Stato della Città del Vaticano

We verlaten even Italië voor een bezoek aan een ander land: de staat Vaticaanstad, de kleinste onafhankelijke staat ter wereld.

Maar we beginnen de dag met een beetje valse start. Om wachtrijen te voorkomen hebben bij het reisbureau in Nederland een excursie naar Vaticaanstad geboekt. Op de voucher voor deze excursie staat dat we om kwart voor zeven, in de morgen! opgehaald worden. Dat is best vroeg, zeker als je een aantal mensen in je reisgezelschap hebt met een iets wat ochtendhumeur. Dat humeur werd er niet beter op toen we om kwart over zeven nog steeds voor het hotel stonden. Na wat gebeld door de hotelreceptie bleek dat we pas om kwart voor negen opgehaald zullen worden. Gevalletje jammer dus.

Maar na deze valse start beginnen we dus aan onze excursie met gids door Vaticaanstad. Zendertje om de nek, oortje in en we krijgen een bak informatie over ons heen waar bij mij niet veel van is blijven hangen. De volgende weetjes heb ik dan ook van internet geplukt.

De staat Vaticaanstad bestaat sinds 1929 toen Paus Pius XI het Verdrag van Lateranen sloot met Mussolini. Op 0,44 km2 wonen 842 mensen waarvan Paus Franciscus het staatshoofd is.  De officiële residentie van de Paus is het Apostolische paleis. In dit paleis is ook het Vaticaanmuseum gevestigd. En omdat we dit museum bezoeken zijn we dus eigenlijk een beetje bij hem thuis op visite geweest. Dat doen we echter niet alleen. Iedere dag bezoeken zo'n 20.000 toeristen de stad. Per jaar lopen 5,5 miljoen de route die wij ook gelopen hebben, á € 15,00 pp. Dan komt er op jaarbasis een slordige 82,5 miljoen eurootjes in de portemonnee van de vriendelijk zwaaiende Franciscus terecht. Dat is best veel, maar toegegeven: het ziet er allemaal spik en span uit.

Nadat we door de goed Engelssprekende Italiaanse gids soepel en vlot langst de entree zijn geleidt lopen we door het eerste deel van het gigantische complex. In een van de tuinen legt hij uitvoerig uit wat we straks als hoogtepunt van de toer in de Sixtijnse kapel te zien krijg. Vervolgens gaan we door het museum op weg naar deze kapel. Maar het duurt nog wel een uurtje of twee voordat we daar uiteindelijk aankomen.

Kijk en vergelijk: sprekend, behalve dan het haar

Het Vaticaan museum is een aaneenschakeling van museums: museo Chiaraminti, Galleria dei Candelabri, Galleria degli Arazzi, Galleria delle Carte Geografiche. In totaal 26 verschillende museums die ieder zijn eigen collectie heeft. We wandelen rustig achter de gids aan, hij toont ons bepaalde pronkstukken en legt uit wat (volgens de kunst) het perfecte lichaam is. Toch knap dat ze zoveel eeuw geleden al een evenbeeld van mij in mijn betere jaren wisten te maken. Is de ruimte waar de beelden tentoongesteld staan nog redelijk rustig, als we eenmaal bij de galerijen aankomen is de ruimte zelf vaak overweldigender dan de kunst die getoond worden. We lopen bijna een nekverkramping op om de plafonds te kunnen bewonderen. Maar dat is dan wel meteen een goede opwarming voor wat er nog gaat komen.

Een smal trappetje af en een bordje wijst ons de weg naar wat een van de hoogtepunt van deze trip moet worden.

Kan het misschien even stil zijn?

Belofte maakt schuld en het is na een dag Rome wel een mooi moment op een balans op te maken. 

