelijke uitstraling. Bordje aan de deur vraagt of we onze wapens in de holster of in een tas willen houden. O ja, een graag petten af. Binnen staan we in een ruimte waar meer dan de helft, wel achter toonbanken, gevuld is met pistolen en geweren. Er zijn wat klanten en achter de toonbank personeel. Vriendelijk wordt ons gevraagd wat we komen doen. Komen we oefenen met onze eigen wapens op de schietbaan (is een onderdeel van de winkel)? We kunnen ook een wapen huren? Als we uitleggen dat we terroristen, oeps toeristen zijn uit Nederland en gewoon een wapenwinkel willen zien is er zelfs wat enthousiasme. En is men bereid ( het is duidelijk niet druk en ze hebben tijd voor ons, ondanks dat ze meteen weten dat ze geen dollar aan ons verdienen) ons wat uit te leggen.

Bijvoorbeeld dat het redelijk eenvoudig is een pistool of geweer te kopen. Zorg voor een id, woon in Michigan en zorg ervoor dat de politie niet al te slecht over je denkt en je loopt na wat papierwerk een paar dagen later met vergunning en wapen de winkel uit. Kogels per dozijn te koop en knallen maar.

Ooit heb ik voor het dienen van vorst en vaderland ook wel eens een FAL karabijn in mijn handen gehouden. De moderne uitvoering wordt ook hier in de winkel verkocht. Met alle plezier wordt het geweer (zal voor de kenners wel een foute omschrijving zijn) uit het rek gehaald en kunnen we het van dichtbij bekijken. Voor $ 1500,00 wisselt dit wapen van eigenaar.

Voor ruim $600,00 kunnen we een degelijk pistool van Zwitsers makelij meenemen. Viziertje erop, twintig kogels, je kunt niet missen. Het is wonderlijk om een pistool vast te kunnen houden waarvan je weet dat je hiermee een leven van een mens of dier kunt beëindigen. Richten, afdrukken, klaar.

Het was een aparte ervaring om hier eens rond te kunnen kijken, ons verbazend over de manier waarop hier in Amerika mee wordt omgegaan. Het aantal doden per jaar door vuurwapens per miljoen inwoners ligt in Amerika op 29,7 t.o.v 3,3 in Nederland. Gelukkig wordt in Nederland over het algemeen net iets anders over het bezit van vuurwapens gedacht. 

Met deze ervaring stappen we weer in de auto, we gaan nog even langst bij Olaf's paradijs, een hele grote boekenwinkel. 

Amerika, een derde en laatste analyse

Er is zoveel anders in dit land dat ik met wat moeite misschien wel een boek vol over zou kunnen schrijven. Maar laat ik jullie niet al te veel vermoeien en beperk ik het tot deze laatste analyse met nog wat rare dingetjes van de Amerikaan.

-Imperial meetsysteem

Waar ik als buitenstander erg aan heb moet wennen is het gebruik van een ander meetsysteem. Gebruiken wij het metrisch systeem, hier zijn ze veel jaren geleden blijven hangen bij het imperial meetsysteem en dat is best lastig. De snelheid wordt gemeten in Mph (mijlen per uur). Gelukkig is de auto daar op gemaakt dus dat valt wel mee. Maar wil je enig idee hebben wat de temperatuur is dan wordt het al behoorlijk lastig. Hoe warm of koud is dan 81 graden. Moet je maar weten dat dit in Fahrenheit is en dat 1 graden Fahrenheit -17,22 graden Celsius is. Dan wordt 80 dus 26 graden Celsius. Best lastig rekenen, gelukkig een handige app hiervoor gevonden.

