Vrijdag 12 juli, op weg

Het begin van de zomervakantie 2013. Dit jaar is de bestemming Bosschenhoofd, het huis van Rian en Eric. De vakantie begint natuurlijk met de heenreis, dit keer per trein. Opstappen in Zwolle om 12:19, aankomst in Roosendaal om 14:40. De trein is en blijft toch wel een heerlijk ontspannen manier van reizen, zeker als je geen haast en/of vertragingen hebt. Voor het laatste stuk van het station naar het huis kunnen we de buurvrouw van Rian, Franchien bellen. Tijdens de korte rit naar Bosschenhoofd steekt een kliko over. Gevolg: een behoorlijk ernstig kapotte spiegel. Om 15:00 uur komen we heelhuids aan op onze plaats van bestemming. Koffers uitpakken en daarna boodschappen doen bij de Lidl in Oudenbosch.
De zon schijnt, de vakantie is begonnen.

Weer lekker naar huis

Na nog twee dagen een beetje nietsen op de camping is het weer tijd om naar huiswaarts te gaan. Op vakantie gaan is altijd leuk, vooral omdat je weet dat je ook weer naar huis toe kunt. De terugreis verloopt soepel, geen oponthoud en om 6 uur 's avonds parkeren we de auto achter ons huis.

Het was een heerlijke vakantie. Zowel de Loire als Normandië hebben ons gebracht wat we er van verwacht hadden. En Frankrijk heeft ons aangenaam verrast als vakantieland. We hadden zo onze bedenkingen over het land. Kunnen we ons wel redden in een land waar men dat rare taaltje Frans spreekt. Terwijl wij niet verder komen dan Allo, Allo. Nou, dat is meer dan 100% meegevallen. Op één winkeljuffrouw na konden we ons overal met Engels redden. En ook het vooroordeel dat Fransen stug en arrogant zijn is ons meegevallen. De Fransen waar wij mee te maken hebben gehad waar allemaal vriendelijk en open. Kortom, een land waar we niet verslaafd aan zijn maar waar we zeker nog eens terug gaan komen.

Pont de Normandi

Na een vakantie denken wij vaak alweer na over de volgende. Dit keer hebben we nog niet echt duidelijk omlijnde plannen. Het plan dat we hebben is in ieder geval om niet ver weg te gaan. Fietsen in Nederland. Logeren bij.. Het staat allemaal nog open. Eerst maar zorgen dat de spaarpot weer gevuld wordt. Wat al wel staat is een weekend Amsterdam met een bezoek aan de musical Zij gelooft in mij (Andre Hazes). Heerlijk zo'n vooruitzicht.

Verrassend

Even visualiseren: Normandie, we weten allemaal wel waar de landingsstranden liggen. Ga daar vandaan links, richting de Atlantische oceaan. Dan kom je aan de kustlijn van West-Normandie. Op de kaart is deze kustlijn redelijk recht, hier en daar een inham. Maar zo’n 30 kilometer omhoog vanuit de baai van Mont Saint Michel (de hoek waar Normandie overgaat in Bretange) zit een behoorlijke pukkel in de kustlijn. Hier steekt Pointe du Roc als een wijzende vinger de oceaan in en trekt de plaats Granville met zich mee.

Achter deze rotspunt ligt, beschut tegen de Noordwesten winden een grote haven. Vroeger vooral de thuishaven voor de oestervisserij maar vandaag vooral bestemd voor de pleziervaart. Op de rotspunt ligt ‘Haute Ville’, de oude bovenstad waarvan pas in de 15^de eeuw melding wordt gemaakt.  

De oude stad wordt ommuurd door een stevige stadsmuur. Deze was vooral bedoeld om de Engelsen tegenhouden. Nu biedt het schitterende vergezichten over de haven aan de zuidkant en de oceaan aan de Noordkant. Het weer is prachtig, veel mensen genieten in boten op het water. Het stadje zelf is leuk om te bekijken. Op sommige plaatsen lijken we alleen op de wereld terwijl dan om de hoek het weer hartstikke druk (vooral  toeristen) is.

