Luzern

Op nog geen uur rijden van ons Happy Home ligt de stad Luzern. Volgens de ANWB Goud-gids is dit een stad die de moeite waard is om te bezoeken. We gaan dat eens controleren. Zoals reeds gemeld rijden we binnen een uur een parkeergarage in hartje binnenstad binnen. En staan we midden in de stad. Eerst een kop goede koffie bij Starbucks en dan onze gids-van-de-dag Olaf achterna. Gewapend met een kaart en route eens kijken wat hier allemaal te zien is.

Kapellbrücke

Interieur Jesuitenkerk

Al snel is duidelijk dat deze stad al lang bestaat. Veel oude, goed onderhouden gebouwen. Tevens is het zeer opvallend dat je overal katholieke symbolen tegenkomt. Niet alleen veel kerken maar ook op hoeken van huizen komen we Maria met Kind veelvuldig tegen. Daarnaast heel veel gevelschilderingen. Waarvan de meesten bijzonder goed onderhouden. Mooi is dat men ook een gevel heeft voorzien van een moderne schildering. Hopelijk kunnen toeristen over 100 jaar ook deze schildering nog bewonderen.

Interieur Hofkirche

We bekijken de Kapellbrücke, de Hofkirche, de Jesuitenkirche, de Spreuerbrücke en nog veel meer. De zon schijnt, de temperatuur is heerlijk. Het is goed toeven in deze stad aan de Vierwaldstättersee en de rivier de Reuss.





Conclusie: de ANWB heeft inderdaad gelijk gehad, deze stad is zeker een bezoek waard! Terug in ons Happy Home nog nagenieten in de zon. Het kan nog even, morgen (zucht) waarschijnlijk weer regen.

Happy Hardcore

Het is de laatste dag in ons blije huis. Tegen alle verwachtingen in is het zowaar voor de tweede dag op rij mooi weer. We gaan voor de laatste keer op pad. Van onze gastvrouw hebben we gehoord dat de trein naar de Brienzer Rothorn vanaf 1 augustus weer helemaal naar de top rijdt. En laat het nu op deze laatste dag net 1 augustus zijn. Kunnen we dit hoogtepunt mooi nog even meepikken. Auto in, kwartier later weer uit en de treinkaartjes kopen.

Het is druk maar we hebben goede zitplaatsen, we kunnen vertrekken. Even lekker housen, dat idee krijgen we in de trein van de Brienzer Rothornbahn. Boink, Boink, Boink, in een strak ritme bonkt de stoomtrein zich tegen de berg op. Eerst door het dorp, dan door bos. Halverwege stopt de trein op 1346 meter, in Planalp. Hier stappen mensen uit om de rest lopend naar boven te gaan. Wij zijn vandaag niet zo sportief, we laten ons lekker omhoog rijden. De zon schijnt volop en het uitzicht is prachtig. Na Planalp is goed te zien waarom de trein een week niet verder gereden heeft. Grote stukken grond zijn van de berg over de rails naar beneden gegleden. 

grondverschuiving

Na een uur housen zijn we boven. De 7,6 kilometer lange route heeft ons op 2244 meter gebracht. We stappen uit en staan middenin de wolken. We zien dus niet veel. Vanaf het station lopen we nog een stukje omhoog. Een windvlaag, mist weg en dan een spectaculair uitzicht. De Jungfrau, Mönch, Eiger en de Finsterahorn tonen zich in al hun schoonheid. Wat kan de natuur toch prachtig indrukwekkend zijn. 

Eenmaal bovenop de Brienzer Rothorn (2350 mt) is het spel tussen wolken, mist en zon in volle gang. Uitzicht, geen uitzicht wisselen elkaar continue af. Maar voldoende om toch weer een paar aardige (al zeg ik het zelf) foto's te maken. Behalve genieten van de vergezichten is er ook dichtbij veel te genieten. Overal langst het pad volop bloemen. Waarschijnlijk door de veelvuldige regenval in combinatie met de lekkere temperaturen staan de Alpenweiden in volle bloei.

We zien zelf Edelweiss staan. Al twijfelen we wel een beetje of dit plantje hier niet door mensenhanden neergezet is. Ach, maakt niets uit. Hoog op een berg hebben wij Edelweiss zien bloeien. Dat kan niet iedere bergwandelaar zeggen.