Ontegenzeggelijke heeft Rome een geweldige indruk op ons gemaakt. Een stad die we zeker aanbevelen aan anderen om eens te bezoeken. Toch wil ik, geheel gezien vanuit mijn perspectief, niet beperkt door enige wetenschappelijk onderbouwd onderzoek, wel een paar kanttekeningen maken over deze stad. Wat als eerste opvalt is de rommel. Overal zie je rotzooi liggen. Je komt wel veel prullenbakken tegen maar die worden waarschijnlijk alleen door de nette toerist gebruikt. Het maakt de stad een beetje vies. 

Rome is ook een stad van steen, veel steen. Grote massieve gebouwen, weinig sierlijk. Grote blokken steen, snel klaar. Gelukkig is er ook wel voor wat groen gezorgd.  Bomen, parken maar ook op de monumenten zelf. Viel het gebrek aan onderhoud bij het hotel al op, dat is verder in de stad niet veel anders. Slechts hier en daar wordt, zichtbaar, onderhoud aan de monumenten uitgevoerd.

Het leek er zelfs op dat ze het Colosseum met breed geel plakband bij elkaar proberen te houden. 

Al staat Rome niet in de top 10 van drukste, door toeristen bezochte steden, het is wel druk. Heel veel toeristen en Romeinen, het krioelt samen met de auto's, bussen en brommers door de straten. Toeteren, laat voor of op het zebrapad remmen, hard rijden, voorrang opeisen. 

De Italiaan maar ook zijn vrouwelijke uitvoering is een temperamentvolle rijder. 

Maar wat het meest is blijven hangen is niet in een foto te vangen en dat is het geluid, herstel: het lawaai. We zijn in Londen, Parijs, Berlijn, Chicago en Amsterdam geweest maar vergeleken met Rome is het daar een oase van rust. De hele dag door hoor je het geluid van het verkeer. Auto's, brommers, mensen (de Italiaan praat net zo temperamentvol als dat hij rijdt). Met daar aan toegevoegd het constante geluid van sirenes. De hele dag door hoor je politie of ambulance sirenes, geen moment stilte. Zelf tijdens een bezoek aan een grote begraafplaats wordt het getjilp van de vogels hierdoor overstemd. 

Begrijp me niet verkeerd: deze iets wat minder positieve indrukken vallen geheel in het niet door alle mooie, geweldige, imposante, indrukwekkende etc, etc, etc 'dingen' die we deze vijf dagen gezien en ervaren hebben. En laten we als zuinige Nederlanders ook niet de prijzen vergeten. Je kunt er heel duur eten maar als je genoegen neemt met een snackbar-achtige uitstraling of houten stoelen dan kun je ernstig lekker eten voor niet te veel geld. Ook de toegangsprijzen van monumenten vallen reuze mee. Voor bijvoorbeeld een combi-kaart (twee dagen geldig) voor het Fora Romano en Colosseum betaalde we voor vier mensen net €30,00. Terwijl we bij elkaar daar toch dik zes uur rond hebben gewandeld. Dat betaal je in Nederland voor een beetje dierentuin per persoon. 

Kortom: heb je ideeën om ooit eens naar Rome te gaan: doen!

Hieronder nog een paar foto's van diverse vormen van gezag.

Wow, wat een mensen!

Met een 'Wow, wat een mensen' eindigde ik mijn vorige blog. Het is dan ook wel gerechtvaardigd om deze opmerking als startpunt voor deze blog te gebruiken. We slenteren nog steeds door smalle straatjes waar de restaurants met hun terrassen strijden met de auto's om de weinig beschikbare vierkante meters. En vanuit het niets staan we opeens naast een paar zwaar bewapende militairen met voor ons Piazzia della Rotonda, een groot plein vol met mensen. En die mensen willen allemaal een vreemdsoortig rond stenen gebouw zonder ramen in. Wij willen dat ook want dat gekke gebouw is het Pantheon.