Op de punt van de rots staat een vuurtorentje. Met ernaast een klein zeeaquarium. Nu is aquarium te veel gezegd voor deze verzameling visjes. Het is meer een museum dan  een aquarium, opgericht door een zeer bereisd Frans echtpaar die vlinders, insecten en schelpen verzamelden. De vlinders en insecten staan met naam en toenaam tentoongesteld in grote vitrines. Daarna een klein gedeelte met wat aquaria waar het bekende vissenspul (Nemo, Kogelvis, Piranha) in rondzwemt. Niet echt verrassend. Tot slot kom je langst de hobby van mevrouw: het verzamelen van schelpen en er dan allerlei figuren en bouwwerken van maken. Of het nu mooi is? Wij vinden het in ieder geval 'apart'.

Granville heeft ons zeker aangenaam verrast. De vergezichten over de oceaan, het blauwe water, de bonte verzameling boten. Alles zag eruit zoals in folders staat. En dat is dan toch leuk om het met eigen ogen eens te bekijken.

Een Nederlandse bezigheid

We zijn en blijven natuurlijk echte Nederlanders. En wat doen Nederlanders veel? Blowen, in de file staan, facebooken. Sinterklaas, tweede Kerst- en Paasdag vieren. Ja dat ook allemaal, maar ik doel dit keer op fietsen.

Wil je op je gemak het landschap bekijken dan ga je wandelen of je neemt de fiets. Nu is Olaf niet een echte held op wandelschoenen, dus kiezen we voor de laatste optie. Bij de receptie van de camping kunnen we voor weinig een behoorlijk goede fiets huren. En daar gaan we de omgeving eens mee verkennen. Het zal iets anders verlopen dan verwacht.

Bij de receptie staat een bordje La Mer, 5 kilometer. Hieruit concluderen we dat een fietstocht naar de zee niet al te ingewikkeld moet zijn. Vol goede moed gaan we op weg. Boerderijen, landerijen en we zien al snel het blauw van de oceaan. Er is alleen iets vreemds. Als we de boten op de oceaan bekijken dan bevinden wij ons op gelijke hoogte als het bovenste puntje van de masten. Die grote plas water ligt dus een behoorlijk stuk lager dan dat we ons op dit moment begeven. We fietsen rustig door. De oceaan verdwijnt af en toe achter een paar huizen maar komt daarna weer strak blauw te voorschijn.

Jullouville

We rijden richting Saint-Pair-sur-Mer. Dit dorpje ligt beneden aan de oceaan, we moeten dan ook behoorlijk in de remmen om niet keihard de oceaan in te racen. We nemen de fietsen aan de hand en flaneren over de boulevard. Een bankje, een boterham. Genieten van het mooie weer. Maar we hebben niet voor niets de fietsen gehuurd, we fietsen verder. Parallel aan de oceaan gaan we zuidwaarts richting Le Petit Kairon en Kairon Plage. Het is alleen geen vlakke weg. Regelmatig moeten we volop op de pedalen gaan staan om omhoog te komen. Het is zelfs soms zo steil dat we lopend naar boven moeten. Daar hadden we niet opgerekend.

Jullouville

Gelukkig wordt het een stukje verder weer vlakker en komen we in een Jullouville, een echte badplaats met veel, heel veel toeristen. Snel verder. Weg uit de drukte. Een dorp verder moet een mooi uitzichtpunt hebben: Carolles-Plage. maar de speurtocht naar dit punt strand in een zandpad. Dan maar geen Carolles-Plage.

We gaan terug richting de camping. Na een paar behoorlijke kuitenbijters gaan we het laatste stuk keihard naar beneden. Met piepende en rokende remmen komen we aan op de camping. Fietsen in dit stuk van Normandie is mooi maar soms ook wel erg zwaar.

D-Day

Wie een beetje heeft opgelet tijdens geschiedenisles zal Normandië direct associëren met het begin van het einde van de Tweede Wereldoorlog.  Op 6 juni 1944 begon de grote invasie van de Geallieerden om Europa te bevrijden van de Duitse bezetters. Vandaag gaan we een aantal plaatsen bezoeken die  een belangrijke rol gespeeld hebben tijdens deze D-Days.