Na al het genieten op de berg, genieten we verder op weg naar beneden in de housetrein. We zijn inderdaad lui, ook naar beneden laten we ons rijden. Al snel is het volop zonnig en kunnen we vanuit de trein de bergen en het meer bewonderen. 

Naast het feit dat het vandaag het hoogste punt van de vakantie is, is het ook zeker een van de hoogtepunten.  

Ieder nadeel heeft zijn voordeel.

Of was het andersom? Hoe dan ook, we maken momenteel deel uit van een Zwitserse historische gebeurtenis: het is een van de natste zomers sinds decennia. Hebben wij even geluk?!

Wat is dan het voordeel van al dit nadeel? Allereerst houdt de regen ons een paar dagen binnen. Komen we goed tot rust. En we vliegen elkaar niets eens in de haren, ook al zitten we de hele dag bovenop elkaars lip. Ons huwelijk is dus ook nog prima. Niet dat ik daar aan twijfel maar af en toe een bevestiging van buitenaf is wel eens prettig. Maar het mooiste van al dat water is dat het afgevoerd moet worden. Niet grappig als het niet goed gaat, maar overal ontstaan spontaan beekjes en watervalletjes. En de gebruikelijke watervallen zijn ruiger en groter dan in een droge zomer. En dat is mooi om te zien. Eindigde ik mijn vorige blog met de melding dat we het hoger op gingen zoeken, het regenachtige weer bepaald anders. We gaan niet veel geld (echt, de Zwitsers vragen ontzettend hoge prijzen voor kabelbanen en treinritjes!) uitgeven om een berg op te gaan en dan door de regen boven niets van het weidse berglandschap zien. Na een ochtend waarbij de regen weer met liters te gelijk naar beneden komt, wordt het met de middag droog. Zelfs de zon doet pogingen door de bewolking heen te piepen. Hup, de auto in richting Lauterbrunnen-Tal.

Lauterbrunnen-Tal met meer dan 70 watervallen

Het is maar een half uurtje rijden maar met iedere kilometer wordt het weer beter. Mooie wolkenluchten, de zon en een prachtige omgeving. Het Lauterbrunnen-tal is een gletsjerdal, geen lieflijke glooiende hellingen zoals we dat in Oostenrijk veel gezien hebben. Steile rotswanden, honderden meters hoog. Terwijl het dal zelf hoogstens een kilometer breed is. Overal langst de wanden klettert in tientallen watervallen water na beneden, om zich beneden in een kolkende bruingrijze massa water richting Brienzersee te begeven. Deze rivier heet de Weisse Lütschine maar wit is ze op dit moment zeker niet.

Staubbachfälle

Breithorn

In Lauterbrunnen (796 mt.) parkeren we de auto. Direct naast een van de hoogste watervallen van Europa, de Staubbachfälle. Zo'n 300 meter stort het water zich naar beneden om vervolgens in een redelijk rustig beekje zich met de overige beekjes te verzamelen in de Weisse Lütschine. Deze waterval is niet het einddoel van vanmiddag. Dat zijn de Trümmelbachfälle, een kleine drie kilometer verder het dal in. De zon schijnt, de weg is verkeersvrij en nagenoeg vlak. Het is genieten. Aan het einde van het dal zien we de eeuwige sneeuw op de Breithorn (3782 mt.).

Aan de buitenkant zien we niets van de Trümmelbachfälle. Dat klopt want de waterval is de enige gletsjerwaterval in Europa die in een berg ligt. En daarbij ook nog toegankelijk is voor publiek. We gaan eerst met een lift 100 meter omhoog. Buiten de lift staan we even buiten maar we volgen de bescheiden stroom mensen de trappen op, de berg in. En wat we daar zien en vooral horen is niet te beschrijven. De foto's geven een redelijk beeld maar het geluid ontbreekt hierbij. Alsof je naast een startende Boeing staat. Wat een geweld. Wat een geluid. Wat een water. Wat schitterend!
Even wat feitjes:

• 10 traps-waterval
• Gevoed door de gletsjers van de Mönch, Eiger en Jungfrau
• 20.000 liter per seconden
• UNESCO wereld erfgoed

Trappen omhoog, trappen naar beneden, water ontwijken wat rijkelijk in straaltjes uit het plafond komt. Diep onder de indruk van het natuurgeweld staan we anderhalve uur later weer bij de uitgang. Dit was spectaculair!

Weer of geen weer...

...keer op keer is het weer weer.