Energiezuinig

Wat voor ons zuinige Nederlanders helemaal lastig is, zeker als je net als ik geen rekenknobbel maar een rekenkuil hebt, is het omrekenen wat de boodschappen kosten. Het begint al met de prijs op het etiket, dat is zonder 6% btw. Dus eerst deze btw erbij en dan keer de koers geeft je de prijs in Euro's. Helemaal leuk wordt het als je wilt weten wat een liter benzine hier kost. Ze doen hier niet aan liters voor benzine, dat is in gallons. Een gallon is 3,785 liter.  De prijs per gallon (met 6% btw) is $ 2,30 (ronden even voor het gemak af). Dan kost een liter 2,30 / 3,785 = $ 0,826. Dat tegen een koers van 0,89 geeft een literprijs in Euro's van 0,735. Dat is een hele rekensom, waarbij ik toch echt wel een zakjapanner nodig heb.

-Veteranen

Als je in Amerika woont en je hebt voor je vaderland ergens gevochten of je bent op missie geweest dan ben je hier een held. Al zorgde je voor het aanvullen van het wc-papier, je hebt je vaderland gediend en daar is het hele land je dankbaar voor. Misschien doen wij hier in Nederland het wel niet helemaal goed maar je kunt het ook overdrijven. Maar goed, ook dat is wel Amerikaans, het is alles of niets. Zwart of wit maar zeker niet grijs. Conservatief of Democraat, zeker niet midden. Het respect voor de veteraan is groot, bijna overal maar hij/zij gratis naar binnen. Hang een badge met Veteran om je nek, pet op met allerlei insignes erop en je loopt overal fluitend de kassa voorbij, inclusief partner die dan ook zo'n badge om haar/zijn nek heeft hangen.

-Weersvoorspelling

Gelukkig is in Amerika ook veel gewoon zoals in Nederland. Wat zeker niet anders is, zijn de weersverwachtingen. Die zijn net zo onbetrouwbaar. Voorspellen ze heftige onweersbuien, komen die helemaal niet, of pas veel later. En echt heftig waren ze ook niet, wat gerommel, even stevige wind (kost wel een zware tak in een boom in de achtertuin van de buren) en wat regen. Dat beetje regen veroorzaakt wel direct grote plassen op straat want van een regenwater afvoersysteem hebben ze in deze buurt nog niet van gehoord. Voor de rest hebben we ons maar niet al te veel van deze voorspellingen aangetrokken en dat heeft prima uitgepakt.

Beestje in de achtertuin

Beest in de achtertuin

De andere kant van de medaille

Iedere keer als we richting ons tijdelijke huis in Farmington Hills rijden, rijden we richting de 'betere' kant van de medaille. Maar iedere medaille heeft, de zijkant even niet meegerekend, twee kanten. Op weg van het centrum naar huis stuurt de navigatie ons door Hamtrack. En dat is zeker de andere kant, minder glimmende kant, van de medaille.

Stel je voor: je hebt een baan, een auto en een huis. De fabriek waar je werkt gaat failliet. Tegelijk gaan  honderden fabrieken failliet en komen honderdduizenden tegelijk met jou op straat te staan. Geen werk is geen geld dus je kunt de hypotheek niet meer betalen. De bank niet blij, zet je op straat. Wat er verder met deze mensen gebeurd weet ik niet. Maar de huizen kunnen ook door de bank niet verkocht worden, niemand had/heeft geld. Dus spijker de boel dicht met planken en hopen op betere tijden. Rijdend door Hamtrack lijkt het er nog niet op dat de betere tijden aangebroken zijn. 

Downtown Detroit was al niet het toonbeeld van fris- en blijheid, Hamtrack is het zeker niet. We hebben bewust de auto maar niet stilgezet, op een of andere manier voelde dat niet goed. De buurt heeft iets grimmigs, onprettig. Maar ook vanuit de auto kregen we toch een beeld waarvan we niet echt vrolijk werden. Ik laat de foto's verder voor zich spreken.

Niet echt uitnodigend om hier te gaan slapen
Zelfs de kerk ontkomt niet aan het verval
Ooit het grootste treinstation van Amerika, nu misschien wel het grootste symbool van het faillissement van een stad. Maar de vlag blijft trots gehesen.