Omaha-beach

We beginnen onze toer in de duinen aan de rand Omaha-beach. Dit is het tweede landingsstrand waar de Amerikaanse troepen zich op concentreerden. Rechts van dit strand ligt Gold (Engels), Juno (Canadees) en Sword (Engels). Links het andere landingsstrand van de Amerikanen Utah. In de duinen bij het plaatsje Colleville sur Mer ligt het Normandy American Cementry and Memorial. Ruim 10000 soldaten hebben hier hun laatste rustplaats gevonden. Op strak gemaaid gras staan de witmarmeren kruizen en Davidsterren. Alles perfect onderhouden. In het informatiecentrum valt op dat, behalve dat je rugzak gescand wordt en je zelf ook door een poortje moet, vooral de nadruk ligt op de mensen achter de gesneuvelde soldaten. In woord en beeld wordt het verhaal van de invasie verteld maar altijd vanuit een persoon. De gesneuvelde mens staat hier centraal.

Pointe du Hoc

Onder de indruk gaan we langst de kustweg naar Vierville sur Mere. Hier hebben we vanaf het strand zicht op Le Pointe du Hoc, de steile rotskust waar Duitse artillerie een goed schotsveld over Omaha en Utah hadden.  In Le Pointe du Hoc, de derde stop vandaag, moesten Amerikaanse Rangers vanuit zee 30 meter tegen een steile rotswand omhoog klimmen om de Duitse kannonen uit te schakelen. Vernielde bunkers en bomkraters herinneren aan de slag die hier in juni 1944 heeft plaatsgevonden.

La Cambe

Behalve Geallieerde soldaten zijn tijdens de invasie natuurlijk ook veel Duitse soldaten gesneuveld. Om ook die kant van de geschiedenis in onze toer mee te nemen bezoeken we het ‘Friedhof’ in La Cambe. Het contrast met de begraafplaats in Colleville sur Mere is enorm. Alles is kleiner, maar vooral het ontbreken van de witten kruizen valt op. De graven zijn voorzien van een platliggende, bruine, steen met hierop meestal twee namen. Om de paar rijen platte stenen staan 5 zwartgekleurde kruizen. Het gras is hier ook mooi gladgeschoren. Tuinmannen zijn hier net mee bezig. Duidelijk hoorbaar is het geluid van maaimachines die de grafstenen raken. Meerdere beschadigde stenen bewijzen dat dit meer gebeurd. Het respect voor de doden is hier zichtbaar minder dan in Colleville sur Mer.

Utah beach

Utah Beach is de volgende bestemming. De navigatie stuurt ons over kleine landweggen er naar toe. Overal kom je verwijzingen naar de invasie tegen. Straten en weggen zijn vernoemd naar de bevrijders. Ook bij Utah-beach staat een monument. Het strand maakt echter minder indruk, we weten immers dat de Amerikanen hier redelijk eenvoudig Frankrijk binnen konden wandelen. Gesteund door de luchtlandingstroepen die al in het binnenland bij de stad Sainte Mère Eglise gedropt waren kon de bezetters van twee kanten worden bestreden.

Toeristencircus

Vanuit Utah is het slechts 15 kilometer landinwaarts naar de laatste stop van onze D-day toer, Sainte Mère Eglise. Hier hangt al vanaf juni 1944 een paratrooper aan de kerktoren te bungelen. Hieromheen is een hele toeristencircus ontstaan. Het geld verdienen is hier, in tegenstelling tot de andere plaatsen waar we vandaag geweest zijn, belangrijker geworden dan het herdenken. We gaan even mee in deze poppenkast, maken de onvermijdelijke foto en sluiten hiermee onze toer af.

De kastelen aan de Loire: mooi.

Mont St Michel: prachtig.

Vandaag: indrukwekkend. 

Cultureel erfgoed

Een rots in een baai. Omgeven door Atlantisch oceaanwater. Kaal met hier en daar wat begroeiing. Eb en vloed komen en gaan. Vogels kunnen even uitrusten en zich te goed doen aan het talrijke voedsel op het wad rond de rots. Die rust wordt echter verstoort door een droom van de Bisschop van Avranches. Deze Heilige Aubert sticht voor het jaar duizend een Preromaanse kerk op de rots. Waarom is niet duidelijk maar het is met de rust op de rots gedaan. De rots wordt een bedevaartsoord. Vanaf de 10^de eeuw wordt de rots helemaal volgebouwd. Eerst een Romaanse Abdijkerk, in de loop der eeuwen komt er steeds meer bebouwing bij.