Deze tempel staat hier al sinds 125 n. Chr. Was het oorspronkelijk een Romeinse tempel, gewijd aan alle goden, in 609 werd het een kerk,  Santa Maria ad Martyres. Om die reden is het Pantheon nooit afgebroken, wat bij de meeste andere, niet christelijke tempels in Rome wel gebeurd is. Het meest in het oog springend is de Oculus. Een rond gat in het dak met een diameter van 8,7 mt, 43 mt boven de vloer waarop we staan. De koepel is de grootste koepel ter wereld gemaakt van ongewapend beton. Men zegt dat de regen die door het gat valt al verdampt is voordat het de grond raakt. Bejaarde mannen met grote snorren en een mooi uniform leiden de stroom mensen soepel in goede banen. Onder het wakende oog in het dak kijken we onze ogen uit.

Buiten het Pantheon worden we bijna door de mensenmassa gedragen naar de volgende publiekstrekker eerste klas, de Fontana di Trevi. Het is dringen om het kleine pleintje voor de gigantische fontein op te komen. 

De fontein, gewijd aan Neptunus, is 26 mt. hoog en 22 mt. breed. Ontworpen in 1730 door Bernini in opdracht van Paus Clement XII. Leuk weetje: er wordt ruim €3000,00 per dag aan muntjes in de fontein gegooid. Dit geld gaat via de gemeente naar een goed doel. Met wat duwen en voordringen weten we ons een mooi plaatsje te bemachtigen om foto's te maken. Maar wow, wat een mensen.

Gevoelsmatig zijn de benen onder tussen wel tot de enkels toe afgesleten. We stoppen er voor vandaag mee, terug naar het hotel. Voeten omhoog en aan een koud biertje. Morgen is een nieuwe dag, gaan we op visite bij mijn naamgenoot.

Openlucht museum

Lopen jullie verder mee  door Rome?

We zijn nog geen half uur onderweg maar we zijn al overdonderd door de hoeveelheid monumenten en oude gebouwen die we tegen gekomen zijn. In bijna iedere straat of plein staat wel een kerk, fontein of beeld wat daar al een paar eeuwen staat. Als het een gebouw is wat een beetje belangrijk is, vaak is dan het pand voorzien van een pauselijk schild, staan er twee gewapende militairen voor de deur.  Bij bijvoorbeeld het Vaticaan en het Colosseum moet onze rugzak met fototoestel zelfs door een scan en lopen we zelf ook door een beveiligingspoortje. Verder wemelt het in de stad ook van allerlei soorten politie. Ieder met zijn eigen pakje en pet aan. Wat ze allemaal doen is ons niet echt duidelijk, we gaan er maar vanuit dat ze nuttig werk doen.

Zoals in de vorige blog gemeld lopen we rechts langs het centrum en staan dan opeens op een plein met heel veel mensen. Die allemaal dezelfde kant op staan te kijken. Kuddedier als we zijn kijken we dan ook maar die kant op om tot de conclusie te komen dat we onderaan de Spaanse trappen staan. Is overigens niet helemaal onverwachts, we volgen een uitgestippelde route die ons hier bewust langst voort. Helaas zijn ze hier van het principe 'we doen niet aan onderhoud' afgestapt. Slechts een klein smal strookje van de trap is toegankelijk. De rest is afgesloten om te worden schoongemaakt en hersteld. Bovenaan de trappen hebben we prachtig uitzicht over de stad.

We gaan nog verder omhoog, langst de tuinen van Villa Borghese. Links hebben we door de bomen heen verrassende doorkijkjes over de stad. Aan het einde komen we op Piazza del Popolo met de kerk Santa Maria del Popolo, een Bernini Mysterie kerk. Helaas is er een mis bezig dus kunnen we de Chigi-kapel niet bekijken. Ook na een cafe Americano, een espresso met veel water waardoor het nog enigszins op normale koffie lijkt, zijn ze nog niet klaar. Jammer maar helaas, alle altaren der verlichting zien gaat dus niet lukken.