En deze vakantie is het weer toch wel een beetje een issue. Als je op vakantie gaat hou je natuurlijk altijd wel rekening met het weer. Vertrek je naar Spanje dan verwacht je zon. Blijf je in Nederland dan neem je zeker regenkleding mee. Aan de ene kant kun je in Zwitserland wel regen verwachten, maar statistisch gezien moet juli, begin augustus toch wel een mooie periode voor vakantie zijn. Met die insteek zijn we afgereisd. Geen regenkleding maar wel de paraplu mee.

Een hoop rotzooi van de berg

Je maakt wel eens keuzes die achteraf niet altijd de beste zijn. De regenkleding had deze vakantie zeker wel ingepakt kunnen worden. Het begon zo goed, 30 graden en volop zon. Maar dat was snel over. Wat begint als een verfrissende bui eindigt in een hele nacht stortregen. De maandag is redelijk droog (zie mijn vorige blog). Maar een dag droog wordt afgewisseld met een dag bewolking en soms volop regen. Zo is het de hele vakantie gebleven.




Dat de Zwitsers er ook door in de war raakte bleek wel op de radio. Met pijn en moeite proberen we de weersverwachtingen op de radio te volgen. Uit het Zwitsers-Duits horen we dat het de ene dag regent in Mittelland en dan de volgende dag in de Voralpen. Maar het maakt niet zo veel uit. Onze blije huis verplaatst zich blijkbaar door het land zonder dat we er erg in hebben. Iedere voorspelde bui krijgen wij op ons dak.

Op de eerste dinsdag van ons verblijf komt onze gastvrouw ons waarschuwen dat de weg naar het volgende dorp Brienz afgesloten is. Een plaatselijke aardverschuiving, veroorzaakt door de grote hoeveelheid water wat via de Mitibachfälle naar beneden komt,  zorgt voor een versperring van de doorgaande weg. Geen bureaucratisch geneuzel wie en hoe dit opgeruimd moet worden, gewoon graafmachine en wat vrachtwagens erbij. Een dag later is het alweer opgeruimd.

Voor een bui

Het blijft de hele vakantie een komen en gaan van regen. Het heeft in zoverre invloed op onze vakantie ideeën dat we alles wel gedaan hebben alleen het luieren in de zon en genieten van het water is er een beetje bij ingeschoten. Dat het veel regent is overal in Zwitserland te merken. We proberen het nieuws op de radio te volgen. Veel gepraat over het weer. Problemen in Wallis waar een camping wordt ontruimd. In het Emmerthal (richting Bern) lopen kelders onder. Is het eindelijk weer een dag mooi weer wordt dat 's avonds met een knetterend onweer en stortbuien afgestraft.

Tijdens een bui

Hoeveel heeft het dan geregend? Geen idee, in ieder geval veel, heel veel. Het beste is het te illustreren met de waterstand van het meer. Op de laatste dag van de vakantie staat het water minstens 50 cm hoger dan op de eerste dag. Dat is op 29,2 km2 wateroppervlakte volgens mij (rekenen was nooit mijn sterkste kant, roep maar als het niet klopt) 14,6 miljoen liter water!

De Mitibachfälle voert nieuwe voorraad aan.

Achteraf horen we dat we niet de enigen in Europa waren die meer dan een gemiddelde hoeveelheid regen hebben gehad. Gedeelde smart is halve smart. Maar leuk is anders.

Na regen toch ook weer zonneschijn!

Chalet Bernhard

GPS: longitude 7.96832 latitude 46.73884. Of in gewone mensentaal Hauptstrasse 104, Oberried am Brienzersee (566 mt.) Hier staat ons vakantiehuis waar we vanaf zaterdag 19 juli tot en met zaterdag 2 augustus logeren.

Rechts ons Happy Home

Het is bij aankomst schitterend weer. We treffen de eigenares van het huis in badpak in de tuin. Een aller hartelijke 70-plusster die trots de woning laat zien. Netjes en schoon. Goede bedden, inrichting gedateerd maar goed genoeg om het hier veertien dagen uit te houden. Vanaf het terras trappetje af en dan zo het (brrr, wel koude) water in. Lekker verfrissend.