Kaarsje voor Pa

Dit alles maakt deze rots tot een van de culturele top attracties van Frankrijk, bekend onder de naam Le Mont Saint Michel. Ook wij verplaatsen ons (vanuit de camping slechts 40 kilometer zuidwaarts) naar deze rots. En dat het een topattractie is is bij aankomst goed te merken. Niet in negatieve zin overigens. Hier wordt het niet met de Franse slag geregeld. We worden soepele een ruime parkeerplaats opgeleid. Vanaf hier lopen we richting het begin van de 1,8 kilometer lange dam die de rots met het vaste land verbind. Je kunt lopen maar we kiezen de gratis shuttlebus. Die zet ons onderaan de poort af. 

Vandaar lopen we met de stroom toeristen, er zijn ook een paar bus ladingen Japanners uitgeladen, de toegangspoort in. We komen in de oude winkelstraat waar het nu volledig om de inhoud van de portemonnee van de toerist gaat.

Vanuit deze hoofdstraat verspreiden de bezoekers zich snel over het eiland wat niet meer dan 1 kilometer in omtrek en 80 meter hoog is. Trappen, schuin oplopende straten en nog meer trappen brengen ons bij de ingang van de abdijkerk. Het is zondag en er wordt nog een heilige mis gehouden. Het complex van de kerk en de bijbehorende gebouwen is echter zo groot dat er nog voldoende te zien blijft. Trappen omhoog, trappen omlaag en achter iedere deur weer een volgende grote zaal. Wat hier overal opvalt is de eenvoud van alle ruimte. Geen opsmuk, geen bling-bling, maar mooi om te zien. Knap hoe men er in geslaagd is om tijdens 7 eeuwen bouwen het toch voor elkaar te krijgen alles op elkaar aan te laten sluiten. Na het bezoek aan de abdijkerk gaan we weer naar beneden. Hier komen we weer langst de portemonnee-plunderaars. Souvenirs in al soorten en maten. Ik weet de schade voor ons beperkt te houden. De shuttlebus brengt ons weer bij de parkeerplaats.

Van kale rots tot cultureel erfgoed, een bezoek meer dan waard! 

Week twee: Normandië

Voordat jullie beginnen te lezen: Alleen de link met Google Maps is door mij gemaakt. Kom je andere links tegen die naar een reclame site toegaat dan is die niet van mij. Ik ben er nog niet achter waarom deze links erbij komen. Ik heb hier helaas geen invloed op.

Tijd om de koffers te pakken. De eerste week in Frankrijk zit erop. We verplaatsen ons naar het Noordwesten, richting Normandië. Onderweg is het goed te merken dat de Fransen nu ook allemaal vakantie hebben. Kilometers file zien we. Gelukkig aan de andere kant van de vangrail. Hierdoor verloopt de reis soepeltjes en rijden we om 2 uur het plaatsje Saint-Aubin-des-Preaux binnen. Hier ligt de volgende camping voor onze tweede week Frankrijk. Saint-aubin-des-Preaux ligt 10 kilometer van de Atlantische Kust, net onder Granville. Dit is de westkant van Normandië (zie kaart Google Maps).

Chateau Les Eaux

Onze stek deze week.

De camping Lez Eaux is ook aangesloten bij de Les Castels keten waar we ook bij de Loire een caravan hadden gehuurd. Omdat we zo vroeg zijn is de caravan nog niet klaar. Daarom maar eerst boodschappen doen. Op 3 kilometer van de camping is ook weer een giga-gantische supermarkt waar alles te koop is. Om 4 uur is de caravan klaar en kunnen we de koffers weer uitpakken. We zijn weer klaar voor een nieuwe week Frankrijk. En dat wordt op deze camping zeker weer genieten.

Heerlijk relaxen

Uitkijk vanaf de caravan