Mausoleum van Augusto

We nemen een achteraf straatje, het is zowaar een beetje rustig. We komen langs het mausoleum van Caesar Augusto, de Romeinse keizer die in 28 v. Chr. hier begraven is. Je zou verwachten dat zo'n historische plaats wel goed onderhouden wordt. Niet dus, we kunnen door de bomen het mausoleum vanaf één kant helemaal niet zien. Toch apart dat zo met cultureel erfgoed omgegaan wordt. Of zou het commercieel niet interessant genoeg zijn?

Inmiddels zijn we weer terecht gekomen midden in het centrum van oud Rome. En we zijn weer niet alleen. We vervolgen onze route maar dat doen meer mensen want we willen naar Piazza Navona. Een groot plein wat rond het jaar 0 als atletiekstation is begonnen. Midden op het plein staat de Vierstromen fontein van Bernini. Vier grote beelden rond een obelisk met bovenop een klein duifje. En dat duifje heeft een takje in haar/zijn bek. En, jawel door is weer een altaar, deze tak wijst naar het volgende altaar der wetenschap.

Piazza Navona

Vierstromen fontein

Slenterend door kleine en grote straten passeren we menig kerk. Vaak lelijk en verfloos aan de buitenkant maar bling-bling van binnen. In een van de vele kerken die we even van binnen hebben bekeken komen we, hoe katholiek wil je het hebben, midden in een communieviering terecht. Jongens en meisjes in witte jurken lopen onder grote belangstelling van familie, vrienden en toeristen richting het altaar. We kijken het even aan en vervolgen onze route. 

Straatje door, hoek om, plein over en dan opeens: Wow, wat een mensen!

Rome, gigantisch!

De eerste dag in Rome. 1 mei, een zondag en ook nog eens de Internationale Dag van de Arbeid. Op voorhand bedacht dat er dan veel winkels wel dicht zouden zijn. Maar daar is niets van te merken. Hier en daar zijn wat kleinere winkeltjes dicht maar het meeste is toch gewoon open. En er is al een hoop volk op straat.

Het weer is schitterend, het ontbijt is goed dus we kunnen op stap. Vandaag heeft niet echt een heel vast thema. Een aantal locaties die in het boek Het Bernini mysterie van Dan Brown worden genoemd staan wel op de planning. Door omstandigheden komt dat niet helemaal uit de verf. Het wordt er overigens niet minder mooi of interessant door. Aan de hand van de bekende en iets minder bekende bezienswaardigheden heb ik een wandeling uitgezet die ons een mooie eerste indruk van de stad geven. Over die indrukken in een volgende blog meer.

Vanuit het hotel gaan we ongeveer, als je het op de kaart bekijkt, rechts van het centrum, naar boven. Op Piazza della Republica staat een gigantische basiliek Santa Maria degli Angeli. De entree is apart, je zou er zo langst heen lopen. Een bord boven de deur maakt ons nieuwsgierig, niet een geweldig indrukwekkende voorgevel. 
De buitenkant ziet er helemaal niet kerks uit. Ooit was deze kerk de centrale hal van een badhuis, in 300 na Christus gebouwd door Christelijke slaven. In 1561 door Michelangelo schitterend verbouwd tot basiliek. Hoe wrang is het dat Christelijke slaven het oorspronkelijke gebouw voor basiliek hebben gemaakt. Nu is deze kerk als pauselijke basiliek, een van de vier belangrijkste kerken in Rome. 

We bezoeken deze dagen aardig wat kerken, wat vooral opvalt is dat ze niet bescheiden zijn. Er is niet op de inrichting bezuinigd. Het is allemaal prachtig maar soms bekruip je het gevoel wel eens dat het ook wel ietsje minder had gekund. Zeker als je weet dat de meeste gebouwen gebouwd zijn in periodes dat het met veel  mensen in die tijd niet al te jofel ging. Maar goed, dat moeten we maar niet al te veel bij stilstaan. Dan hadden we niet hierheen moeten komen.