Mooi in al zijn lelijkheid

Wat gebeurd er met een stad waar in 2010, op het hoogtepunt van de crisis, 25% van de bevolking (het deel wat geacht wordt te kunnen werken) thuis, als ze dat nog hebben, zitten. Daar knapt een stad zeker niet van op. Al is de weg naar boven wel gevonden, de treurnis van weleer straalt nog steeds van Detroit af.

Maar op een of andere manier heeft die treurnis ook wel wat. De gebouwen of monumenten die wel stralen vallen mogelijk juist meer op door de grauwheid eromheen. Door ons bezoek aan Chicago in 2014 waren we natuurlijk wel een beetje veel verwend. Vergelijk je Detroit met Chicago dan moet Detroit ernstig het onderspit delven. Het enige glimmende wat Detroit heeft is het hoofdkantoor van General Motors. We parkeren onder dit gebouw en staan dus ook meteen voor een van de meest imposante gebouwen van de stad.

Ik zal jullie niet vervelen met een heel epistel dat de stad in 1701 door een Franse kolonist gesticht is. Nee, zo boeiend is die geschiedenis niet. Loop gewoon aan de hand van de foto's mee door de stad waar we ons een aantal uren prima vermaakt hebben.

Mooi eiland

Midden in de Detroit River, de grensrivier tussen Amerika en Canada ligt het grootste door een stad in eigendom hebbend eiland van Amerika, Belle Isle. Hier kan de Detroiter recreëren.

De vierbaans (alsof hier iedere morgen de ochtendspits over moet, lekker overdreven) MacArthurbrug verbindt het vaste land met het 397 ha grote eiland. Ook hier op dit eiland weer brede weggen en volop parkeerplaatsen. Want recreëren begint natuurlijk wel met een autorit. Het recreëren kent vele vormen: vissen, fietsen, hardlopen, BBQ-en , met de motorclub op pad of tent opzetten en de Heer prijzen. Het kan allemaal op dit eiland.
Naast het nodige beton om al de auto's kwijt te kunnen is er  vooral veel groen gras en relatieve rust. En een prachtig uitzicht over de rivier op Downtown Detroit. Geniet mee van de rust en een paar foto's, de volgende keer duiken we Detroit in. Dat is wel wat drukker.

Ho, ho, ho, het is zweten

Buiten is het bijna veertig graden Celsius en binnen klinkt Jingle Bells. Wat klopt hier niet? Alles als je een Europeaan bent, niets als je een Australiër bent. Aangezien wij nog steeds in Europa wonen klopt dit dus voor ons niet.

Deze bijzonder verwarrende ervaring hebben we, overigens geheel vrijwillig, opgedaan in Frankenmuth, Michigan. Hier zijn we beland in 's werelds grootste Kerstwinkel. Begonnen door Wally Bronner, geboren met Beiers bloed, die niet tevreden was met het aanbod kerstspullen in zijn woonplaats. Deze ontevredenheid is nu uitgegroeid tot een 28000 m2 grote winkel waar jaarlijks meer dan een miljoen mensen zich vergapen aan 50000 items. Dan is de plattegrond die we bij de ingang krijgen wel handig.

Wat kun je hier zoal kopen? Noem iets wat met kerst te maken heeft en ze hebben het. Het is te veel. Leuke kerstballen, foeilelijke kerstballen, kunstbomen met en zonder lichtjes, epilepsie
veroorzakende knipperverlichting. Het is echt veel te veel. Gelukkig weet Annemiek zich in te houden en gaan we slechts met een bescheiden gevulde boodschappentas naar buiten. 

Buiten is het nog steeds veertig graden en het klopt dus nog steeds niet. Als niet al te groot liefhebber van het Kerstgebeuren was dit voor de mannen wel een beetje afzien. Maar de dames hebben genoten, dat is ook wat waard. Nog geen idee wat maar mogelijk kom ik daar nog wel eens achter.