Zondag, hiep hoi, Annemiek is jarig. De zon schijnt, dus lekker ontbijten op het terras. Met het mooiste uitzicht waar we ooit bij ontbeten hebben. Met bewondering kijken we naar de buurman die, met de slaap nog in de ogen, het water in loopt en een paar rondjes zwemt. Dat is een behoorlijk Spartaanse manier van wakker worden. We houden het maar bij koffie en een broodje. Later vandaag duiken we ook het water in, maar dan is de zon inmiddels achter bewolking verdwenen. En dan lijkt het water nog kouder als gisteren. De balletjes kunnen zo bij de spermabank ingeleverd worden, ingevroren zijn ze al.

14 dagen achter de geraniums is zo geen straf!

Ik spreek de buurman die druk is met stokjes bij zijn rozen zetten. Er is storm en veel regen voorspeld. De komende twee dagen kan het behoorlijk nat worden. Maar daarna zal het weer beter worden. Gelukkig blijft de storm uit en valt alleen in de avond en nacht regen. Geen opzienbarende hoeveelheden.

Maandag begint bewolkt, maar droog. Het ziet er wel naar uit dat het ieder moment kan gaan regenen. Goed weer voor een binnenactiviteit:

Interieur iets wat gedateerd

Bui in aantocht

Het begin van een nieuwe blogserie

Het is al weer drie maanden geleden dat ik jullie heb laten genieten, denk/hoop ik, van onze Chicago-avontuur. Het wordt daarom weer eens tijd om jullie opnieuw mee op reis te nemen. Ja, de Rommensjes nemen het er dit jaar wel van. Maar, in tegenstelling tot de week in Chicago, was deze trip al in november 2013 gepland en geboekt. Chicago was onverwachts extraatje. Dit keer geen lange vliegreis naar een ver land, we blijven dit keer gewoon in Europa.

Het genieten kan beginnen!

Donderdag 17 juli, Annemiek pakt de koffers en ik breng Cleo, de poes, naar het asiel. Op de radio Radio Tour de France. Lekker! Leuke muziek, de tourflits en zo aankomst. Dan een extra nieuwsbericht, vliegtuig neergestort. In de uren die op dit bericht volgen blijkt het om vlucht MH17 / KL 4103 te gaan. Niet zomaar neergestort maar uit de lucht geschoten. 298 mensen, waaronder bijna 200 Nederlanders. De kans dat dit een mens overkomt is maar heel klein maar toch zijn we blij dat we morgen in een auto stappen om na onze eindbestemming te gaan. Natuurlijk kan onderweg van alles gebeuren maar het idee dat we de reis in eigen hand hebben is nu wel even erg prettig.

We stappen dus de auto in op weg naar ons einddoel. Geen zin in hele dag sturen en uitgeblust aankomen gaan we al op vrijdag weg. Terwijl we pas zaterdagmiddag in het onderkomen terecht komen. We gaan het rustig aan doen. Ontbijtje thuis, huurauto (Kia Carens Grande, lekker veel ruimte voor de spullen) ophalen, inladen (het kan allemaal mee), kopje koffie, dag buurvrouw en dan op weg richting het Zuiden. Bij Nijmegen het eerste oponthoud, een kudde wandelaars op een brug naast de rijksweg. Waarom dit voor oponthoud zorgt is ons een raadsel. Het zal niet het laatste raadselachtige oponthoud zijn wat we vandaag tegenkomen. Maar we maken ons niet druk. Relax, no worry, be happy. Het is vakantie.

Bij Venlo dwars door de binnestad, de navigatie kent de rondweg nog niet, Duitsland in. Regelmatig wegwerkzaamheden, toch schiet het aardig op. Linker Rijnoever, de stroom auto's van de rechter kant komen er bij Mainheim bij. Dat geeft iets te veel banden voor het beschikbaar asfalt. Een uurtje later dan gepland verlaten we de autobahn bij Offenburg. Lekker een biertje drinken, eten en slapen in een hotel.

Rechts achter de boom ligt onze eindbestemming.

Zaterdagochtend, stevig ontbijt, nog maar 300 kilometer te gaan. De grens, een douanier wappert ons het land in. Het is rustig. Bord geeft aan dat er over 150 km een file van twee uur staat. Gelukkig hoeven wij die tunnel niet onderdoor. Hoog in de verte zien we sneeuw. We verlaten de rijksweg en gaan op een lokale doorgaande weg verder. Pas van 1006 meter hoog over. Machtig uitzicht, even wennen aan de juiste versnelling in combinatie met deze hellingen. En daar zien we de bestemming liggen. Een aquamarijn (volgens Olaf is dit de juiste benaming voor de kleur) gekleurd oppervlakte met aan weerzijde hoge groene hellingen. Tegen de helling een paar huizen geplakt waarvan er één veertien dagen ons Happy Home is. Hier gaan we het wel uithouden!