Na deze eerste kerk lopen we verder. Het lijkt erop dat op iedere hoek van de straat een kerk staat. We lopen niet overal binnen. Dan zouden we meer binnen als buiten zijn en daar is het weer veel te mooi voor. Een kerk die wel binnen gaan is Chiesa di Santa Maria della Vittoria (begin 1600), deze kerk komt namelijk in het Bernini Mysterie voor als een van de altaren van de verlichting. Het interieur is in barok-stijl.





In de Cornora-kapel staat het beeld Extase van St. Theresa, gemaakt door Gian Lorenzo Bernini (1647-1652). Het beeld wordt gezien als een van zijn meesterwerken. De pijl in de hand van de engel zou wijzen naar het andere altaar. Daar in een van de volgende blogs meer over. Ook hier laten we alles maar over ons heen komen.

Links de Cornora-kapel

Extase van St. Theresa

Ja, ik wil

Hallo blog-lezers. 

Het is alweer een tijd geleden dat ik jullie lastig viel met mijn schrijfsels over belevenissen die ik zo nodig met jullie moest delen. De laatste keer was een mini-citytrip naar Edinburgh, Schotland. Dit keer wil ik jullie graag meenemen naar de andere kant van Europa. Het wordt geen mini-citytrip maar we gaan ons vijf dagen onderdompelen in de hoofdstad van Italië, Rome. En dan nemen we ook gewoon even Vaticaanstad mee, kunnen we meteen twee hoofdsteden van onze 'te bezoeken hoofdsteden van Europa'-lijst afstrepen.

De titel van deze blog heeft twee betekenissen. Een "Ja, ik wil" als je vrouw vraagt of je zin hebt om naar Rome te gaan. Wie zal daar nee tegen zeggen. Maar voor de tweede betekenis moeten we dertig jaar terug  gaan. Op een herfstachtige dag in april zeiden twee snotneuzen van nog geen tweeëntwintig jaar oud "Ja, ik wil" tegen elkaar. En die snotneuzen waren wij dus, Annemiek en Frank. En we vonden het wel een feestje waard om dit gedenkwaardige feit te vieren. En daarom gaan we naar Rome. Samen met het gezin, dus ook Yoeri en Olaf, vijf dagen genieten van Rome en als het kan ook van elkaars gezelschap.

Vele weggen leiden naar Rome, die van ons begon gewoon bij het reisburo in Zwolle-Zuid. Vliegreis en hotel via hun geboekt. En om wachtrijen te voorkomen ook een excursie naar het Vaticaan er bij geregeld. Maar de rest hebben we lekker zelf uitgezocht. Bus en trein naar Schiphol is geen probleem. Vliegreis naar Aeroporto di Roma Fiumicino gaat ook soepel, maar dan. Theoretisch is het vanaf het vliegveld een half uur met de Leonard Express naar Roma Termini. En vandaaruit nog slechts vijf minuten naar het hotel. Alleen die dertig minuten werden er iets meer. Niet qua reistijd maar wel qua wachten, ruim anderhalf uur in een trein gezeten die stil stond op het station.  Wachten op een trein die onderweg was naar het station en dus het spoor bezet hield. Die trein hebben we nooit zien aankomen maar uiteindelijk zijn we dan, veel later als verwacht, dan toch in het hotel terecht gekomen.

Aan de buitenkant ziet het hotel er niet uitnodigend uit. Het is een grote stadsvilla maar het woord onderhoud lijkt in het Italiaans niet te bestaan. Of het moet een bewuste actie zijn om het hele pand aan de buitenkant een craquelé effect te geven. 

Binnen zit alles gelukkig wel gewoon strak in de lak, hoge ruimtes, netjes geen opsmuk. Prima om er een paar nachten te slapen. En het gehele centrum onder loopafstand.  Je kunt je voorstellen dat na een reis van negen uur de fut er wel een beetje uit is. Gelukkig is er een goed restaurant om de hoek, Mamma Angela Trattoria (bedankt Els voor deze tip). Heerlijk eten en dan naar bed. Morgen verder Rome in.