Waar we nu uiteindelijk terecht gekomen zijn? Ach, we houden de spanning er een beetje in. Jullie kunnen, zonder enige kans op de hoofdprijs, een gokje wagen. Of gewoon geduld hebben tot de volgende blog.

Welke berg is dit?

 

 

 

 

Holland

Als blogschrijver probeer ik mijn lezers aan het begin van een blog altijd te 'triggeren' om  de hele blog te lezen. Een uitnodigende titel of een pakkende foto zijn goede hulpmiddelen hierbij. In deze laatste blog over de reis naar Amerika zet ik beide middelen in. Als de lezer(es) nu niet nieuwsgierig is geworden naar het vervolg van deze blog dan weet ik het niet meer. Bovenstaande foto is echt door mijzelf in Amerika gemaakt, in het plaatsje Holland, Michigan, zo'n 3 uur rijden vanaf Chicago aan de andere kant van Lake Michigan.

In de discussies die in Nederland regelmatig gevoerd worden of meer of minder immigranten, komt vaak een argument naar voren dat de immigranten zich niet aanpassen. De immigrant houdt vast aan oude, cultuurgebonden waarden uit zijn geboorteland of probeert deze waarden van zijn ouders in stand te houden. Dat kan natuurlijk niet, je moet integreren. Maar wat doet een Nederlandse immigrant in het buitenland eigenlijk? In januari kwam ik op Facebook een hele kudde Nederlandse jongeren (waaronder een neef) tegen die in Australië bij 30 graden de Nieuwjaarsduik doen. Met oranje Unox-mutsen op hun kop. Nichtje in Oeganda is dolblij met Nederlandse kaas en een plaatselijk bakker die (geleidt door een Nederlander) Hollands-achtig brood bakt. In de koffer naar Amerika zit ook weer kaas.

Natuurlijk allemaal heel begrijpelijk. Boterham kaas is op z'n tijd best lekker. In het plaatsje Holland waar we, bewust, terecht zijn gekomen is het vasthouden aan bepaalde tradities wel behoorlijk doorgeschoten. In dit plaatsje zijn in 1847, dat is dus 167 jaar geleden een stel Nederlanders neergestreken. Ruim 5 generaties later is het evenement van het jaar het Tulip Festival. Een week lang feest met als hoogtepunt een bloemencorso, gesponsord door de plaatselijke bloembollenboeren. Voor dit hoogtepunt zijn we een week te vroeg, maar ook nu is het al net een Nederlandse braderie. De marktkramen hebben plaats gemaakt voor partytenten maar voor de rest is  huisvlijt, geiten wollen sokken en kneuterigheid troef.

Amerikanen in boerenkiel en op klompen. blijft vreemd. Kinderen die waarschijnlijk denken dat Nederland de hoofdstad van Scandinavië is lopen er ook zo bij, dat is nog vreemder. Gelukkig is dit natuurlijk wel Amerika en dus staat er tussen alle Home made producten ook gewoon een hele dikke vette auto. De plaatselijke dealer heeft ook zijn koopwaar uitgestald.


Net buiten het centrum, waar een behoorlijk grote massa toeristen zich vergapen aan deze folklore, is gelukkig nog iets 'echt' Amerikaans te zien. Vet grote Amerikaanse Classic cars. Leuk!
Terugrijdend naar ons tijdelijke thuis, komen we Chicago in via de zuidkant. Een laatste blik op de spectaculaire skyline. En met deze skyline op het netvlies sluit ik deze blogserie af. Astrid: dank je wel voor de gelegenheid die je ons geboden hebt om een beetje van Amerika te proeven. Het was leuk om hier eens te kunnen rondkijken. Het heeft ons (mogelijk eenzijdige) beeld van Amerika wel bevestigd, maar we hebben het in ieder geval zelf kunnen zien. Top. En jullie bloglezers ook weer dank voor de belangstelling, ik hoop jullie medio augustus weer te treffen. De zomervakantie zal vast wel weer stof voor een nieuwe blogserie geven. En weet ik niets te vertellen dan zijn er vast nog wel een paar mooie foto's die ik met jullie wil delen.